Lagu Duka di Musim Dingin

“Aarrgh.. Pwede bang tumigil ka..” daing ni Valeria. Mababa at paos ang boses, nakapikit at halatang balisa at takot. “B-bitawan mo ako!” sigaw niya. Pilit itinutulak ang dibdib ng lalaking gumagapang sa katawan niya.

Kung hindi lang siya lasing, sigurado si Valeria na kaya niyang labanan ang lalaking ito. Pero dahil unang beses niyang uminom, biglang sumakit ang ulo niya at nanlambot ang buong katawan.

Naimbitahan si Valeria sa reunion ng kanilang high school batch, ginanap sa isang kilalang hotel sa kanilang siyudad. Dumating siya para makisama. Isa sa mga kaibigan niya ang nagyayang uminom ng alak, pero tumanggi siya. Pinilit pa rin siya, kaya sa huli napilitan si Valeria na uminom. Ilang lagok lang at tumigil na siya. Ilang minuto pa lang ang lumipas, biglang bumigat ang ulo niya at uminit ang batok.

Nagpasya siyang umuwi at tumakas nang palihim mula sa venue. Pero habang naglalakad sa hallway papunta sa elevator, bigla may isang malaking kamay ang tumakip sa bibig niya at hinila siya palayo.

Doon siya nauwi sa isang silid at halos wala siyang malay, pilit lumalaban sa isang estrangherong may masamang binabalak sa kanya.

Hindi puwede!

Blangko ang isip ni Valeria. Blangko dahil alam niyang kahihiyan ang aabutin ng pamilya niya. Magagalit ang Daddy at Kuya niya. Masasaktan din ang Mommy niya.

Lalong lumabo ang paningin niya. Hindi niya makita ang mukha ng lalaking sumasama sa kanya.

“Aaah…” ungol niya. Nasa gitna na ng pagkawalan ng malay. Alam niyang may masamang ginagawa ang lalaki, pero hindi niya magawang labanan ito. Hindi niya maipaliwanag kung bakit nawiwili siya sa haplos ng lalaki, at parang nawala ang kaniyang pagkahimatay, pakiramdam niya ay para siyang nasa isang panaginip.

“Uhmmm…” ungol niya. Nakakagat ang labi at nakapikit pa rin ang mga mata.

At dahil sa reaksyon niyang iyon, lalo pang naghasik ng pagnanasa ang estranghero. Patuloy nitong tinanggal ang suot niyang damit na pinagtatakpan ang maganda niyang katawan. Mas lalong nagnasa ang lalaki sa nakita, hindi na nito mapigilan ang sarili.

Hinubad din ng lalaki ang sariling suot tsaka pumatong sa katawan ng babae para idikit ang nag-iinit nilang katawan.

“Ah… hu-wag…” munting daing niya bago tuluyang bumagsak ang talukap ng mga mata, hanggang sa tuluyan siyang nakatulog.

Kinabukasan, nagising si Valeria na masakit ang buong katawan. Parang nadurog ang kanyang mga buto. Sinubukan niyang iangat ang ulo, pero agad itong sumakit at umikot ang kanyang paningin. Naramdaman din niyang parang umikot ang kanyang t’yan at para siyang nasusuka.

At nang mapagtanto niya ang sitwasyon…

“Hi-hindi!” sigaw ni Valeria at puno ng panginginig. Bigla siyang napaiyak nang makita ang sarili niyang walang saplot. Bumilis ang tibok ng puso niya. Sumakit ang dibdib niya sa kaba.

May bakas pa ng dugo sa bedsheet!

“Hi-hindi… hindi ito pwede!” malakas na sigaw niya ulit habang tuloy-tuloy ang pag-agos ng luha sa kanyang pisngi. Naninigas ang leeg niya at parang sasabog ang puso niya, pero pinilit pa rin ni Valeria na lingunin ang lalaki sa tabi niya, ang lalaking walang puso at walang awa na kumuha ng kaniyang puri.

Nanlaki ang mga mata ni Valeria. Sa ilang segundo, parang huminto ang pagtibok ng puso niya. Naghalo na ang emosyon niya, ang gulat, galit, at takot. At hindi siya makapaniwala nang makita kung sino ang nakahiga sa tabi niya, ang lalaking kumuha ng kanyang pagkabirhen.

Nanlamig ang buong katawan niya at nagsimulang manginig. Agad siyang bumangon, nagmamadali pero maingat. Sinuot niya ang damit niya nang mabilis, halos hindi humihinga, at dali-daling lumabas ng silid nang hindi gumagawa ng ingay.

Bangungot. Isa itong bangungot! At nangako si Valeria na hinding-hindi niya haharapin ang lalaking iyon kahit kailan!

Kailangan niyang itago ang nangyari. Masisira ang pangalan ng pamilya niya… lahat ay maaaring mawasak.

Ang lalaking iyon ang taong pinaka-kinatatakutan niya at kilala niyang mula pa sa isang delikadong pamilya.

Na kababata niya mismo!

‘Ako ba ang nang-akit sa kanya kagabi? O… hindi! Hindi puwede! Hindi ko maalala! Ang naaalala ko lang ay umalis ako sa party,’ bulalas ni Valeria. Pinapalo ang sarili niyang noo na masakit pa rin dahil sa hilo. Naiiyak siya dahil sa galit at inis sa sariling hindi maalala ang nangyari kagabi.

May ilang malabong alaala sa isip niya, pero wala siyang makumpirma. Para itong panaginip na malinaw habang nangyayari, pero biglang nawawala ang lahat sa paggising mo.