Chapter 1: A place to hide

Calista Gale Almores’ POV

Pwede bang pumatay?

Sabihin n’yo lang na oo. Sisiguraduhin kong ang kuya ko ang mauuna. Anak ng pilay na baboy! Hindi ko utang ang perang hinahanap nila, pero bakit ako ang sinisingil?

"Calista! Alam naming nandiyan ka!" 

Shit naman!

Lalong bumilis ang tibok ng puso ko. Hindi ako lumingon. Sa halip, mas binilisan ko ang paglalakad hanggang sa mapilitan akong tumakbo.

Buong araw akong naghanap ng trabaho, naglakad sa ilalim ng tirik na araw, at nagtiis sa gutom para makatipid. Ang gusto ko lang naman ay makauwi at makapagpahinga. Pero dahil sa utang ng kuya ko, pati ang simpleng pag-uwi nang tahimik ay hindi ko magawa.

"Hoy! Tumigil ka!" 

Oo na, titigil na ako. Kapag naabutan n’yo ako!

Pagdating ko sa isang parking area, agad akong naghanap ng mapagtataguan. Doon ko nakita ang isang itim na kotse na bahagyang nakabukas ang p***o.

Wala na akong panahong mag-isip. Mabilis akong pumasok at marahang isinara ang p***o.

Yumuko ako at niyakap ang bag ko habang pilit na pinapakalma ang paghinga.

"Calista! Huwag mo kaming subukan!" 

Napapikit ako.

Diyos ko, kung may naririnig ka man, ito na po ang tamang oras para tulungan mo ako.

Nang mawala ang mga yabag, sumilip ako sa bintana. Wala na sila.

Sa wakas. Ligtas na ako.

Iyon ang akala ko.

"Are you done hiding in my car?" 

Halos mapatalon ako sa gulat.

May lalaking nakaupo sa driver’s seat, nakatingin sa akin na para bang isa akong magnanakaw. Naka-itim na polo siya, may mamahaling relo, at may matalim na tinging sapat para patahimikin ang kahit sino.

Delikado ’to.

"Magandang gabi," mahina kong bati.

"Get out." 

Napakurap ako. Aba, diretsahan!

"S-sandali lang. Kaya ko namang ipaliwanag.”

"I didn’t ask for an explanation. Get out of my car.”

May bayad ba ang bawat salitang lumalabas sa bibig nito at nagtitipid siya?

"Hindi ba puwedeng makiusap muna? May humahabol lang sa akin.”

"And that’s supposed to be my problem?”

Ang yabang naman nito!

"Hindi ko sinabing problema mo. Kailangan ko lang magtago sandali.”

"My car isn’t a hiding place.”

"Alam ko. Pero sa ganitong sitwasyon, oo. This is a matter of life and death.”

Sandaling natahimik ang loob ng kotse.

"Your name.”

"Calista.”

"Your full name.”

"Calista Gale Almores. Bakit? Isusumbong mo ba ako?”

"Alejandro Enzo Salvatier.”

Tumango ako."O sige, Mr. Salvatier. Pasensiya na sa pagpasok sa kotse mo. Bababa rin ako kapag wala na sila.”

Napalingon ako sa bintana. Nandoon pa rin ang dalawang lalaking humahabol sa akin. Isa sa kanila ang tila may napansin sa direksiyon namin.

Agad akong yumuko.

"Please, huwag muna.”

Ilang segundo niya akong tinitigan bago nagsalita.

"Are those the men looking for you?”

Dahan-dahan akong tumango.

"What did you do?”

"Wala. Hindi ako ang nangutang.”

"Then why are they looking for you?”

Napakagat ako sa labi. Ayokong ikuwento ang problema ng pamilya ko sa isang estranghero.

"Utang ng kuya ko. Hindi ko alam kung nasaan siya, kaya sa akin sila naniningil.”

"How much?”

"Hindi ko alam.”

"Convenient.”

Napatingin ako sa kaniya nang masama.

"Hindi ko talaga alam! Hindi naman lahat ng ginagawa ng kuya ko, ipinapaalam niya sa akin.”

"Pero ikaw ang naghihirap.”

Napatahimik ako.

Mas gusto ko pa yatang sermunan niya ako kaysa ipamukha sa akin ang katotohanan.

Muling sumilip ako sa bintana. Papalapit na sa amin ang isa sa mga lalaki.

"Please,” pakiusap ko. "Kapag nakita nila ako, hindi nila ako basta pakakawalan.”

Tumingin si Alejandro sa labas, saka pinaandar ang makina.

Napalingon ako sa kaniya.

"Saan tayo pupunta?”

"Aalis tayo rito.”

"Tayo?”

"Do you see anyone else in this car?”

Napairap ako. "Hindi mo kailangang maging masungit.”

"And you don’t need to hide in a stranger’s car.”

Wala na akong naisagot. May punto naman siya, kahit nakakainis siyang kausap.

"Seat belt,” utos niya.

Agad kong isinuot iyon. Nang umandar ang kotse, nakita kong lumingon ang mga lalaking humahabol sa akin. Unti-unting lumuwag ang dibdib ko habang papalayo kami.

"Salamat,” mahina kong sabi.

Hindi siya sumagot.

"Alam mo, puwede ka ring magpasalamat sa sarili mo dahil nakatulong ka sa isang tao.”

"Did I ask for your gratitude?”

"Wala ka talagang magandang ugali, ano?”

"And you talk too much.”

Napailing ako. Kung hindi lang dahil sa sitwasyon ko, kanina pa ako bumaba sa kotse niya.

Makalipas ang ilang minuto, muli siyang nagsalita.

"Saan kita ihahatid?”

Natahimik ako. Saan nga ba ako pupunta? Kahit gusto kong umuwi, hindi ko alam kung ligtas pa bang bumalik.

"Kahit saan. Wala na rin akong matuluyan.”

Hindi ko naitago ang pagod sa boses ko. Hindi ko naman siya kakilala. Pangalan lang niya ang alam ko.

"May trabaho ka ba?” tanong niya.

"Wala pa. Kaya nga ako naghanap buong araw.”

"Why?”

"Kailangan ko ng pera. May mga gastusin ako.”

"And your brother’s debt.”

"Hindi ko utang iyon.”

"But it’s affecting you.”

Napabuntong-hininga ako. "Alam ko.”

Hindi na siya nagtanong. Tahimik kaming nagpatuloy sa biyahe habang dumaraan ang mga ilaw ng kalsada sa bintana.

Hindi ko alam kung sino talaga si Alejandro Enzo Salvatier, pero halatang mayaman siya. Mula sa kotse hanggang sa relo niya, lahat ay mukhang mas mahal pa sa perang kaya kong kitain sa loob ng ilang buwan.

Sanay din siyang nasusunod, base sa paraan ng pagsasalita niya.

"You’re pretty brave for someone hiding in a stranger’s car,” sabi niya.

"Wala akong choice.”

Bahagyang gumalaw ang gilid ng labi niya.

"We’ll see how long that attitude of yours lasts, Ms. Almores.”

Muli akong napatingin sa bintana.

Hindi ko kailangan ng lalaking tulad niya sa buhay ko. Trabaho, pera, at kapayapaan lang ang gusto ko. Ayokong madamay sa gulo, lalo na sa lalaking mukhang mas mahirap pakisamahan kaysa sa mga humahabol sa akin.

Pero habang umaandar ang kotse sa gabing iyon, may kakaibang pakiramdam akong hindi ko maipaliwanag.

Hindi ko alam kung saan ako dadalhin ng estrangherong ito.

Ang alam ko lang, ang gabing gusto ko sanang makalimutan ay maaaring maging simula ng problemang mas malaki kaysa sa utang ng kuya ko.

At ang pinakanakakainis sa lahat?

Pakiramdam ko, hindi pa ito ang huli naming pagkikita.