Love of Different Age ตอนที่ 11

“ลูกชายของนายเก่งมาก มองออกด้วยว่างานนี้มันไม่ปกติ” มากาเร็ตเอ่ยปากชม

ถึงจะไม่รู้ว่ากำลังพูดอะไรอยู่ก็ตาม แต่จากท่าทางและการหยิบจับอาวุธมาดูเป็นระยะ ไม่ผิดแน่...พวกเขากำลังตื่นตัว

“ฟังภาษาไทยออกเหรอ ถึงมาชมกันแบบนี้” พัฒน์ถามด้วยความสงสัย

“ฟังไม่ออกหรอก แต่สังเกตจากท่าทางและการจับกลุ่มกันไม่แยกกันเลยนับตั้งแต่ออกจากท่าเรือ ลูกของนายทั้งสองคนกำลังตื่นตัวกับศึกครั้งนี้”

ในบรรดาเด็กฝั่งเอเชียมีเพียงครอบครัวของเพื่อนสนิทเท่านั้นที่ตื่นตัว แถมดูเหมือนในบรรดาเด็กทุกคนที่มานั้นมีทั้งลูกนอกสมรสและในสมรส บางครอบครัวพามาแต่ลูกนอกสมรส

แบบนี้มันเหมือนตั้งใจพามาตายแทนเชื้อสายหลักของครอบครัวมากกว่า ผู้นำตระกูลจากจักรวรรดิได้แต่ส่ายหัวกับความคิดสกปรกของผู้นำหลายคนที่ช่างโหดร้ายกับลูกในไส้เหลือทน

“ฉันไม่ห่วงลูกเท่าไหร่ ยังไงก็เอาตัวรอดได้ แต่ลูกคนอื่นไม่รู้ว่าถูกฝึกมาแค่ไหนน่ะสิ จะรอดกันกี่คน”

“เอามาปล่อยตายฟรีมากกว่า”

พิพัฒน์พยักหน้าเห็นด้วย เพราะข่าวเรื่องลูกนอกสมรสกับเหล่าภรรยาลำดับอื่น นอกจากภรรยาในทะเบียนสมรสนั้น มากันครบทุกบ้านเลย ยกเว้นลูกบางคนที่ไม่ได้มาร่วมงาน

และเขาน่าจะเป็นครอบครัวไม่กี่บ้านที่มีภรรยาคนเดียวในยุคที่เปิดเสรีในการมีครอบครัวหลายคน หากภรรยาหลวงให้การยอมรับและผู้เป็นสามีมีเงินมากพอที่จะเลี้ยงดูภรรยาและลูกก็จะได้รับอนุญาตอย่างถูกกฎหมาย

รู้สึกเหมือนพาครอบครัวตนเองมาเสี่ยงภัยท่ามกลางเสียงข้างมากยังไงไม่รู้ รวมถึงความโหดร้ายของบางครอบครัวที่ตั้งใจไม่พาลูกจากภรรยาหลวงมาแบบนี้ คิดดีไม่ได้เลย

“คุณดูเครียดมากเลยนะคะที่รัก เป็นห่วงลูกของพวกเราเหรอ พวกเขาแข็งแกร่งมากนะ” เนตรดาวถามด้วยความสงสัย

เธอเห็นสามียืนคุยกับเพื่อนสนิทด้วยสีหน้ากังวลและมองจอใหญ่ที่สะท้อนภาพของเหล่าเด็กทุกคนในบรรยากาศของเรือทั้งหมดผ่านห้องประชุมใหญ่

“ผมรู้สึกหดหู่ที่เหมือนหลายบ้านตั้งใจพาลูกหลานมาตายมากกว่า ดูเหมือนแต่ละคนไม่ได้ตื่นตัวกันเท่าไหร่เลย มีเพียงไม่กี่บ้านที่รู้ว่ามันผิดปกติ”

“ที่รัก คุณไม่ต้องคิดมากไปหรอกค่ะ แม้แต่ผู้กล้ากับจอมมารยังไม่สามารถทำให้พลทหารอยู่รอดทุกคนจนจบสงครามได้ พวกเราเป็นเพียงคนธรรมดา ทำเต็มที่ในแบบของเราเถอะ"

“ผมเห็นด้วยกับคุณ ที่รักของผม”

ถึงแม้ว่าลึกๆ ในใจจะคิดมากว่าการเดินทางครั้งนี้จะไม่ราบรื่นอย่างที่คิด แต่เขาก็เลือกเล่นกีฬาเป็นเพื่อนพี่ชายทุกอย่าง โดยมีเลขาและพ่อบ้านส่วนตัวของทั้งคู่ตามประกบตลอด

ช่างเป็นการเล่นสนุกบนความระแวงทางจิตใจ สมาธิมีเพียงครึ่งหนึ่งเท่านั้น ส่วนอีกครึ่งคอยจับตาความเคลื่อนไหวว่ามีส่วนไหนผิดปกติหรือไม่

มาอยู่บนเรือประมาณหนึ่งวันครึ่งแล้ว แต่เขาได้เจอหน้าพ่อแม่แค่ตอนกินอาหารเท่านั้น เวลาอื่นพวกท่านแทบไม่ว่างเลย แต่คิดว่าเป็นเรื่องของผู้ใหญ่ พวกท่านคงจัดการได้

“มีคนมองน้องใหญ่เลย อยากให้พักก่อนไหม ยังเหลืออีกเซต” นนท์ภัทรถามด้วยความเกรงใจ

เพราะมีสายตาหลายสิบคู่มองพวกเขาเล่นแบตมินตันมาร่วมชั่วโมงแล้ว บอกตามตรงว่าไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อน มันช่างกดดันเหลือเกิน

“ไม่เป็นไรครับพี่ พักตามแบบเวลาแข่งจริงของนักกีฬานั่นแหละ พวกเรามาเล่นแบต ไม่ได้อยากคุยกับใคร อย่าใส่ใจ”

คำตอบของน้องคนเล็กทำเอาคนใกล้ชิดพากันสะดุ้งเล็กน้อย เพราะเหมือนจะอารมณ์เสียยังไงชอบกล

หลังจากนั้นการแข่งของทั้งคู่ยังคงดำเนินต่อไป ผลการแข่งขันของสองเซตที่ผ่านมา ต่างคนต่างได้ไปคนละหนึ่งเซต หากใครได้ยี่สิบเอ็ดคะแนนก่อนจะเป็นฝ่ายชนะ

ฟุบ!

เสียงตบลูกขนไก่สองลูกสุดท้ายนั้นดังกว่าปกติ และทำให้พี่คนโตของบ้านชนะไปด้วยคะแนนยี่สิบเอ็ดต่อสิบเก้า ชนะขาดในรอบสุดท้าย

“แฮ่กๆๆ เหนื่อยมาก” นนท์ภัทรพูดพลางทิ้งตัวลงเก้าอี้

เมื่อรู้ผลแพ้ชนะถูกประกาศคะแนนตามระดับอัตโนมัตินั้น เสียงของคนมาดูบางส่วนลงความเห็นว่าความสามารถของนนท์ภัทรแข็งแกร่งสมเป็นว่าที่ผู้นำคนถัดไป

แต่ใครจะรับรู้บ้างว่าฝั่งคนชนะเหนื่อยแทบขาดใจ เหงื่อท่วมไปหมด แต่คนแพ้เหงื่อไม่ออกมากขนาดนั้น ท่าทีสบายๆ จนงงว่าแข่งมาด้วยกันหรือเปล่า

“แกล้งแพ้หรือเปล่าครับ คุณชายเล็ก” กันต์ถามด้วยความสงสัย

“ไม่ แต่ว่าอยากออมแรงไว้” นภัทรตอบ

“ท่านคิดว่าคืนนี้จะมีเหตุเหรอครับ”

“อืม ลางสังหรณ์มันบอก เลยไม่อยากเหนื่อยเกินไป”

“ผมว่าท่านบอกคุณชายใหญ่หน่อยก็ดีเหมือนกัน มาวางแผนกันดีกว่า เพราะลางสังหรณ์ของท่านไม่เคยพลาดสักครั้ง”

“อืม ฉันคิดว่าถ้ามันจะมีเรื่องบ้าอะไรเกิดขึ้น มันต้องเกิดวันนี้นี่แหละ”

เมื่อถึงเวลาอาหารเย็น เหล่าสมาชิกดรีมทีมชั่วคราวทั้งหกคนเลือกกินอาหารไม่มากและไม่น้อยเกินไป ดื่มแต่น้ำเปล่าเท่านั้น

สามชั่วโมงก่อนเกิดเหตุ

“ได้เวลาทิ้งเหล่าบุตรหลานไว้บนเรือ แล้วพากันหนีออกจากเรือด้วยเรือที่ทางเราเตรียมไว้ให้ด้วยครับ คงไม่ลืมใช่หรือไม่ว่าสารท้านั่นส่งมาเพื่ออะไร”

“ทิ้งบอดี้การ์ดไว้สักคนได้ไหม ฉันเป็นห่วงลูก” มีคนเสี่ยงตายกล้าถามคำถามออกไป

“จะทิ้งไว้กี่คนก็ได้ครับ ไม่มีปัญหา เพราะว่าศึกนี้มันคือความเป็นความตายของเหล่าทายาททุกคน นี่เป็นเพียงการซ้อมรับมือการปองร้ายที่อาจจะเกิดกับพวกเขาในอนาคต”

“แต่แน่นอนว่าถ้าเอาชีวิตรอดไม่ได้ก็ตายนั่นแหละครับ”

“...” เกิดความเงียบขึ้นทันที

“เรือฉุกเฉิน เจ็ทสกีและอุปกรณ์ทางน้ำทุกอย่างห้ามเอาออกจากเรือเด็ดขาด ก่อนพากันออกไปหมด ไปล็อคปิดตายห้องเครื่องให้หมด และตั้งค่าอัตโนมัติไว้แบบไร้คนควบคุม

อย่าให้หมาตัวไหนได้เข้าควบคุมห้องเครื่องเด็ดขาด แต่ปลดกุญแจห้องกระจายเสียงไว้ซะ รวมถึงระบบป้องกันฉุกเฉินห้ามทำพังทุกประเภท และระบบแจ้งตำรวจทางน้ำด้วย”

แปะ! แปะ! แปะ!

“สมกับเป็นหนึ่งในผู้นำของเจ็ดตระกูลที่ทรงอิทธิพลในประเทศไทยเลยนะครับ ขอปรบมือชื่นชมจริงๆ ท่านพิพัฒน์คิดถึงกรณีเรือจมไว้ด้วยสินะครับ ทางเราจะทำตามต้องการ”

“ถ้างั้นก็ขอให้ผู้ปกครองทุกท่าน เฝ้ารอบุตรหลานบนฝั่งด้วยครับ อย่าพากันแอบอยู่บนเรือเด็ดขาด เพราะทุกคนได้เซ็นลงนามอนุมัติรวมกันแล้ว หวังว่าจะไม่ผิดสัญญา”

11 กันยายน พ.ศ. 3605

ราชอาณาจักรไทย

ชลบุรี

เวลา 20.00 น.

องค์กรลอบสังหารต่างพากันล่องเรือลำเล็กมาเพื่อหวังสังหารบุตรหลานของคนมีเงินฝ่ายขาวที่อำนาจการต่อกรน้อยกว่าฝ่ายดำและเทา

ไม่มีใครรู้ว่าเหตุผลที่แท้จริงในการก่อตั้งดังกล่าวมีไว้ทำอะไรกันแน่ ยุคแรกเริ่มเป็นอย่างไร รู้แต่เพียงว่าองค์กรกลุ่มนี้มีอยู่เพื่อสังหารเหล่าลูกหลานที่มีเงินเกินหนึ่งพันล้านทุกครอบครัว

และเหล่าคนที่มีรายได้ปานกลางจนถึงไม่มีที่กระทำความชั่วจนเกินเยียวยาจะถูกลอบสังหารไม่แพ้กัน ในแต่ละปีนั้นรายชื่อผู้เสียชีวิตมีเป็นจำนวนเกินครึ่งของกลุ่มคนมีอำนาจ

ฝ่ายที่ได้รับความเสียหายมากที่สุดกลับเป็นกลุ่มผู้ทำธุรกิจขาวสะอาดมากกว่าพวกครึ่งๆ กลางๆ อย่างกลุ่มเทาที่ทำอย่างละครึ่ง และฝ่ายดำที่ทำธุรกิจผิดกฎหมายทุกอย่างแต่กลับรอดชีวิตมากที่สุดซะงั้น

และภารกิจในครั้งนี้ก็คือการสังหารคนบนเรือให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ พบเห็นใครก็ไม่จำเป็นต้องใส่ใจ ฆ่าให้หมดอย่าให้เหลือแม้แต่คนเดียว

นภัทรรู้สึกถึงความผิดปกตั้งแต่หนึ่งทุ่ม แม้ว่าเรือลำนี้จะมีผู้โดยสารและเหล่าลูกเรือมากเป็นทุนเดิม แต่มันกลับดูเงียบลงผิดหูผิดตา

“พี่นนท์รู้สึกเหมือนผมไหม มันเงียบผิดปกติ” นภัทรถามด้วยความสงสัย

“รู้สึกเหมือนกัน มันเป็นความรู้สึกก่อนหายนะจะเกิดตลอด” นนท์ภัทรตอบพลางพยักหน้าเห็นด้วย

“ถ้างั้นพากันมารวมตัวที่ห้องผมด้วยอาวุธครบมือกันเถอะ”

ไม่นานนักสัญญาณไฟฉุกเฉินดังไปทั่วเรือสำราญ เหล่าลูกเรือและผู้โดยสารพากันวิ่งจ้าละหวั่น กลุ่มคนลอบสังหารพากันฆ่าไม่เลือกหน้า ไม่ว่าใครก็ไม่มีลมหายใจ

ไม่รู้ว่าโชคดีหรือร้ายที่เขานั้นระหว่างอยู่บนเรือชอบเดินสำรวจไปทั่วว่ามีส่วนไหนอยู่ตรงไหนบ้าง ต้องไปตรงที่มีเรือลำเล็กจอดฉุกเฉินให้ได้

“ทุกคน ฟังฉันให้ดี แยกกันออกเป็นสองกลุ่ม จำนวนน้อยน่าจะมีประสิทธิภาพและรักษาชีวิตได้มากกว่า เข้าใจหรือไม่”

“เข้าใจครับ คุณชายใหญ่ / เข้าใจครับ พี่”