หลอมรักครั้งที่ 1 [2/3]

หลอมรักครั้งที่ 1

2/3

ฉันเป็นคนถอยมือกลับมาก่อนอย่างแนบเนียน ก่อนจะกระชับสูทของตัวเองเพื่อไม่ให้มือไม้เก้อเขินเกินไป ฉันไม่ได้เขินอายเขาหากแต่ว่าแค่ไม่คิดว่าจะมาเจอเขาในสถานะนี้ไง

“เชิญนั่งครับ” เขาบอกกับฉันและทีมงานซึ่งเขาเลือกที่จะนั่งลงที่เก้าอี้ตรงข้ามกับฉัน "ขอโทษที่ให้รอนะครับ พอดีว่าผมมีงานด่วนเข้ามา"

“ไม่เป็นไรค่ะ” ฉันที่เปรียบเสมือนหัวหน้าทีมก็เป็นคนเอ่ยปาก

“งั้น ก็เริ่มเลยครับ” เขาบอกมาก คุณปูเป็นคนเริ่มอธิบายก่อนว่าประกันในกรมธรรม์นี้มีเงื่อนไขยังไง เนื่องจากเราต้องรับเปลี่ยนเงื่อนไขและราคาหลายอย่างพอสมควร เพราะเขาไม่ได้เลือกซื้อประกันในแพ็คเกจที่มันมีอยู่แล้ว และปกติประกันของเราก็จะออกแบบเงื่อนไขตามความต้องการของลูกค้าเป็นหลัก

หลายเดือนที่ผ่านมานี้ฉันก็ไม่ได้คิดว่าตัวเองเหมาะสมกับงานแบบนี้นัก แต่พอทำมาเรื่อย ๆ จนเกิดความชาชินก็เริ่มชอบขึ้นมา

"เนื่องจากเงื่อนไขที่คุณสิตาส่งมาให้ทางเราดิฉันมองว่าระดับการคุ้มครองทรัพย์สินในกรณีที่เป็นประกันภัยทรัพย์สินอาจจะไม่ถูกใจคุณลูกค้า เราเลยคิดว่าถ้าเปลี่ยนมาอยู่ระดับประกันอัคคีภัย น่ะ...น่าจะเหมาะกว่าค่ะ" ท้ายประโยคฉันชะงักงันเพราะบุคคลที่นั่งตรงข้ามกันยื่นเท้ามาโดนต้นขาฉัน

เขากำลังเล่นอะไรอยู่กันน่ะผู้ชายคนนี้

ฉันพยายามขยับตัวเล็กน้อยเป็นสัญญาณว่าไม่อยากเล่นอะไรพิลึกพิลั่นตอนนี้แต่เขาก็เหมือนจะไม่เข้าใจเลย ไม่สิ เขาเข้าใจแต่ไม่หยุดมากกว่า

“ต่อสิครับคุณพาลิน...ธิดา” เขาเกือบจะเรียกชื่อเล่นฉันแล้ว

“อ๋อ ค่ะ ๆ” ฉันตอบรับแล้วก็พยายามตั้งสติให้มั่นคง “ปกติแล้วประกันภัยทรัพย์สินในกิจการขนาดใหญ่ดิฉันมองว่ามันไม่คุ้มค่าความเสียหายน่ะค่ะ.....”

ประโยคนี้เขาสอดขาเข้ามาจนถึงต้นขาด้านใน ปลายเท้าเขาเกือบจะใกล้จุดอ่อนไหวของฉันอย่างเฉียดฉิว เขาถอดรองเท้าออกนะ ฉันเหมือนกำลังเล่นสงครามประสาทกับเขาเลย

“แต่ถ้าเปลี่ยนไปเป็นประกันอัคคีภัยเลยผมว่ามันไม่น่าจะโอเคนะครับ เพราะในกรณีกาสิโนของผมมันมีโอกาสเกิดเรื่องไม่คาดคิดอย่างอื่น มากกว่าจะมีไฟไหม้นะ” เขาเคาะนิ้วกับจอไอแพดที่ฉันยื่นข้อเสนอให้ดูสองสามที “ผมคิดว่าทางคุณจะมีเงื่อนไขการคลุ้มครองที่ดีกว่านี้ซะอีก”

“ทางเราแค่เสนอไปเพื่อความเหมาะสมของระดับกิจการของคุณนะคะ”

“ครับ แต่เมื่อวานบริษัทไทยสมุทรเสนอเงื่อนไขและกรณีคุ้มครองให้น่าสนใจกว่านี้” ก็ไปจ้างไทยสมุทรสิย๊ะ ฉันได้แต่เติมท่อนหลังในใจ ผู้ชายคนนี้พูดจาเหน็บแนมกัน ทำให้รู้สึกหงุดหงิด แต่ด้านล่างยังก่อกวนฉันไม่หยุด “ผมแค่อยากจะได้เงื่อนไขที่น่าสนใจกว่านี้น่ะครับ คุณพาลินธิดาเป็นอะไรหรือเปล่า”

ประโยคท้ายนั้นเขาแสร้งถามฉันเมื่อเห็นว่าฉันขยุกขยิกและมีเหงื่อที่ซึมออกมา

“ร้อนเหรอครับ”

“เปล่าค่ะ” ฉันยิ้มแล้วพยายามหนีบขาเข้ามาแต่ไม่ค่อยได้ผลเท่าไหร่ “ถ้าคุณลูกค้าไม่พอใจกับเงื่อนไขที่เราระบุไปก็สามารถปรับเปลี่ยนได้ค่ะ เพราะว่าอย่างที่บอกไปคือเราสามารถเปลี่ยนเงื่อนไขความคุ้มครองให้เป็นไปตามความพึงพอใจของลูกค้าได้อยู่แล้ว”

“คุณลอง...เสนอมาได้ไหมล่ะครับ” ก็เสนอไปแล้วไงโว๊ย ไม่เอาเองอะ!

นี่ถ้าไม่ติดว่าพ่ออยากจะให้ขายงานนี้ให้ได้เพราะเป็นลูกค้าระดับ Super luxury นะ ฉันคงพับเก็บของกลับบริษัทละเสียเวลา เรื่องมากขนาดนี้ก็ไม่บอกมาเลยล่ะว่าจะเอาอะไร

บางทีนะฉันว่าเขาก็ดูพอใจแล้วแหละแต่ดูเหมือนอยากจะกวนมากกว่า

ด้านล่างเขายังกวนฉันไม่หยุดในขณะที่ฉันเริ่มร้อนผ่าวเพราะอาการหงุดหงิดน่ะสิ

“งั้นดิฉันจะเอาเงื่อนไขคุ้มครองของประกันทรัพย์สินและประกันอัคคีภัยผนวกรวมกันเลยคุณลูกค้า....จะว่ายังไงคะ” ฉันยิ้มแต่ปลายนิ้วหัวแม่เท้าเขาเกือบจะโดนส่วนอ่อนไหวฉันแล้ว “ถ้าเป็นเงื่อนไขนี้ครอบคลุมทุกอย่าง และนอกจากคุ้มครองกรณีอัคคีภัยแล้ว ยังมีภัยธรรมชาติอย่างอื่นอีก”

“อื้ม..น่าสนใจนะครับ” เขามองฉันส่วนฉันก็เม้มปากนิดหน่อย

“งั้นเราคงต้องทำใบเสนอราคาใหม่นะคะ” คุณปูเอ่ยปากหลังจากที่ฉันต่อสู้กับลูกค้าอยู่สักพัก “ถ้าคุณลูกค้าพอใจกับเงื่อนไขที่คุณพาลินธิดาเสนอไปเราจะจัดทำเงื่อนไข และระบุข้อคุ้มครองใหม่ แล้วจะส่งรายละเอียดและใบเสนอราคามาให้ ถ้าตกลงแล้วก็จะนัดวันเซ็นสัญญากันได้เลย”

“ส่งให้เลขาของผมได้เลยครับ” เขาเคาะนิ้วลงกับโต๊ะสองสามที

คุณปูและทีมงานอธิบายเงื่อนไขและระดับการคุ้มครองต่ออีกราว ๆ สิบนาที ซึ่งเป็นสิบนาทีที่เหลือทนสำหรับฉันมาก เพราะเขาเอาแต่กวนฉันจนแทบไม่มีสมาธิ

หลังจากคุณปูอธิบายทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว เขาก็เหมือนจะเข้าใจและพอใจ ซึ่งมันก็ทำให้ฉันเห็นชัดว่าเขาน่าจะพอใจกับทุกอย่างและไม่ใช่คนเองมาก แต่เขาอยากแกล้งฉันมากกว่า เพราะตอนที่คุณปูพูดเขาก็ฟังมันอย่างตั้งใจและไม่ได้ขัดจังหวะอะไรสักอย่าง

“คุณพาลินธิดาครับ ผมมีเรื่องอยากจะคุยกับคุณต่อสักหน่อย” พอจะบอกลาเขาก็ถามฉันตอนที่เราลุกขึ้นยืนแล้ว ฉันตั้งท่าจะปฏิเสธเพราะว่าฉันมีนัดแล้วในช่วงเย็น แต่เขาก็ “เรื่องคุณทรงภพ”

“ได้ค่ะ” เพราะคุณทรงภพคือพ่อฉันเองน่ะสิ ฉันก็เลยต้องหันไปบอกลาคุณปูและทีมงานเดี๋ยวนั้นเลย “งั้นคุณปูกับทีมงานกลับก่อนเลยก็ค่ะ ฉันมีธุระต้องไปต่อหลังจากนี้ด้วย”

“ค่ะคุณพาลิน” ฉันยิ้มให้และคุณสิตากับคนอีกคนหนึ่งที่คาดว่าจะเป็นผู้ช่วยของเอ็กซ์นั้นเดินลงไปส่งคุณปู่และทีมงานของฉันด้านล่าง

ฉันกับเอ็กซ์เข้าไปในลิฟต์ของผู้บริหารกันสองคน และพอมาถึงตรงนี้ฉันก็ตกใจอยู่หรอกที่เขาเป็นเจ้าของกาสิโน แบบว่าเราอายุเท่ากันน่ะมันก็เลยน่าตกใจที่เขาประสบความสำเร็จไปเยอะมาก

“เล่นอะไร ไม่เข้าเรื่อง” พออยู่กันสองคนฉันก็ดุพร้อมส่งสายตาขุ่นเขียวไปให้

“ก็มันอดใจไม่ไหวนี่” เขาโอบไหล่ฉันข้างหนึ่งแล้วรั้งให้ไปแนบชิดเขา ก่อนที่ใบหน้าหล่อโน้มลงมาข้างหูแล้วพูดว่า “ก็พาลุคนี้ยั่วเป็นบ้าเลยรู้ไหม”

“ชิ แพ้ลุคWorking Women เหรอ” ฉันถามแล้วเงยหน้ามองเขา

“ก็อาจจะ” ปลายนิ้วข้างที่รั้งฉันในตอนแรงเปลี่ยนไปสะกิดติ่งหูฉันเบา ๆ และเขาก็ไล้นิ้วจากฐานใบหูลงมาตามแนวลำคอฉัน “เย็นนี้ไปกินข้าวด้วยกันไหม”

“ไปกินข้าวอย่างเดียวเหรอ” ฉันถามเขาแล้วจิ้มนิ้วข้างหนึ่งลงที่หน้าอกเขา สอดนิ้วเข้าไปตรงช่องระหว่างแนวกระดุมเสื้อเชิ้ตของเขาด้วย ก่อนจะช้อนตาขึ้นมอง

“ไม่” เขากระซิบ “กินข้าวแล้วก็กินเธอต่อ”

“หว๊า เรามีนัดแล้วสิ” ฉันแสร้งทำเป็นเสียดาย "ต้องไปทานข้าวต่อเหมือนกัน"

“นัดแล้วก็ยกเลิกได้” เขาก้มลงมากระซิบชิดใบหูฉันอีกครั้ง แล้วก็เม้มติ่งหูฉันเบา ๆ ด้วย ฉันถึงกับห่อคอ ขนลุกซู่เมื่อถูกรุกแบบนั้น “ได้ไหมครับพา”

“ก็อาจจะได้นะคะ” ฉันกรีดปลายเล็บกับผิวเนื้อเขานิดหน่อย เพราะมันเป็นแค่ช่องว่างหระหว่างกระดุมเลยทำได้ไม่ถนัดนัก “แต่ว่าตอนนี้อยากกินของหวานก่อนกินข้าวน่ะสิ”

“มีไอติมอยู่สนใจไหม”

“ไอติมอะไรคะ”

“ถึงห้องแล้วจะเปิดให้ดู”