Chapter 7

Tahimik ang buong opisina ng Navarro Innovations nang pumasok si Celestine.

“Ma’am Celestine, good morning,” bati ng secretary niya.

“Morning, Mia. Pakitawag kay Mr. Santos mamaya after lunch. We need to finalize the presentation for next week.”

“Yes, ma’am.”

Tumango siya, sabay diretso sa glass-walled office niya. Nang isara niya ang pinto, bumuntong-hininga siya.

Pinindot niya ang power button ng laptop, pero habang naglo-load pa ito, kusa niyang kinuha ang cellphone.

Binuksan niya ang chat thread nila ng “associate.”

O mas kilala sa isip niya bilang Adrian’s mystery man.

Kahapon pa niya ito gustong i-message. Hindi lang niya alam kung paano sisimulan.

Kumapit siya sa phone, tumingin muna sa screen, saka nag-type:

Celestine:

Hi. Are you busy?

Mabilis ang reply.

Unknown:

A bit. Why?

Napangiti siya.

“Of course,” bulong niya.

Celestine:

Nothing serious. do you still drink coffee?

Unknown:

Occasionally. Why?

Celestine:

I’m in the mood for coffee. And maybe some company.

Napahinto si Adrian sa ginagawa niya nang mabasa iyon.

Nasa opisina siya, surrounded by files and reports, pero sa sandaling iyon, parang tumigil ang paligid.

Binasa niya ulit. “I’m in the mood for coffee. And maybe some company.”

Napakamot siya ng batok.

“Okay. Relax, Adrian,” bulong niya sa sarili. “Hindi ito board meeting. It’s just… coffee.”

Pero kahit sabihin pa niya iyon, ramdam niya ang kabog ng dibdib niya.

Mabilis siyang nag-type:

Unknown:

You mean now?

Celestine:

Maybe later. After work. I’ll be at Café Luna, around 6 PM.

Napahinto siya.

Café Luna.

Parehong café kung saan halos nahuli siya ni Celestine noong nakaraan.

Unknown:

Is this an invitation or an ambush?

Celestine:

Depends. Will you come?

Napangiti si Adrian.

ang tapang n'ya

Iyon ang pinaka gusto niya kay Celestine

Pero kasabay ng ngiti, may kaba rin.

What if she starts suspecting something?

Nag-type siya ng maingat:

Unknown:

I’ll think about it.

Agad siyang nireplyan ni Celestine.

Celestine:

No, don’t think. Just say yes. You owe me a coffee from last time, remember?

Napailing si Adrian, pero natawa.

“God, she’s persistent.”

Unknown:

You’re not giving me much of a choice, are you?

Celestine:

Nope. See you at 6. And don’t be late.

Sa opisina pa rin, nakatitig si Celestine sa laptop pero wala talaga sa focus.

Sa tuwing naaalala niya kung gaano kalamig pero kalambing ang tono ng mga messages nito, hindi niya maiwasang mapangiti.

“Why do I feel like I’m in high school again?” bulong niya habang nagso-scroll sa email.

Mia knocked on the door. “Ma’am, do you still want me to schedule Mr. Santos?”

“Ah, no. Move it to tomorrow. I’m… uh, heading out early.”

Tumango si Mia, bahagyang nakangiti. “Date, ma’am?”

“Meeting,” mabilis na sagot ni Celestine. Pero hindi niya napigilang mapangiti rin.

Nakarating siya nang kaunti sa oras. Umuulan nang mahina, kaya malamig ang hangin sa loob ng café.

Umorder siya ng caramel macchiato—usual niya.

Habang hinihintay ang order, nagsend siya ng message:

Celestine:

I’m here. Don’t tell me you’ll be late.

Sa loob ng opisina, hawak ni Adrian ang phone. Hindi pa siya makaalis.

Nakatingin siya sa relo—6:10 PM.

Kung aalis siya ngayon, aabot pa rin siya. Pero ang problema… paano kung makita siya ni Celestine at makilala agad?

Hawak niya ang jacket niya, nagdadalawang-isip.

Hindi niya pwedeng hayaan na maghintay ito nang matagal.

Tumunog ulit ang phone.

Celestine:

6:15. One more minute and I’m ordering you the most expensive coffee here.

Napangiti si Adrian. She’s teasing him now.

Pinindot niya ang reply.

Unknown:

Don't. I’m already on my way.

6:25 PM

Pumasok si Adrian sa café, nakasuot ng simpleng black polo at dark jeans. Walang suit, walang bodyguards, walang aura ng CEO.

Just him.

Just Adrian.

Hinahanap ng mata niya si Celestine, at nang makita niya ito—nakaupo sa corner, may hawak na phone, nakatingin sa labas—parang may sumiklab sa dibdib niya.

Gusto niyang lapitan. Pero hindi niya magawa.

Kaya umupo siya sa mesa sa dulo, kung saan kita niya si Celestine pero hindi siya madaling mapansin.

Kinuha niya ang cellphone, nag-text.

Unknown:

I’m inside.

Napaangat ng ulo si Celestine, napatingin sa paligid.

“Inside?” bulong niya.

Pero wala siyang makita na mukhang “associate.”

Celestine:

Where exactly?

Unknown:

Somewhere near. You’ll find me when it’s the right time.

Napakunot ang noo niya.

“Lagi na lang riddles,” bulong niya. Pero kahit mainis siya, hindi niya mapigilang mapangiti rin.

Celestine:

You’re making me sound like I’m in some movie.

Unknown:

Maybe you are. Maybe this is your scene.

Celestine:

Then what’s your role?

Unknown:

The man who can’t show his face yet.

Napahinto siya, napatingin sa paligid ulit.

“Why does that sound so familiar?”

Habang tumitingin siya, napatingin siya sa direksyon ni Adrian, na agad umiwas ng tingin at kunwari abala sa phone.

Naramdaman ni Adrian ang kaba sa dibdib niya.

Muling nag-text si Celestine.

Celestine:

You know what, you’re weird. But fine. I’ll wait a little longer.

Unknown:

You won’t have to wait forever.

7:00 PM

Isang oras na silang nagte-text sa loob ng parehong café.

Si Celestine, hindi alam na nasa ilang metro lang sa kanya si Adrian.

At si Adrian, pilit pinipigilan ang sarili na hindi magsalita.

Celestine:

It’s funny. I don’t even know your name, yet I feel like I can talk to you for hours.

Unknown Number:

Then talk. I’ll listen.

Celestine:

You’re too easy to talk to. But also… too mysterious.

Unknown:

Maybe mystery keeps things interesting.

Celestine:

Or maybe it just makes people curious.

Unknown:

Are you curious about me?

Celestine:

Maybe a little. Or a lot. I don’t know.

Si Adrian, halos mapahawak sa dibdib. Hindi niya alam kung matatawa o matataranta.

“She’s flirting with me,” bulong niya sa sarili, habang pilit pinipigilang ngumiti.

Unknown:

Then I guess I should take that as a compliment.

Celestine:

Don’t get used to it. I just like the way you talk.

Unknown:

And how’s that?

Celestine:

Calm. Gentle. Like you actually mean what you say. Not many people talk like that anymore.

Sa sandaling iyon, napatingin si Adrian sa kanya.

At doon niya na-realize kung gaano kasimple pero kalalim ang gusto ni Celestine.

Hindi siya naghahanap ng grand gestures, o mahal na regalo.

Gusto lang niya ng taong marunong makinig.

7:30 PM

Dumating na ang order ni Celestine ng second cup.

Kinuha niya ito, saka nag-type ulit.

Celestine:

You know, you could just tell me your name. I might stop guessing then.

Unknown:

But what if I like the guessing part?

Celestine:

Then I’ll keep guessing.

Unknown:

Go ahead.

Celestine:

Hmm… You sound like someone who’s too composed. Maybe an older type. Businessman vibe.

Napangiti si Adrian.

“Spot on,” bulong niya.

Unknown:

Not bad.

Celestine:

So I’m right?

Unknown:

Maybe. Maybe not.

Celestine:

Ugh, fine. You’re impossible. But… I’ll find out someday.

Unknown:

You will. Just not yet.

Habang nagte-text sila, biglang bumuhos ang ulan sa labas.

Nagulat si Celestine, pero napangiti rin.

“Looks like I’m stuck here for a while.”

Nag-type siya:

Celestine:

It’s raining hard. Guess I’ll stay a bit longer.

Unknown:

Then I’ll stay too.