My Ex. แฟนเก่าของฉันเป็นประธานบริษัท

INTRO Hello, my ex. ท้องฟ้ายามเข็มสั้นอยู่ตรงเลขสามนั้นถูกปกคลุมไปด้วยสีดำมืดสนิท หากแต่ภาพเบื้องหน้าที่เห็นอยู่นี้แทนที่จะเป็นความเงียบที่สงัดกลับกลายเป็นภาพของพ่อค้าแม่ขายที่กำลังตั้งแผงร้านของตัวเองกันอยู่ บ่งบอกเวลาได้เป็นอย่างดีว่าอีกไม่กี่ชั่วโมงที่จะถึงนี้แสงของเช้าวันใหม่คงมาเยือน ฉันเดินผ่านจุดที่ตั้งของตลาดแล้วเดินเข้ามาภายในตรอกซอยหนึ่ง สองข้างทางมีบ้านของคนในพื้นที่สลับกับอะพาร์ตเมนต์น้อยใหญ่ หนึ่งในนั้นคือตึกเดี่ยวสี่ชั้นสภาพดูเก่าทรุดโทรมไปตามกาลเวลา แต่ก็ไม่ถึงกับแย่มากมายอะไรนักเมื่อเทียบกับค่าเช่าประมาณเดือนละพันต้นๆ ซึ่งถือว่าหายากมากในทำเลแบบนี้ ที่แห่งนี้เป็นสถานที่ที่ฉันใช้ซุกหัวนอนมาตลอดเป็นเวลาหลายเดือนนับตั้งแต่หลังจากจบปีหนึ่งเนื่องจากหอพักมหาวิทยาลัยอนุญาตให้นักศึกษาปีหนึ่งเข้าพักได้เพียงเท่านั้น ไม่มีที่สำหรับจอดรถ ไม่มีคีย์การ์ดหรือพี่ยามเหมือนที่อื่นๆ เขา ที่นี่มีแต่ป้าตุ้มที่เฝ้าอยู่ด้านล่างด้วยสภาพสะลึมสะลือเสมอ แน่นอนว่ามันดูไม่ค่อยปลอดภัยนักหากมันก็แลกมากับค่าเช่าที่เอื้อมถึง ฉันเดินผ่านป้าที่น่าจะกำลังฝันหวานอยู่ พาตัวเองขึ้นบันไดไปยังชั้นบนสุด

Chapter 2 ท่านประธาน “จะพยายามไม่ให้ไปอยู่ในสายตาแล้วกัน” หลังจากเอ่ยประโยคนั้นจบฉันก็พยายามอย่างยิ่งยวดที่จะรักษาคำพูดของตัวเอง โชคดีที่ตอนนั้นใกล้สอบไฟนอล รายวิชาต่างๆ เลยทยอยกันปิดคอร์สลงเพื่อให้นักศึกษาแยกย้ายกันไปเตรียมตัวสอบ และโชคดีที่รหัสนักศึกษาเราห่างกันทำให้ส่วนใหญ่เรากันสอบคนละห้อง เผลอๆ คนละตึกเสียด้วยซ้ำ ถือว่าเป็นการปิดท้ายปี 2 อย่างสมบูรณ์แบบ ฉันทำมันมาได้ตลอดเกือบ 4 ปีที่ผ่านมานี้ ก่อนที่มันจะพังครืนไม่เป็นท่าเพราะวันนี้วันเดียว วันนี้ก็เป็นอีกวันวันหนึ่งที่ท้องฟ้าสดใสเหมาะกับการเริ่มต้นใหม่อย่างเช่นการฝึกงานในแผนกการตลาดในฐานะนักศึกษาปี 4 เทอมสุดท้าย บริษัทที่จะมาฝึกงานถูกแรนด้อมด้วยอาจารย์และเหล่าบริษัทที่โคกันเอาไว้เพื่อการนี้โดยเฉพาะ ถือว่าเป็นข้อดีอย่างหนึ่งของมหาวิทยาลัยระดับท็อปของประเทศ ฝ่าการจราจรอันคับคั่งจนในที่สุดก็มาถึงตึกสูงซึ่งเป็นบริษัทที่ทำเกี่ยวกับผลิตภัณฑ์สกินแคร์และเครื่องสำอางหลากหลายยี่ห้อที่คุ้นชื่อกันเป็นอย่างดีในตลาด ด้วยความที่มาก่อนเวลานัดค่อนข้างจะเยอะฉันจึงเลือกที่จะไปหาอะไรดื่มรองท้องก่อนจะเข้าไปหาแผนกบุคคล แต่ถ้าย้อนเวลากล

Chapter 4 ชดใช้หนี้ เพื่อหลีกเลี่ยงสายตาทิ่มแทงจากร่างสูงที่มองมาฉันเลยรวบรวมกำลังใจและกำลังกายเท่าที่จะทำได้เอามาโฟกัสที่งานตรงหน้าอีกครั้ง ข้อมูลในแฟ้มนับสิบสรุปออกมาเป็นหน้ากระดาษ A4 ประมาณยี่สิบแผ่นเริ่มตั้งแต่ประวัติความเป็นมาของบริษัท Being You ที่ก่อตั้งมาเป็นเวลาเกือบสี่สิบปี เป็นบริษัทแรกๆ ที่เข้ามาจับธุรกิจเครื่องสำอางและสกินแคร์แทนที่จะพึ่งพาต่างชาติแบบร้อยเปอร์เซ็นต์ อะไรที่ต่างชาติมี Being you ก็มี และในหลายๆ ครั้งก็เป็นคนเริ่มนวัตกรรมใหม่ๆ ด้วยเหตุนี้บริษัทจึงได้รับวางใจจากลูกค้าทั้งในและต่างประเทศมาอย่างยาวนาน นอกจากนี้ในข้อมูลยังระบุอีกว่าในระยะสิบปีให้หลังมานี้บริษัทได้เผชิญหน้ากับปัญหาต่างๆ มากมายเนื่องจากตลาดความสวยความงามที่ก้าวกระโดดและมีบริษัทน้อยใหญ่ที่ผุดขึ้นมาเป็นดอกเห็ดทำให้บางช่วงผลประกอบการระดับไตรมาสนั้นน้อยลง หากด้วยการแก้ปัญหาที่ทันท่วงทีและบริษัทนั้นได้มีแผนสำรองอยู่เสมอนั้นตัวเลขในผลประกอบการจึงเป็นที่น่าพอใจในระยะยาว ในที่สุดภาระงานที่ได้รับมอบหมายในวันนี้ก็สิ้นสุดลงในเวลาประมาณสี่ทุ่มกว่า ฉันเซฟไฟล์งานลงเครื่องแล้วกดสั่งพรินต์เป็นอันสิ้นสุดข

ตัวย่อ ‘NT’ เด่นหราขึ้นกลางหน้าจอก่อนจะเขียนกำกับข้างล่างไว้สั้นๆ ว่า ‘NewType’ “อย่างที่ทุกคนทราบคร่าวๆ ว่าผมจะเปิดตัวแบรนด์ใหม่นิวไทป์โดนจะเน้นไปที่เครื่องสำอาง กลุ่มเป้าหมายของเราคือเหล่าวัยรุ่นที่มีกำลังทรัพย์ระดับปานกลาง จุดเด่นของตัวสินค้าคือซื้อชิ้นเดียวแต่สามารถแต่งหน้าได้ทุกส่วน แทนที่จะพกอะไรใส่กระเป๋าเยอะแยะแต่นิวไทป์สามารถทำให้คุณพกที่เขียนคิ้วกับลิปสติกอยู่ในชิ้นเดียวกันได้” ฝ่ายออกแบบแพ็กเกจจิ้งคงปวดหัวแน่ๆ “ตอนนี้สินค้าของเราอยู่ในระหว่างทดสอบคุณภาพ และในระหว่างนี้ขอให้ทุกคนช่วยกันระดมความคิดทำให้แบรนด์นี้เป็นที่รู้จัก” “บอสครับ” คนหนึ่งยกมือขึ้น “ดูจากราคาสินค้าแล้วมันจะไม่ไปลดคุณค่าของแบรนด์อื่นๆ ในเครือของเราเหรอครับ Being you ทำแบรนด์ที่เป็นระดับแนวหน้ามาตลอด ผมว่ามันไม่ค่อยคุ้ม...” “นั่นเป็นความท้าทายของพวกคุณไงล่ะว่าจะสร้างแบรนด์ราคานี้ให้มีความรู้สึกเหมือนซื้อผลิตภัณฑ์จากเคาน์เตอร์แบรนด์ยังไง” นี่มันยากไปแล้ว! ทุกคนล้วนทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก ถ้าบอสต้องการให้แบรนด์ไปอยู่ในร้านเครื่องสำอางชื่อดังยังพอไหว ด้วยชื่อเสียงของบริษัทล้วนทำได้แน่นอน แต่ถ้าต้

แทนที่จะตรงดิ่งกลับที่พักเหมือนดังเช่นทุกวัน วันนี้ฉันกลับนั่งรถเมล์เพื่อมุ่งหน้าไปยังโรงแรมระดับสามดาวที่ตัวเองนั้นคุ้นเคยเป็นอย่างดีแม้จะไม่มานานมากแล้วก็ตาม “นับแต้ม! เธอมาสักที” “พี่เฟี้ยต สวัสดีค่ะ” ทันทีที่เข้ามาในส่วนของพนักงานพี่เฟี้ยตก็ปรี่ตรงมาหาฉันทันที อีกฝ่ายมีสีหน้าโล่งอกก่อนจะดันฉันให้เข้ามาอยู่ในห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วยัดชุดที่แขวนอยู่มาไว้ในมือฉัน “เธอรู้ใช่มั้ยว่าถึงแม้โรงแรมนี้จะสามดาว แต่ผับของเรานั้นมีชื่อเสียงยิ่งกว่าผับในโรงแรมห้าดาวหกดาวเสียอีก! เมื่อกี้มีวีไอพีมาเปิดห้องแล้วเด็กในร้านไม่พอ พี่รู้ว่าเธอเพิ่งจะกลับมาแต่ขอร้องละ ช่วยพี่หน่อยได้มั้ย” พี่เฟี้ยตพูดด้วยน้ำเสียงวิงวอน “เรื่องแค่นี้นับแต้มทำให้ได้อยู่แล้วค่ะ พี่เฟี้ยตก็รู้ว่าพี่เฟี้ยตมีบุญคุณกับนับแต้มขนาดไหน” “อย่าเรียกว่าบุญคุณเลย เราสองคนก็เปรียบเสมือนน้ำพึ่งเรือเสือพึ่งป่า พี่เห็นเราเป็นน้องสาวแท้ๆ ของพี่เลยนะ เอาละรีบเปลี่ยนเสื้อผ้าเถอะ วีไอพีห้องนี้ทิปหนักมากเลยนะจะบอกให้” ทันใดนั้นฉันก็คิดถึงเสื้อสูทของไนล์ขึ้นมา... ฉันถอดชุดนักศึกษาเก็บไว้ก่อนจะออกมาใหม่ด้วยชุดสายเดี่ยวสีแดงเพลิงมี