บทที่ 4

“ขอโทษครับคุณผู้ชาย บัตรใบนี้ไม่สามารถรูดได้นะครับ”

          วายุที่กำลังนั่งสูบบุหรี่คุยกับเพื่อนก็หัวเสียมากขึ้น เลยเปิดกระเป๋าควักบัตรอีกสองสามใบส่งให้พนักงานคนนั้น ดูซิ...มันจะมีปัญหาอะไรอีกรึเปล่า

          “ขอโทษครับคุณผู้ชาย บัตรที่ให้มารูดไม่ได้สักใบเลยครับ”

          “เฮ้ย! เครื่องเสียรึเปล่าวะ จะรูดไม่ได้สักใบได้ไง”

          เพื่อนคนนึงของวายุตวาดแหวขึ้นมา พร้อมกับโยนบัตรของตัวเองให้พนักงานอย่างใจป้ำ บอกว่าให้ไปลองรูดดู ซึ่งปรากฏว่า...รูดได้ซะงั้น

          “ไอ้ยุ นี่บัตรมึงหรือบัตรพ่อแม่มึงอ่ะ เขาสั่งปิดบัตรป่าววะ”

          เมื่อเพื่อนพูดมาแบบนั้นจึงทำให้วายุเริ่มเข้าใจสถานการณ์

          วายุเอ๊ย! โดนม้าเล่นซะแล้ว!

          “เออ...มึงไปเคลียร์ที่บ้านแล้วค่อยคืนกูก็ได้ สามสี่แสนเอง ไม่ต้องคิดมาก”

          ใช่...เงินแค่สามสี่แสนเอง สำหรับเทวดาวายุแค่นี้ชิวๆ

          ที่ผ่านมาเดือนๆนึงใช้เป็นล้านม้ากับพ่อยังไม่เห็นว่าอะไร สงสัยเมื่อวานม้าคงงอนหนักไปหน่อยแค่นั้นเอง เดี๋ยวไปง้อสักหน่อยก็คงหายโกรธเอง

          วายุรีบขับรถกลับโรงแรมที่ตัวเองเช่าเหมาห้องเพนส์เฮ้าส์เอาไว้ คิดว่าจะไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าให้สภาพตัวเองดูดีกว่านี้สักหน่อยก่อนแล้วค่อยไปหาม้าที่บ้าน

          เอ...ก่อนไปแวะซื้อรังนกตุ๋นที่เยาวราชไปฝากอากงอาม่าเพิ่มคะแนนพิศวาสด้วยดีกว่า อิอิ

          วายุขับรถเข้าที่จอดวีไอพีซึ่งอยู่ไม่ไกลจากประตูทางเข้ามากนัก เขาเดินไปพลางคิดไปพลางว่าจะอ้อนแม่ตัวเองอย่างไรดี

          กำลังจะเดินถึงประตูอยู่แล้ว ก็เห็นว่ามีพนักงานโรงแรมสองสามคนยืนรออยู่พร้อมกับกระเป๋าหนึ่งใบ เขาจำได้ว่าหนึ่งในนั้นเป็นผู้จัดการโรงแรมที่คอยดูแลเขานั่นเอง

          “สวัสดีครับคุณวายุ กลับมาแล้วหรือครับ”

          ผู้จัดการคนนั้นเข้ามาคุยกับลูกค้าวีไอพีเช่นวายุอย่างนอบน้อมเช่นเคย ชายหนุ่มพยักหน้าให้อย่างไม่แยแสนัก กำลังจะเดินผ่านพวกเขาไป แต่ผู้จัดการคนนั้นก็พูดขึ้นมาเสียก่อน

          “คุณวนิดาได้ทำการเช็คเอ้าท์ให้คุณวายุเรียบร้อยแล้วครับ”

          “ห้ะ? ม้าเช็คเอาท์? อะไรยังไง?”

          แต่ผู้จัดการคนนั้นไม่ตอบคำถามของวายุ เขารับกระเป๋าเดินทางล้อเลื่อนใบไม่ใหญ่นักที่เบลบอยส่งมาให้ยื่นให้วายุแทน

          “นี่คือข้าวของที่คุณวนิดาจัดเก็บให้คุณวายุครับ”

          “เดี๋ยว! ผู้จัดการ นี่มันอะไรกัน! ผมเป็นลูกค้าคุณนะ เป็นคนจ่ายเงิน ไม่ใช่ม้า! ผมจะร้องเรียนพวกคุณทุกคนเลย คอยดู!”

          ทุกคนต่างก้มหน้าก้มตาไม่ตอบคำถาม ยกเว้นผู้จัดการที่ยังคงยื่นกระเป๋าใบนั้นส่งให้วายุ ชายหนุ่มมองกระเป๋าใบนั้นอย่างเดือดดาลที่สุด

          “แล้วทำไมข้าวของของผมถึงเหลือแค่นี้!”

          “คุณวนิดาฝากแจ้งว่า ของอื่นๆท่านจะเก็บกลับบ้านให้ครับ”

          วายุงงกับอาการงอนของเจ๊เกียวหนักขึ้น ที่ผ่านมาถ้าไปทำเรื่องอะไรเข้า ม้าก็แค่โวยวายๆด่าๆบ่นๆ อย่างมากสุดก็ลงโทษกักบริเวณไม่ให้ออกไปเที่ยว หรือไม่ก็หักเงินเดือนเท่านั้น ไม่นานก็หายโกรธ

          แต่อาการแบบนี้...ไม่ปกติอย่างมาก

          วายุไม่สบอารมณ์แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ชี้หน้าผู้จัดการอย่างเอาเรื่องเพื่อหาที่ลงความอัดอั้น คิดว่าต้องกลับมาจัดการทีหลังแน่ๆ

          หันหลังกลับจะเดินไปที่รถ ที่ม้าทำแบบนี้เพราะคงอยากให้เขากลับบ้านสักที ถ้าอย่างนั้นเขาจะกลับก็ได้ แต่ทว่า...

          “เฮ้ย! รถกู!”

          ก่อนที่วายุจะเดินถึงรถสปอร์ตคันหรู มันก็ถูกถอยออกมา แล้วแล่นวิ่งฉิวออกไปโดยไม่ได้สนใจใยดีคนที่กำลังโวยวายร้องขอความช่วยเหลืออยู่ตรงนั้นแม้แต่น้อย

          “ผู้จัดการ! ผู้จัดการ! เฮ้ย! มีคนขโมยรถผม!”

          ผู้จัดการคนเดิมเดินเข้ามาด้วยท่าทีเกรงๆ

          “คุณวายุใจเย็นก่อนนะครับ”

          “เย็นอะไรวะ! ไม่เห็นหรือไงว่ารถผมถูกขโมย! ทำห่าอะไรกันอยู่ รีบเรียกตำรวจดิโว้ย!”

          แต่ก่อนที่ผู้จัดการจะได้อธิบาย ก็มีรถยนต์ของโรงแรมเข้ามาจอดเทียบใกล้พวกเขาทั้งสอง ผู้จัดการเห็นดังนั้นก็รีบเปิดประตูผู้โดยสารด้านหลังให้วายุ แล้วอธิบายอย่างเร็วๆ

          “คุณวนิดายังฝากแจ้งอีกว่า ท่านจะนำรถของคุณไปเก็บที่บ้านก่อน ส่วนคุณวายุให้ขึ้นรถคันนี้ไปแทนครับ”

          มาถึงตรงนี้ วายุไม่ใช่แค่โกรธ แต่เริ่มจะหวาดๆ เจ๊เกียวแม่ของเขาแล้ว ไม่ฉลาดเลยถ้าจะอาละวาดเอาแต่ใจตอนนี้ จึงต้องทำหน้างอขึ้นรถอย่างเสียไม่ได้

          ระหว่างทางวายุกดโทรศัพท์หาเจ๊เกียวพัลวัน แต่เธอก็ไม่รับสาย โทรหาพ่อ ก็ไม่รับ อากงอาม่ายิ่งแล้วใหญ่ ขนาดโทรไปหาวาโยน้องชายก็ยังเงียบ

          ไม่มีใครรับสายสักคนเลยเหรอเนี่ย!