LOGINAgad na bumitaw si Ericka mula sa pagkayakap ni Stevan. "Bihirang dumalaw si Marco, kaya sigurado akong may mahalaga siyang sasabihin. Kausapin mo siya nang maayos. Kung sakaling magalit ka naman, aalis muna ako at ipagtitimpla kita ng tsaa." Hinangaan ni Stevan ang pagiging maingat ni Ericka at ang pagkaunawa nito sa kung ano ang nararapat gawin. "At huwag mong kalimutang sabihin sa kaniya ang tungkol sa pagbabalik ni Julian sa kumpanya," dagdag pa nito. "Mm," sagot lang ni Stevan. Lumabas siya ng silid at saka dinala si Marco sa kaniyang personal na opisina. Umupo siya sa kaniyang malaking silya, nagsindi ng tabako, at saka tiningnan ang anak. "Mayroon din akong gustong ipagawa sa'yo. Ayusin mo na ang lahat upang makabalik na si Julian sa trabaho." Walang emosyong sumagot si Marco, "Marahil." "Ano bang ibig mong sabihin?" Biglang nagdilim ang mukha ni Stevan sa galit. "Kitang-kita kong gusto mo lang ang lahat ng kapangyarihan ay sa'yo. Kapatid mo si Julian. Napakaraming nag-aa
Bumuntong-hininga siya at nagsalita, "Nadala lang ako ng damdamin dahil naalala ko ang nakaraan. Hindi naman sa siya lang ang may kasalanan ng lahat." Tinawanan na lang ito ni Ronaldo para pakalmahin ang sitwasyon. "Wala 'yun, huwag niyo nang intindihin. Halina kayo at kumain na tayo." Yumuko na lang si Sierra at nagpatuloy sa pagkain habang pinipigil ang ngiti. Talagang hindi nagpapahuli ang kaniyang ina na labis ang pagmamahal sa kaniya. Napakahusay nito kung tumindig para sa kaniya kanina. Tiyak na sa galit na galit ngayon si Julian. Bagama't nagpatuloy pa rin ang usapan at kwentuhan ng lahat, kitang-kita pa rin na nanatiling mailap at hindi maaliwalas ang pakiramdam sa pagitan nila. Nang matapos ang kainan na parang pormalidad na lamang, naghiwa-hiwalay na ang bawat isa. Pagkauwi nila sa bahay, sinabi ni Stevan kay Ericka, "Lalong nagiging walang silbi si Julian. Kausapin mo siya nang masinsinan." Sinamantala naman ni Ericka ang pagkakataon. "Mula noong tinanggalan siya ng t
Hindi niya nais na magkunwaring mabait at kaibiganin ang taong itinuturing niyang salot at may dalawang mukha, ngunit dahil ito ang kusang lumapit sa kaniya, huwag itong magtaka kung magiging matigas at walang awa siya sa sagot.Bumaling siya at tiningnan si Julian na may halong pagkainis. "Bakit mo pa ba ibinabanggit ulit 'yan, second young master?"Naisip ni Julian na nagalit lang si Alessia dahil tinamaan ito sa kaniyang mga sinabi. Tutal, babae pa rin naman ito at madaling mapikon at mag-init ang ulo. Gaya na lang noong nasa airport sila, nang banggitin lang niya kung sino siya, halos magwala na ito sa galit at muntik pang makapagsalita nang hindi maganda.Naroon ngayon si Stevan. Kung sakaling hindi sinasadyang makapagsalita si Alessia ng anumang makapaglalantad sa tunay na pagkatao ni Sierra, mawawalan lang ng saysay ang lahat ng pagod at pakana niya para mapunta rito ang dalawa mula Canada.Napilitan siyang ngumiti nang magalang. "Bakit po kayo nagagalit, Tita? Nagtanong lang n
Hinipo ni Alessia ang kaniyang dibdib na parang nakahinga nang maluwag kahit may halong takot pa rin. "Kung hindi lang dahil sa mabilis na pag-iisip ng Papa mo kagabi, baka nahulog na talaga kami sa bitag nila. Sa byahe rin pauwi, pilit kaming tinatanong at sinusubok, pero sinabi na lang naming pagod kami at nagkunwari kaming natutulog. Napakasama talaga ng ugaling 'yan!" "Sigurado po akong susubukin niya kayo ulit. Kayo naman po ni Papa, manatili lang kayong mahinahon at huwag kayong magpapahalatang may alam, kahit ano pa ang gawin nila." Dahan-dahang tinapik ni Alessia ang likod ni Sierra. "Huwag kang mag-alala. Matagal ka na naming itinuturing ng Papa mo na tunay na anak. Walang silbi ang anumang pagsubok nila sa amin." Nakaramdam ng init sa puso ni Sierra. Alam niya iyon noon pa man. Kung hindi dahil sa wagas nilang pagmamahal at pagturing sa kaniya bilang anak, hindi sila magpapaloko ni Julian at maglalakbay nang malayo para lang makita siya. Lalo lang siyang nakaramdam n
Napansin ni Marco na tila malungkot ang anak niya kaya tumayo ito, lumapit, at tinapik ang ulo ng bata. "Anong problema? Why do you seem sad?"Itinaas ni Vester ang kaniyang munting ulo upang tingnan si Marco. "Dad, can you hug me?"Agad na yumuko si Marco at binuhat ang anak.Ipinatong ni Vester ang kaniyang ulo sa balikat ni Marco, at ang mga luhang matagal na niyang pinipigil ay sa wakas ay tumulo na rin. Hindi mahalaga kung wala siyang ina, Lolo at Lola, o iba pang kamag-anak — basta nandiyan lang ang kaniyang ama, sapat na iyon.Mahal at iingatan siya ng Daddy niya. Siya ang...Mahigpit na hinawakan ng maliliit na kamay ni Vester ang damit ni Marco.'Dad is so gentle and loving this these days, he won't change, right?'Nakita ni Marco ang maliliit na kamay na nakakapit nang mahigpit sa kaniyang damit, at ang munting katawan na bahagyang nanginginig sa kaniyang mga bisig. Upang hindi makagambala sa masayang pagsasama ni Wanwan at ng mga lolo at lola nito, dinala niya ang bata pala
Inakala niyang mahirap itong pakisamahan, ngunit nagulat siya nang makitang napakabait at napakadali pala itong kausapin at pakitunguhan. Maging siya ay tila nahihiya at natutuwa. "Huwag po kayong ganyan. Sadyang matigas lang talaga ang ulo ni Sierra. Ang laking bagay nga naman na kasal na siya, pero itinago pa rin niya ito sa aming mga magulang. Kung sadyang desidido siyang ilihim ito, paano ni'yo naman kami mapupuntahan at mapagbibigyan ng pagkakataon?"Si Alessia naman, dahil wala gaanong labis na karanasan at hindi kasing lalim ng pag-iisip ni Ronaldo, ang tanging inaalala lamang ay ang kaligtasan at kaligayahan ng anak. Kaya naman ay prangka siyang nagsalita; "Kahit pa itinago 'yan ni Sierra, hindi ko pa rin naman siya papayagang magpakasal at mapabilang sa pamilyang Montezides.""Ali," Kumunot ang noo ni Ronaldo habang nakatingin sa asawa, tila nagbibigay ng senyales na huwag magbitiw ng anumang bagay na hindi nararapat.Ngunit hindi nakinig si Alessia at nanindigang ipagtatangg
“Grandma…” Nababaksan ng pagtutol ang tinig ni Adriana. Ngunit ang Senyora ay inignora ito at malambing lamang na bumaling kay Sierra, hinawakan pa nito ang dalawang kamay. “Natakot ka ba?” Alanganing tumango si Sierra ngunit kapagkuwan ay umiling din. Matalim na tiningnan ni Senyora si Adriana,
“Labis akong nalulungkot sa pangyayaring ito…” dismayadong bumuntong hininga ang ginang. “Akala ko, bilang isang ina ay isa kang aalagaan at mamahalin mo si Vester. Aarugain at pahahalagahan gaya ng kung paano mo arugain at pahalagahan si Thalia, ngunit nagkakamali pala ako. Isa kang inang ganid sa
Sinenyasan ng Senyora si Adriana na maupo sa sofa, ngayon ay pinagigitnaan na ng maghipag ang Senyora. Nagkukwentuhan pa si Sierra at ang Senyora habang naghihintay ng balita. Talaga ngang makapangyarihang ang pangalang Montezides sa bansa dahil ilang sandali lamang ang makalipas ay mayroon ng bali
Pagkatapos maglinis ni Sierra ng katawan ay nahiga siya sa tabi ni Marco. Subalit makailang ikot na siya sa kinahihigaan ay hindi pa rin niya mahanap ang antok kaya naman bumangon siya at pumunta sa kanyang lamesa. Naumpisahan na ni Sierra ito kahapon sa sasakyan pauwi kaya naman alam na niya kung

![Just One Night [Tagalog]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)





