Episode-08 ธีร์...ธีรฉัตร

“เฮ้อ...”

“มึงถอนหายใจเป็นร้อยรอบแล้วนะไอ้ธีร์”

“เออ”

“เป็นอะไรของมึง สาว ๆ สักคนไหมเดี๋ยวกูจัดให้”

“ไม่ล่ะกูจะกลับแล้ว” ธีรฉัตรตอบกลับเพื่อนรักด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วออกมาจากตรงนั้นโดยไม่สนใจกลุ่มเพื่อนที่กำลังสังสรรค์กันอยู่สักนิด

“นายจะไปไหนครับ” บอมกับบูม ลูกน้องคนสนิทเอ่ย

“กลับคอนโด”

“ครับ”

ธีรฉัตรแปลว่าร่มของนักปราชญ์มีความฉลาดเป็นเกราะกำบัง ชายหนุ่มรูปงามที่ใคร ๆ ต่างหมายตาอยากจับจองอยากเป็นเจ้าของหัวใจเขา แต่ใครจะรู้ว่าแท้จริงแล้วเขามันไร้หัวใจแค่ไหน เป็นถึงมาเฟียผู้มีอิทธิพลกว้างขวางแต่เรื่องความรักกลับไม่ได้อยู่ในสมองของเขาเลยสักนิด แค่มีเงินทุกอย่างก็ดูง่ายไปหมด แค่มีเงินก็สามารถกอบโกยความสุขจนมากโขเขาคิดแบบนั้น

“ไปตามหาผู้หญิงคนนี้” บัตรประจำตัวนักเรียนของหญิงสาวคนหนึ่งถูกวางลงตรงหน้าลูกน้องคนสนิท  

“คนนี้...” บอมเอ่ยขึ้นพลางนึกอะไรบางอย่าง

“ปกตินายไม่สนใจใครนี่ครับ” บูมทักท้วงขึ้นมาบ้างเมื่อผู้เป็นนายมีนิสัยต่างออกไป เพราะปกติธีรฉัตรไม่เคยนอนซ้ำกับคนเดิมหรือจะพูดให้ถูกเขาไม่มีคู่ขานั่นเอง

“กูสั่งว่าอะไร?”

“ครับ พวกผมจะไปเดี๋ยวนี้” ทั้งสองรับคำสั่งด้วยความรู้สึกมากมาย ไม่ว่าจะอยู่ในช่วงเวลาไหนคำสั่งของผู้เป็นนายถือเป็นคำขาด 

ธีรฉัตรทิ้งตัวลงบนที่นอนคราบเลือดจาง ๆ ที่ติดอยู่มันทำให้เขานึกถึงหญิงสาว เธอเป็นคนแรกที่ทำให้เขาไม่สามารถหลับนอนกับคนอื่นได้อีกและเป็นคนแรกที่เขาหลับนอนด้วยถึงสองครั้งแต่น่าแปลกที่เธอคนนั้นกลับไม่ตามหาหรือวอแวเขาเหมือนผู้หญิงคนอื่น

หลายวันผ่านไป

(ผมเจอเธอแล้วครับนาย)

“อืม”

(ให้ผมจัดการเธอเลยไหมครับ)

“ไม่ต้อง! กูแค่อยากรู้ว่าเธอเป็นใครอยู่ที่ไหนเท่านั้นเอง”

(ครับ แล้วให้พวกผมทำยังไงต่อ)

“ไม่ต้องทำ รู้ที่อยู่แล้วก็พอ”

(ครับ)

ไม่นานรูปถ่ายหญิงสาวก็ถูกส่งเข้ามือถือเขา ภายนอกสดใสน่ารักสมวัยแต่เมื่อนึกถึงเหตุการณ์คืนนั้นแล้วมันต่างกันไปสิ้นเชิง...

“โลกแม่งก็โหดร้าย ผู้ชายแม่งก็เหี้ย”

“เมาก็กลับไปนอนอย่ามาแหกปากด่าคนอื่นแบบนี้เป็นผู้หญิงอะไร”

“เสือกไรด้วยล่ะ ผู้ชายมันก็เฮงซวยเหมือนกันหมด”

“ปากดี!”

“อย่างอื่นก็ดีนะคะ”

น้ำเสียงและท่าทียียวนของคนเมาทำให้เขาคิดว่าเธอคงอยากหลับนอนกับเขาเหมือนคนอื่น เขาจึงพาเธอมายังคอนโดหรูของตนเอง ที่นี่มีไว้สำหรับระบายความสุขทางกายก็ว่าได้

“อื้อ... เจ็บ!” เขาชะงักไปเล็กน้อยเมื่อสอดใส่แก่นกายเข้าไปแล้วรู้สึกถึงอะไรบางอย่าง

“ยังไม่เคยเหรอวะ” ของเหลวสีแดงที่ชโลมไปทั่วจุดเชื่อมต่อของเขาทั้งสองบ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่าเขาเป็นคนแรกของเธอ

เช้าอีกวันตื่นขึ้นมาไม่พบหญิงสาวแล้ว มีเพียงบัตรประจำตัวนักเรียนเท่านั้นที่หล่นให้เห็นต่างหน้า 

“เพิ่งสิบแปดเองเหรอเนี่ย” เขาว่าพลางดึงศีรษะตัวเองแรง ๆ เพื่อเรียกสติ เกิดมาจะสามสิบอยู่แล้วเพิ่งเคยลิ้มลองเด็กสาวก็คราวนี้

หลังจากเรื่องคืนนั้นเขาก็ไม่เจอเธออีกเลย ...

สามเดือนต่อมา

“วันนี้นายจะไปไหนครับ”

“ไปบ้านคุณย่าแล้วกัน ไม่ได้ไปเยี่ยมท่านนานแล้ว”

“แวะห้างสรรพสินค้าเหมือนเดิมไหมครับ”

“อืม” 

ธีรฉัตรรักความสันโดษไม่ค่อยสุงสิงกับใครมากนัก ยกเว้นเพื่อนสนิท เขาสูญเสียผู้เป็นแม่ตั้งแต่เด็ก มีเพียงย่าที่เลี้ยงดูเขาและเวลาต่อมาเขาถูกฝึกให้เป็นนักฆ่า ... ฟังไม่ผิดหรอก เนื่องจากผู้เป็นพ่อต้องการให้ลูกชายเพียงคนเดียวสานต่อธุรกิจทั้งหมดไม่เว้นแม้กระทั่งธุรกิจสีเทา และการที่จะยืนอยู่ตรงนี้ได้ต้องไร้ความเมตตา เลือดเย็น! เขาใช้ความพยายามอย่างมากกว่าจะเป็นที่ยอมรับของทุกคนเพราะหากไม่มีความสามารถก็ไม่มีสิทธิ์ได้เป็นนายของลูกน้องนับร้อยคนเช่นกัน

ผลัก!

“อ๊ะ! ขอโทษค่ะ”

ระหว่างที่เขากำลังเลือกของฝากอยู่นั้น เด็กสาวคนหนึ่งเดินชนเขาจนข้าวของล่วงหล่นกระจัดกระจาย ไม่รู้ว่าบังเอิญหรือเปล่าที่ได้เจอเธออีกครั้ง แต่ที่สะดุดตาเขาคงเป็นสมุดเล่มเล็กที่อยู่ในมือเขาตอนนี้

“เอ่อ...อันนี้ของหนู ขอคืนด้วยค่ะ” มองหน้าหญิงสาวครู่หนึ่งก่อนจะคืนให้แล้วเธอก็เดินหายไป

“นายครับ ผู้หญิงคนนี้...”

“เธอท้องงั้นเหรอ?” หันไปถามลูกน้องคนสนิทหวังจะเอาคำตอบ

“ครับ”

“ทำไมมึงไม่บอกกู”

“ก็คิดว่านายไม่สนใจแล้วซะอีก” บูมตอบกลับอย่างไม่จริงจังมากเพราะผู้เป็นนายไม่เคยสนใจผู้หญิงคนไหนอยู่แล้ว

“กูสนใจเด็กในท้องต่างหากล่ะ” 

“...” ทั้งสองมองหน้ากันอย่างไม่เข้าใจ ครั้นจะเอ่ยปากถามก็ดูเหมือนจะละลาบละล้วงมากเกินไปหน่อย

“ไปสืบมาอย่างละเอียดว่าเธอท้องกี่เดือนแล้ว”

“ครับ” 

ถึงจะไร้หัวใจแต่ก็ใช่ว่าจะไร้ความรู้สึก หากเด็กในท้องเป็นลูกของเขาอย่างที่คิดไว้จริงยังไงก็ต้องรับผิดชอบอยู่แล้ว และค่อนข้างมั่นใจด้วยเพราะเขาเป็นคนแรกของเธอ

หลังจากไปเยี่ยมคุณย่าเสร็จเขาได้แวะมายังร้านสะดวกซื้อแห่งหนึ่ง สายตาคมกริบเพ่งมองหญิงสาวที่กำลังเลือกซื้อของกินอย่างออกรส

“มึงสองคนลงไป กูอยากรู้ว่าเธอซื้ออะไรบ้าง” ออกคำสั่งพร้อมกับยื่นเงินให้จำนวนหนึ่ง

“ครับ”

เขาเฝ้ามองหญิงสาวทุกอิริยาบถสีหน้าเธอดูตื่นกลัวเล็กน้อย ไม่นานทั้งสองก็กลับมา

“เธอซื้อนมบำรุงครรภ์ครับนาย แบบนี้” บอมเอ่ยก่อนจะยืนนมแพคหนึ่งให้เขาดู

“แล้วมึงเอามาทำไม?”

“ผมบอกเธอว่านายผมก็อยากกินเหมือนกัน เธอเลยแบ่งให้” บูมเอ่ยอย่างอารมณ์ขัน

“ไอ้นี่!”

“ว่าแต่... เอ่อ... ผมถามได้ไหม ทำไมนายถึงสนใจนักล่ะ”

“กูไม่ได้ป้องกัน” ธีรฉัตรตอบไปตามความจริง

“ห๊ะ!”

“...”

“นายไม่คิดว่าเธอจะมีแฟนแล้วบ้างเหรอครับ” บูมเอ่ยถามตามความคิดของตัวเอง

“กูมีวิธีพิสูจน์แล้วกัน”

“แล้วถ้าไม่ใช่ลูกนายล่ะ”

“ก็ปล่อยไปหรือมึงจะให้กูฆ่าเธอ?”

“ไม่ ๆ ผมแค่สงสัยเท่านั้นเอง”

“แล้วเรื่องที่กูให้ไปสืบล่ะถึงไหนแล้ว”

“เธอท้องแต่ไม่มีแฟน อาศัยอยู่กับแม่แค่สองคน ส่วนรายละเอียดอื่น ๆ จะได้รับในอีกไม่กี่ชั่วโมงนี้”

“อืม”