Se connecterPartager
Episode – 5/1
Date de publication:
2024-11-11 15:22:05@Dark-night Hotel
“ท่านมาเวอริค!” เอียนรีบวิ่งเข้ามารับร่างของผู้เป็นนายที่ดูอ่อนแรง โชคดีมากที่คนของ เจฟรีย์ โรนัลเดล ยังจำเจ้านายของตนได้ เอียนและบาโน่ช่วยกันพยุงมาเวอริคมายังลิฟต์ ใจจริงอยากพาเจ้านายนั่งพักก่อนแต่สถานการณ์ตอนนี้ ทางที่ดีรีบพาเจ้านายขึ้นห้องที่เจฟรีย์อยู่จะดีที่สุด
ในที่สุดมาเวอริคก็ได้พักหายใจหลังเดินเท้าเปล่ามาอย่างยาวนานหลายนาทีหรืออาจจะเกือบชั่วโมง ตอนนี้เท้าของเขาแทบไม่มีความรู้สึกอะไรแล้วและไหนจะร่างกายที่บอบช้ำ ที่ยังมีชีวิตรอดมาได้จนตอนนี้ถือว่าเป็นเรื่องดีแล้ว มาเวอริคผ่อนลมหายใจก่อนปรายตามองลูกน้องของตน
“พวกแกตัดสินใจเองหรือไง?” เอ่ยถามขึ้นมาและเอียนก็เข้าใจคำถามได้ทันที
“ครับและผมก็คิดว่าท่านมาเวอริคเองก็ต้องการแบบนี้เหมือนกัน” เอียนเป็นคนตอบ
“หึ ทำดีมาก” มาเวอริคยิ้มมุมปากก่อนลิฟต์จะมาถึงชั้นสูงสุดพอดี พอประตูลิฟต์เปิดออกก็พบกับคนของโรนัลเดลมากมาย รวมถึงศพคนคาร์ลอฟที่นอนจมกองเลือด
“สภาพแย่ยิ่งกว่าหมาอีกไม่ใช่เหรอนั่น” เจฟรีย์ที่ยืนคุยกับลูกน้องหันมองลิฟต์ที่เปิดออกและเอ่ยทักทายมาเวอริคอย่างเป็นกันเอง
“ขอบใจที่เปรียบกับหมาแทนที่จะเป็นขยะ” มาเวอริคตอบกลับก่อนเจฟรีย์จะเข้ามาช่วยพยุง เจฟรีย์จับแขนมาเงวอริคให้พาดลงบนไหล่ก่อนหันมองเอียน
“นายไปหากล่องปฐมพยาบาลมาแล้วไปที่ห้องของฉัน”
“ครับ” เอียนค้อมศีรษะเล็กน้อยแล้วหันไปบอกกับเพื่อนร่วมงาน เจฟรีย์พยุงมาเวอริคด้วยตัวคนเดียวสบาย ๆ พอมาเข้ามาที่ห้องพักแล้วก็ปล่อยมาเวอริคลงบนโซฟาห้องรับแขก
“ห้องน้ำอยู่ทางนั้น ไปล้างเท้าล้างเลือดก่อนทำแผลหน่อยก็ดี เสร็จแล้วก็นอนพักให้มีเรี่ยวแรงแล้วฉันจะพานายไปด้วย” เจฟรีย์เดินมาทางห้องครัวแล้วเปิดตู้เอาน้ำเย็น ๆ มาให้มาเวอริคดื่ม ส่วนตัวเขานั่งลงบนโซฟาตัวเล็กที่ห่างออกมา มาเวอริคกล่าวขอบคุณแล้วดื่มน้ำจนหมดขวดด้วยความกระหาย
“แล้วสถานการณ์ตอนนี้เป็นยังไงบ้าง” มาเวอริคเอ่ยถามพลางขยำขวดเปล่าในมือแล้วโยนทิ้ง เจฟรีย์มองตามซากขวดนั้นแล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย
“ตอนนี้ดูเหมือนจะเบาลงแต่อีกไม่กี่ชั่วโมง โรนัลเดลจะเคลื่อนตัวไปยังคฤหาสน์คาร์ลอฟและนายก็ต้องไปด้วยกัน แต่ตอนนี้ควรพักก่อน” เจฟรีย์บอกแล้วลุกกลับเข้ามาในห้องเพื่อนอนเล่นเกมในโทรศัพท์ มาเวอริคเอนกายลงบนโซฟาแล้วมองเพดานด้วยสายตาเรียบนิ่ง ตอนนี้ในหัวเขามีความคิดอะไรมากมายตีกันให้วุ่นและรวมไปถึง...
“แกคงไม่ได้หนีไปไหนไกลกว่าจามิลใช่ไหมฟินน์” นกที่เลี้ยงมาสิบกว่าปีบินหายไป มาเวอริคคิดตลอดเวลาว่าเขาจะใช้วิธีไหนจับกลับมา ในเมื่อตอนนี้นกของเขาได้รับอิสระเรียบร้อยแล้ว คงจะติดใจอิสระนั้นจนไม่อยากกลับเข้ากรงแต่แล้วยังไง ไม่ว่าจะต้องใช้วิธีแบบไหนเขาก็จะต้องจับนกที่ชื่อฟินน์เข้ากรงให้ได้ มาเวอริคหลับตาลงซึ่งเป็นจังหวะเดียวกับที่เอียนและบาโน่เข้ามา ทั้งสองลงมือทำแผลให้ผู้เป็นนายทันที
ส่วนมาเวอริคยังคงคิดเรื่องของฟินน์อยู่เหมือนเดิม เขากำลังหาเหตุผลในการตามนกกลับเข้ากรง นอกจากเหตุผลที่ว่าเป็นเจ้าของแล้ว มันยังมีเหตุผลอื่นอีกไหม? แล้วในตอนที่ข้างกายไร้ซึ่ง ฟินน์ ไอแซค ตัวของเขารู้สึกยังไงบ้าง มาเวอริคเองก็บอกไม่ได้เหมือนกัน แต่ที่แน่ ๆ เลยที่มั่นใจมากที่สุดคือข้างกาย มาเวอริค คาร์ลอฟ จะต้องกลับมามี ฟินน์ ไอแซค เหมือนอย่างที่เคยมี
3 AM
ขบวนรถเบนซ์ของโรนัลเดลเริ่มเคลื่อนตัวออกจากโรงแรมทั้งห้าแห่ง มาเวอริคเองก็เช่นกันเพราะตอนนี้เขานั่งอยู่ในรถคันเดียวกับเจฟรีย์ ถึงจะได้กินอาการเติมท้องที่ว่างและได้นอนพักจนเรี่ยวแรงเริ่มกลับมา แต่บาดแผลมันคงไม่สามารถหายได้ในเร็ววัน ทว่า ก็ถือว่ามาเวอริคนั้นอึดถึกในระดับหนึ่งที่พอลุกมาสู้ได้ แต่เจฟรีย์ที่นั่งมาด้วยกลับบอกกับมาเวอริคว่า
“ต่อให้มีการปะทะเกิดขึ้น นายก็ห้ามลงจากรถจนกว่าจะถึงเวลาที่คิดว่าสมควร ตอนนี้นายควรโฟกัสกับการพักฟื้นร่างกายนายก่อน” เจฟรีย์พูดบอกด้วยน้ำเสียงจริงจังและการที่เจฟรีย์พูดอะไรที่ดูมีสาระแบบนี้ออกมา
“นี่คุณชายไม่ได้หัวกระแทกที่ไหนใช่ไหมคะ?” อาเรียที่นั่งอยู่เบาะหน้ารีบหันมาถามทันที
“เธอนี่มัน...” เจฟรีย์ทำท่าจะเขกหัวอาเรียส่วนอาเรียก็หัวเราะอย่างชอบใจ แต่มันก็เป็นเรื่องแปลกสำหรับอาเรียและคนของเจฟรีย์อยู่แล้ว เจ้านายที่วัน ๆ เล่นแต่เกมเนี่ยนะมาพูดสาระแบบนี้ ของหายากเลยนะ
โครม! บึ้ม!
แต่แล้วเสียงระเบิดที่ดังมาพร้อมประกายไฟจากด้านหลัง เรียกสายตาของพวกเขาให้หันมองแต่มีเพียงเจฟรีย์เท่านั้นที่ไม่ได้สนใจ
“สงสัยคนของคาร์ลอฟตามมา ไม่ต้องไปสนใจ”
“สมที่เป็นมาเฟียเบอร์หนึ่งเลยนี่” มาเวอริคเอ่ยชม เจฟรีย์เพียงแค่ไหวไหล่นิด ๆ และการเดินทางไปยังคฤหาสน์คาร์ลอฟ ก็กินเวลาพอสมควรเพราะการก่อกวนของรถเบนซ์ฝั่งคาร์ลอฟ มาเวอริคกอดอกหลับตาลงเพื่อเรียกเรี่ยวแรงกลับคืนมา และไม่นานหลังจากนั้นในเวลา 4 A.M. รถเบนซ์โรนัลเดลหลายสิบคันก็จอดนิ่งอยู่หน้าคฤหาสน์คาร์ลอฟ
“เตรียมตัว” เจฟรีย์เอ่ยบอกกับคนของตน อาเรียจึงติดต่อเหล่าเพื่อนร่วมงานผ่านเครื่องมือสื่อสารไร้สายที่สวมใส่อยู่ในหู มาเวอริคที่ลืมตาขึ้นมาได้มองตรงไปด้านหน้า เขาเห็นแผ่นหลังของเอเวอร์เร็ตต์ที่ลงไปเจรจาและทันทีที่ประตูเปิดออกมา อเล็กซานเดอร์ก็พุ่งมาด้วยความเร็วหวังตัดกำลังโดยตั้งเป้ามาที่เอเวอร์เร็ตต์ ทว่า กลับมีชายสูงวัยคนหนึ่งที่อายุคงพอ ๆ กับอเล็กซานเดอร์ออกมารับการโจมตีได้ทัน
“คนนั้นใคร”
“ปู่คริมป์ มือขวาของพ่อฉัน” เจฟรีย์ให้คำตอบก่อนการสาดกระสุนจะเริ่มขึ้นทันทีที่อเล็กซานเดอร์และคริมป์แยกตัวไป การปะทะกันระหว่างขั้วอำนาจจึงเริ่มขึ้น มาเวอริคได้แต่นั่งอยู่ในรถตามที่เจฟรีย์บอก แต่ยิ่งเวลาผ่านไปเท่าไหร่ มาเวอริคก็ยิ่งไม่สบายใจมากเท่านั้น
ผัวะ! ปัก!
หมัดปะทะหมัดยังคงถูกส่งมาเรื่อย ๆ ด้วยพละกำลังของชายสูงวัยที่อายุไม่ได้ทำให้พวกเขาแก่ชรา อเล็กซานเดอร์อดทึ่งไม่ได้ที่โรนัลเดลมีคนที่รับการโจมตีของเขาได้อยู่ เพราะนอกจากจะเป็นมือขวาและคนสนิททั้งคนรักของเอดิสัน อเล็กซานเดอร์ก็มาจากตระกูลใหญ่ที่ก่อตั้งสายงานบอดี้การ์ดแห่งแรกในอิงเกรเซียนขึ้น ถึงจะอยู่ภายใต้คาร์ลอฟที่ทำงานด้วยกันมาอย่างยาวนาน แต่ตระกูลของเขาก็ยังขึ้นชื่อเรื่องเก่งกาจในสายงานนี้มากที่สุด
ลิเวียธาน คือตระกูลของอเล็กซานเดอร์และไร้ซึ่งผู้สืบทอด สายเลือดวิเลียธานจะสิ้นสุดลงทันทีที่อเล็กซานเดอร์ตาย
“เก่งไม่เบา” อเล็กซานเดอร์เอ่ยชม
“ขอบคุณ” คริมป์ตอบกลับแล้วโถมกายเข้าชนจนอเล็กซานเดอร์เสียหลัก อเล็กหัวเราะออกมาอย่างชอบใจก่อนเหวี่ยงหมัดเข้าหา ในจังหวะที่คริมป์เตรียมหลบ การโจมตีนั้นได้เปลี่ยนเป็นท่อนขาแข็งแรงที่วาดเตะเข้าสีข้างอย่างจัง คริมป์ที่ไม่คาดฝันว่าจะถูกเตะจึงล้มลงบนพื้น
“ฉันจะเสียเวลาไปมากกว่านี้ไม่ได้” พูดจบก็รีบเข้าชาร์จเพื่อไม่ให้คริมป์ลุกขึ้น สองมือใหญ่จับท่อนแขนขวาคริมป์ไว้มั่น เท้าขวายกเหยียบตรงช่วงหัวไหล่
“ฉันเองก็เช่นกัน” คริมป์ที่รู้ว่าต่อจากนี้จะเกิดอะไรขึ้นกับตนจึงพยายามตวัดขาขึ้น แล้วดีดตัวเพื่อให้หลุดจากอเล็กซานเดอร์แต่ก็ไม่ทันการ
กร็อบ!
Dernier chapitre
One day, you'll kneel for me. Episode – 20/3 [ END ]
“ก่อนอื่นเลิกเรียกฉันว่าคุณ” มาเวอริคแทรกขึ้นด้วยความไม่พอใจ จริง ๆ มาเวอริคอยากให้ฟินน์เรียกพี่มาร์ แต่ปากไม่กล้าบอกกับคนบนตักตริง ๆ กล้ากับทุกเรื่องยกเว้นเรื่องนี้น่ะนะ“พี่มาร์อยากมีลูกหรือเปล่าครับ?”“ไม่อยากมีและไม่คิดจะมี” ให้คำตอบทันทีที่ได้ยินคำถาม“แต่ถ้าผมอยากมี...”“จะมีไปทำไม?” มาเวอริคไม่อยากมีลูกแต่อยากเลี้ยงหลานมากกว่า“ฟังผมก่อนแล้วกัน” ฟินน์เล่าเรื่องของเท็นให้ฟัง เด็กที่เจอในประเทศเพียร์ม่า ซึ่งมาเวอริคก็ตั้งใจรับฟังแต่ไม่มีความคิดที่จะรับมาเลี้ยง เขาไม่มีความคิดที่จะมีลูกเลยหรือถ้าหากคนรักเป็นผู้หญิง เขาก็คงไม่ต่างจากเอดิสันที่มีไว้เพื่อสืบทอดและไม่ได้เลี้ยงเอง ทว่าฟินน์ดูจะเอ็นดูเด็กคนนั้นมาก“ไว้ฉันจะให้โกร์กับเกร์มันไปดูให้แล้วกัน”“ขอบคุณนะครับที่รับฟัง” ฟินน์ยิ้มบางแล้วเหมือนจะหอมแก้มแต่ชะงักไป“หยุดทำไม” คนที่รอฟินน์หอมแก้มพลันชักสีหน้าแล้วเอ่ยถาม“ออกไปข้างนอกกันครับ” ฟินน์ยิ้มแล้วลุกขึ้นจากตักก่อนส่งมือมาตรงหน้ามาเวอริค มาเวอริคพ่นลมหายใจอย่างหงุดหงิดแล้วจับมือฟินน์ลุกขึ้นยืน “เมื่อกี๊ผมเหลือบเห็นนาฬิกาพอดี เลยอยากพาพี่ไปในที่ที่หนึ่งน่ะครับ” หันบอกคนข้างกาย
One day, you'll kneel for me. Episode – 20/2 [ END ]
ครืด ๆโทรศัพท์ที่นอนแน่นิ่งในกระเป๋ากางเกงสแล็คมาตลอดวัน กลับสั่นเตือนให้มาเวอริคต้องล้วงหยิบมันออกมาดู แจ้งเตือนอีเมลที่เข้ามาใหม่ทำหงุดหงิดไม่น้อย แต่พอเปิดอ่านกลับยิ้มออกมาและเป็นยิ้มที่อังเดรถึงกลับแปลกใจ[ From : Josiah.ronaldel@xmail.comTo : maverickymerlinie@xmail.comเรเธเซียแข็งแรงปลอดภัย ถึงจะผ่าคลอดก่อนกำหนด แต่ปลอดภัยทั้งคู่ ]‘น่ารักน่าเอ็นดูจริง ๆ หลานสาวของฉัน’ มาเวอริคแตะลงบนไฟล์ที่แนบมา ภาพถ่ายจำนวนห้ารูป รูปแรกเป็นรูปเรเธเซียน้อยในผ้าห่อสีขาว หน้าตาจิ้มลิ้มราวตุ๊กตาและผิวขาวเหมือนเมอร์ลิน ภาพนี้ทำให้มาเวอริคนึกถึงวันทีได้อุ้มเมอร์ลินที่ห่อผ้าสีขาวเหมือนกัน เหมือนกับเปี๊ยบเลยล่ะนะ ภาพที่สองและสามก็ยังเป็นภาพของเรเธเซียในหลาย ๆ มุม ส่วนภาพที่สี่กับภาพที่ห้าเป็นภาพเมอร์ลินกับหลานสาว ปลายนิ้วโป้งไล้บริเวณแก้มของหลานสาวและน้องชายผ่านจอแผ่วเบา คิดถึง คิดถึงมากและอยากกลับไปหาทว่าตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาที่จะกลับไป มาเวอริคเก็บรูปทั้งหมดรวมถึงใช้ภาพแรกของหลานสาวตั้งวอลเปเปอร์หน้าจอเลยทีเดียว“ผมถามได้ไหมว่ายิ้มอะไร?” อังเดรเอ่ยถาม“หลานสาวฉันน่ะ น่ารักใช่ไหม?” เอ่ยบอ
One day, you'll kneel for me. Episode – 20/1 [ END ]
ใต้ต้นไม้ใหญ่ที่ให้ร่มเงาอันร่มเย็นในเวลาช่วงบ่ายของวัน มีรถวีลแชร์ที่มีชายคนหนึ่งนั่งอยู่พร้อมด้วยลูกเขยที่ยืนสูบบุหรี่อยู่เงียบ ๆ อังเดรได้เอ่ยขอเวลามาเวอริคเป็นการส่วนตัวเพื่อพูดคุย ซึ่งมาเวอริคเองก็ยินดีและเดินตามมาจนมาถึงใต้ต้นไม้นี้ เบื้องหน้าคือทุ่งข้าวสาลีสีเหลืองทองดูงดงาม ขยับพลิ้วตามแรงลมที่พัดผ่านและอีกไม่นานคงถึงเวลาเก็บเกี่ยวมันแล้ว“ที่มันง่ายขึ้นเพราะคุณใช่ไหม?” มาเวอริคเป็นคนเอ่ยทำลายความเงียบระหว่างพวกเขาสองคน แม้มาเวอริคจะยังมองตรงไปยังทุ่งข้างสาลีตรงหน้า แต่เขาก็ไม่ได้สนใจหรือใส่ใจมันมากนัก ตอนนี้มาเวอริคสนใจพ่อเลี้ยงของฟินน์มากกว่า ดูเป็นคนมีความสามารถพอสมควรแต่น่าเสียดายที่ดันกลายเป็นคนพิการ“คิดว่าคนแก่ ๆ อย่างผมจะทำอะไรได้กัน” อังเดรหัวเราะเบา ๆ ก่อนยิ้มแล้วมองทุ่งข้าวสาลี ยามมันพลิ้วไปตามแรงลมในทิศทางเดียวกัน “ผมขอถามอะไรคุณหน่อยสิ สักสองสามคำถาม”“ว่ามาสิ”“ก่อนอื่นผมขอบุหรี่สักมวนสิ” อังเดรเงยหน้าขึ้นมองคนข้างกาย มาเวอริหันมามองพ่อตาที่ยิ้มน้อย ๆ ก่อนส่งซองบุหรี่ราคาแพงพร้อมไฟแช็คซิปโป้ให้ อังเดรรับมาแล้วเคาะบุหรี่มาคาบไว้หนึ่งมวน จุดไฟสูบที่ปลายพลางมองควันส
One day, you'll kneel for me. Episode - 19/4
“...มันคงเป็นไปไม่ได้ พวกผมทำนาและทำไร่ปลูกธัญพืชต่าง ๆ มานานตั้งแต่สมัยอดีต ทั้งหมดล้วนอยู่ในนามของเมืองราล์มก่อนจะถูกแปรรูปและส่งออกด้วยนามของประเทศ การจะเปลี่ยนมันให้เป็นในนามของตระกูลผมมันเป็นไปไม่ได้แน่นอน” แน่นอนว่าอังเดรสนใจเป็นอย่างมากเพราะหากธัญพืชเหล่านี้ส่งออกในนามลาเนียร์ ส่วนแบ่งกำไรเขาคงได้มากกว่าที่ได้รับและมันอาจเป็นเงินที่ทำให้ครอบครัวสบาย ต่อให้เขาจากไปก็ไม่ต้องกังวลว่าครอบครัวจะลำบากปัจจุบันธัญพืชต่าง ๆ ที่ถูกส่งออกในรูปแบบแปรรูปนั้น ที่ด้านหลังของผลิตภัณฑ์จะมีคำว่า MADE IN JAMIL อยู่เสมอ ส่วนผลิตภัณฑ์ที่ทำจากธัญพืชและหมุนเวียนภายในประเทศจะมีคำว่า MADE IN RALM ถ้าหากเปลี่ยนมันเป็น MADE BY LANIER ให้ทุกคนได้รู้ว่ามาจากลาเนียร์ มันคงเป็นอะไรที่ชาวนาอย่างอังเดรภูมิใจไปตลอดชีวิต ทว่าตระกูลลาเนียร์เป็นตระกูลเล็ก ๆ ที่มีเพียงโรงสีข้าวส่วนรวมให้ใช้ ไม่ได้มีโรงงานแปรรูปที่จะสร้างผลิตภัณฑ์โภชนาการดี ๆ ออกไปได้ ความฝันนั้นมันก็ดูเป็นเรื่องยากจริงไหม?“ได้สิทำไมจะไม่ได้ในเมื่อมีฉันอยู่? เรื่องโรงงานแปรรูปไม่ต้องกังวล เรื่องทุนไม่ต้องกังวลเพราะฉันจะเป็นคนจัดการทั้งหมด กังวลแค่
One day, you'll kneel for me. Episode - 19/3
‘โซเฟีย คุณเป็นแม่ของฟินน์แต่คุณมั่นใจแล้วหรือครับว่าคุณเป็นแม่ที่ดี? คุณหย่าขาดจากสามีและย้ายมาจามิลทิ้งลูกชายไว้ด้านหลัง คุณได้เจอกับผม ได้แต่งงานและมีเจ้าตัวเล็กทั้งสองมา คุณมีความสุขอยู่กับครอบครัวใหม่ที่นี่แล้วฟินน์ล่ะครับ?’‘…’ เป็นคำพูดที่ใจร้ายจริง ๆ นั่นแหละเพราะมันทิ่มแทงใจของโซเฟียเป็นอย่างมาก‘ลูกโตด้วยตัวลูกเองและโตด้วยการชุบเลี้ยงจากคาร์ลอฟที่แม้แต่พ่อแท้ ๆ ยังให้ไม่ได้ ลูกใช้ชีวิตด้วยตัวเองมาจนอายุสามสิบและบางทีที่ลูกมาหาคุณ ลูกเพียงต้องการที่พักพิงทางใจและที่รักอย่าลืมสิครับ ว่าครั้งแรกที่ฟินน์ติดต่อมา ที่รักกลัวแค่ไหน’‘ฉัน...’ โซเฟียพูดไม่ออกเพราะเธอหวาดกลัวในตอนที่ฟินน์ติดต่อมาจริง ๆ เธอไม่คิดว่าฟินน์จะยังเก็บเบอร์ติดต่อเธอไว้ บ่อยครั้งที่โซเฟียอยากทิ้งเบอร์เดิมแต่เธอก็ไม่กล้า เธอให้อังเดรช่วยทำเรื่องเปลี่ยนย้ายเบอร์จากอิงเกรเซียนเป็นจามิล โดยที่ยังคงใช้หมายเลขเดิมอยู่แต่พอฟินน์ติดต่อมาจริง ๆ เธอกลับกลัวว่าลูกจะมาร้องขออะไรหรือเปล่า แม้ขนาดตอนฟินน์ขอมาอยู่ด้วย เธอยังลังเลแต่เพราะลูกชายมีเสียงที่ดูเศร้า เธอจึงยอมตกลง‘ฉันไม่ใช่แม่ที่ดีเลยค่ะ ไม่สมควรเป็นแม่ฟินน์ด้วยซ
One day, you'll kneel for me. Episode - 19/2
“สวัสดีคุณชายมาเวอริค ผมอังเดร อังเดร ลาเนียร์ พ่อเลี้ยงของฟินน์” อังเดรเอ่ยทักทายรวมถึงแนะนำตัว โน้มกายจากวีลแชร์มาข้างหน้าเล็กน้อยพลางยื่นมือมา มาเวอริคยื่นมือมาจับมือพ่อเลี้ยงฟินน์แล้วเขย่าเบา ๆ“ยินดีที่ได้รู้จัก ฉัน... ผมมาเวอริค มาเวอริค คาร์ลอฟ” ถึงจะเปลี่ยนคำแทนตัวแต่ก็อึดอัดและฝืนมาก ซึ่งอังเดรสังเกตเห็นและสัมผัสได้ แม้มาเวอริคจะเก็บอาการได้ดีไม่มีแสดงออกมาทางสีหน้า ทว่าอังเดรกลับรับรู้ได้ว่าการแทนตัวว่า ผม ในตอนนี้ของมาเวอริคมันทำให้มาเวอริคฝืนและอึดอัดมาก“อย่าฝืนทำในสิ่งที่ไม่ใช่ตัวคุณ ไว้ค่อย ๆ ปรับกันไปแล้วเดี๋ยวทุกอย่างจะลงตัวของมันเอง” อังเดรยิ้มบางก่อนทั้งสองจะปล่อยมือออกจากกัน ฟินน์ขอบคุณพ่อเลี้ยงในใจและมาเวอริคเองก็รู้สึกแปลก ๆ เช่นกัน ที่ฝ่ามือของเขายังมีสัมผัสของฝ่ามือหยาบกระด้างติดอยู่ เป็นความกระด้างที่ผ่านงานหนัก ๆ มามากมาย และเป็นความหยาบที่อบอุ่นเกินกว่าที่มาเวอริคเคยได้รับมา“ลูกเขย” โซเฟียเอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน “เรื่องครั้งนั้นแม่ต้องขอโทษด้วยนะจ้ะ ทั้งที่แม่เป็นผู้ใหญ่แล้วแต่กลับทำตัวไม่น่าเคารพใส่ลูกเขย ให้อภัยแม่ได้หรือเปล่าจ้ะ?” เพราะโซเฟียได้ค
One day, you'll kneel for me. Episode - 2
การเดินทางอันยาวนานถึง 10 ชั่วโมงได้สิ้นสุดลงแล้ว เครื่องบินส่วนตัวของทายาทคาร์ลอฟกำลังลงจอดบนสนามบินส่วนตัวของตระกูลคาร์ลอฟที่อยู่ติดกับสนามบินใหญ่อิงเกรเซียน มาเวอริคลงจากเครื่องทันทีที่จอดสนิทและอิวานต้องทำหน้าที่แทนฟินน์ที่ลาออกไป ตั้งแต่นำเอกสารเดินทางไปที่สนามบินใหญ่เพื่อจัดการเรื่องเข้าออกปร
One day, you'll kneel for me. Episode - 1
คฤหาสน์มาร์การ์เล็ตมาเวอริครู้สึกตัวตื่นในช่วงเช้าของวัน ทั้งที่เพิ่งนอนเมื่อสองชั่วโมงที่แล้วแต่เขากลับตื่นขึ้นมาเวลาเจ็ดโมงเช้าของวัน มาเวอริคยันตัวลุกนั่งก่อนยกมือกุมขมับแล้วปรายตามองคนข้างกายริชาร์ด มาร์การ์เล็ต ผู้นำมาเฟียตระกูลมาร์การ์เล็ตในประเทศรันเซีย แม้จะไม่ใช่องค์กรใหญ่มากมายอะไร แต่ก
One day, you'll kneel for me. Episode - 0
“นายจะนอนไปถึงเมื่อไหร่ฟินน์? รีบลุกไปจัดการตัวเองได้แล้ว” น้ำเสียงของผู้เป็นนายนาม มาเวอริค คาร์ลอฟ ค่อนข้างหงุดหงิดและไม่พอใจเป็นอย่างมาก เพราะเดิมทีหากทำหน้าที่เสร็จเรียบร้อย ฟินน์จะต้องออกจากห้องไปก่อนแล้ว แต่เมื่อคืนฟินน์ถูกมาเวอริคทำหนักเกินไป ตรงนี้จึงพอเข้าใจแต่การตื่นทีหลังเขา มันดูไร้ความ
One day, you'll kneel for me. Episode – 4
3 วันต่อมามาเวอริคลืมตาขึ้นมาพร้อมกับความปวดร้าวทั้งร่างกาย และภาพเพดานที่คุ้นเคยมันก็ทำให้เขารู้ตัวว่า ตัวเขาเข้ามาอยู่ห้องขังใต้ดินเป็นเวลาสามวันแล้ว มันทั้งอับทั้งชื้นและมีแสงสว่างเพียงเล็กน้อย มาเวอริคค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจแล้วพยุงตัวขึ้นลุกนั่ง หัวคิ้วขมวดเข้าหากันยามความเจ็บแปล๊บวิ่งไปทั่วร่างทั
Vous vous intéresseriez aussi à
