Episode – 5/1

@Dark-night Hotel

“ท่านมาเวอริค!” เอียนรีบวิ่งเข้ามารับร่างของผู้เป็นนายที่ดูอ่อนแรง โชคดีมากที่คนของ เจฟรีย์ โรนัลเดล ยังจำเจ้านายของตนได้ เอียนและบาโน่ช่วยกันพยุงมาเวอริคมายังลิฟต์ ใจจริงอยากพาเจ้านายนั่งพักก่อนแต่สถานการณ์ตอนนี้ ทางที่ดีรีบพาเจ้านายขึ้นห้องที่เจฟรีย์อยู่จะดีที่สุด

ในที่สุดมาเวอริคก็ได้พักหายใจหลังเดินเท้าเปล่ามาอย่างยาวนานหลายนาทีหรืออาจจะเกือบชั่วโมง ตอนนี้เท้าของเขาแทบไม่มีความรู้สึกอะไรแล้วและไหนจะร่างกายที่บอบช้ำ ที่ยังมีชีวิตรอดมาได้จนตอนนี้ถือว่าเป็นเรื่องดีแล้ว มาเวอริคผ่อนลมหายใจก่อนปรายตามองลูกน้องของตน

“พวกแกตัดสินใจเองหรือไง?” เอ่ยถามขึ้นมาและเอียนก็เข้าใจคำถามได้ทันที

“ครับและผมก็คิดว่าท่านมาเวอริคเองก็ต้องการแบบนี้เหมือนกัน” เอียนเป็นคนตอบ

“หึ ทำดีมาก” มาเวอริคยิ้มมุมปากก่อนลิฟต์จะมาถึงชั้นสูงสุดพอดี พอประตูลิฟต์เปิดออกก็พบกับคนของโรนัลเดลมากมาย รวมถึงศพคนคาร์ลอฟที่นอนจมกองเลือด

“สภาพแย่ยิ่งกว่าหมาอีกไม่ใช่เหรอนั่น” เจฟรีย์ที่ยืนคุยกับลูกน้องหันมองลิฟต์ที่เปิดออกและเอ่ยทักทายมาเวอริคอย่างเป็นกันเอง

“ขอบใจที่เปรียบกับหมาแทนที่จะเป็นขยะ” มาเวอริคตอบกลับก่อนเจฟรีย์จะเข้ามาช่วยพยุง เจฟรีย์จับแขนมาเงวอริคให้พาดลงบนไหล่ก่อนหันมองเอียน

“นายไปหากล่องปฐมพยาบาลมาแล้วไปที่ห้องของฉัน”

“ครับ” เอียนค้อมศีรษะเล็กน้อยแล้วหันไปบอกกับเพื่อนร่วมงาน เจฟรีย์พยุงมาเวอริคด้วยตัวคนเดียวสบาย ๆ พอมาเข้ามาที่ห้องพักแล้วก็ปล่อยมาเวอริคลงบนโซฟาห้องรับแขก

“ห้องน้ำอยู่ทางนั้น ไปล้างเท้าล้างเลือดก่อนทำแผลหน่อยก็ดี เสร็จแล้วก็นอนพักให้มีเรี่ยวแรงแล้วฉันจะพานายไปด้วย” เจฟรีย์เดินมาทางห้องครัวแล้วเปิดตู้เอาน้ำเย็น ๆ มาให้มาเวอริคดื่ม ส่วนตัวเขานั่งลงบนโซฟาตัวเล็กที่ห่างออกมา มาเวอริคกล่าวขอบคุณแล้วดื่มน้ำจนหมดขวดด้วยความกระหาย

“แล้วสถานการณ์ตอนนี้เป็นยังไงบ้าง” มาเวอริคเอ่ยถามพลางขยำขวดเปล่าในมือแล้วโยนทิ้ง เจฟรีย์มองตามซากขวดนั้นแล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย

“ตอนนี้ดูเหมือนจะเบาลงแต่อีกไม่กี่ชั่วโมง โรนัลเดลจะเคลื่อนตัวไปยังคฤหาสน์คาร์ลอฟและนายก็ต้องไปด้วยกัน แต่ตอนนี้ควรพักก่อน” เจฟรีย์บอกแล้วลุกกลับเข้ามาในห้องเพื่อนอนเล่นเกมในโทรศัพท์ มาเวอริคเอนกายลงบนโซฟาแล้วมองเพดานด้วยสายตาเรียบนิ่ง ตอนนี้ในหัวเขามีความคิดอะไรมากมายตีกันให้วุ่นและรวมไปถึง...

“แกคงไม่ได้หนีไปไหนไกลกว่าจามิลใช่ไหมฟินน์” นกที่เลี้ยงมาสิบกว่าปีบินหายไป มาเวอริคคิดตลอดเวลาว่าเขาจะใช้วิธีไหนจับกลับมา ในเมื่อตอนนี้นกของเขาได้รับอิสระเรียบร้อยแล้ว คงจะติดใจอิสระนั้นจนไม่อยากกลับเข้ากรงแต่แล้วยังไง ไม่ว่าจะต้องใช้วิธีแบบไหนเขาก็จะต้องจับนกที่ชื่อฟินน์เข้ากรงให้ได้ มาเวอริคหลับตาลงซึ่งเป็นจังหวะเดียวกับที่เอียนและบาโน่เข้ามา ทั้งสองลงมือทำแผลให้ผู้เป็นนายทันที

ส่วนมาเวอริคยังคงคิดเรื่องของฟินน์อยู่เหมือนเดิม เขากำลังหาเหตุผลในการตามนกกลับเข้ากรง นอกจากเหตุผลที่ว่าเป็นเจ้าของแล้ว มันยังมีเหตุผลอื่นอีกไหม? แล้วในตอนที่ข้างกายไร้ซึ่ง ฟินน์ ไอแซค ตัวของเขารู้สึกยังไงบ้าง มาเวอริคเองก็บอกไม่ได้เหมือนกัน แต่ที่แน่ ๆ เลยที่มั่นใจมากที่สุดคือข้างกาย มาเวอริค คาร์ลอฟ จะต้องกลับมามี ฟินน์ ไอแซค เหมือนอย่างที่เคยมี

3 AM

ขบวนรถเบนซ์ของโรนัลเดลเริ่มเคลื่อนตัวออกจากโรงแรมทั้งห้าแห่ง มาเวอริคเองก็เช่นกันเพราะตอนนี้เขานั่งอยู่ในรถคันเดียวกับเจฟรีย์ ถึงจะได้กินอาการเติมท้องที่ว่างและได้นอนพักจนเรี่ยวแรงเริ่มกลับมา แต่บาดแผลมันคงไม่สามารถหายได้ในเร็ววัน ทว่า ก็ถือว่ามาเวอริคนั้นอึดถึกในระดับหนึ่งที่พอลุกมาสู้ได้ แต่เจฟรีย์ที่นั่งมาด้วยกลับบอกกับมาเวอริคว่า

“ต่อให้มีการปะทะเกิดขึ้น นายก็ห้ามลงจากรถจนกว่าจะถึงเวลาที่คิดว่าสมควร ตอนนี้นายควรโฟกัสกับการพักฟื้นร่างกายนายก่อน” เจฟรีย์พูดบอกด้วยน้ำเสียงจริงจังและการที่เจฟรีย์พูดอะไรที่ดูมีสาระแบบนี้ออกมา

“นี่คุณชายไม่ได้หัวกระแทกที่ไหนใช่ไหมคะ?” อาเรียที่นั่งอยู่เบาะหน้ารีบหันมาถามทันที

“เธอนี่มัน...” เจฟรีย์ทำท่าจะเขกหัวอาเรียส่วนอาเรียก็หัวเราะอย่างชอบใจ แต่มันก็เป็นเรื่องแปลกสำหรับอาเรียและคนของเจฟรีย์อยู่แล้ว เจ้านายที่วัน ๆ เล่นแต่เกมเนี่ยนะมาพูดสาระแบบนี้ ของหายากเลยนะ

โครม! บึ้ม!

แต่แล้วเสียงระเบิดที่ดังมาพร้อมประกายไฟจากด้านหลัง เรียกสายตาของพวกเขาให้หันมองแต่มีเพียงเจฟรีย์เท่านั้นที่ไม่ได้สนใจ

“สงสัยคนของคาร์ลอฟตามมา ไม่ต้องไปสนใจ”

“สมที่เป็นมาเฟียเบอร์หนึ่งเลยนี่” มาเวอริคเอ่ยชม เจฟรีย์เพียงแค่ไหวไหล่นิด ๆ และการเดินทางไปยังคฤหาสน์คาร์ลอฟ ก็กินเวลาพอสมควรเพราะการก่อกวนของรถเบนซ์ฝั่งคาร์ลอฟ มาเวอริคกอดอกหลับตาลงเพื่อเรียกเรี่ยวแรงกลับคืนมา และไม่นานหลังจากนั้นในเวลา 4 A.M. รถเบนซ์โรนัลเดลหลายสิบคันก็จอดนิ่งอยู่หน้าคฤหาสน์คาร์ลอฟ

“เตรียมตัว” เจฟรีย์เอ่ยบอกกับคนของตน อาเรียจึงติดต่อเหล่าเพื่อนร่วมงานผ่านเครื่องมือสื่อสารไร้สายที่สวมใส่อยู่ในหู มาเวอริคที่ลืมตาขึ้นมาได้มองตรงไปด้านหน้า เขาเห็นแผ่นหลังของเอเวอร์เร็ตต์ที่ลงไปเจรจาและทันทีที่ประตูเปิดออกมา อเล็กซานเดอร์ก็พุ่งมาด้วยความเร็วหวังตัดกำลังโดยตั้งเป้ามาที่เอเวอร์เร็ตต์ ทว่า กลับมีชายสูงวัยคนหนึ่งที่อายุคงพอ ๆ กับอเล็กซานเดอร์ออกมารับการโจมตีได้ทัน

“คนนั้นใคร”

“ปู่คริมป์ มือขวาของพ่อฉัน” เจฟรีย์ให้คำตอบก่อนการสาดกระสุนจะเริ่มขึ้นทันทีที่อเล็กซานเดอร์และคริมป์แยกตัวไป การปะทะกันระหว่างขั้วอำนาจจึงเริ่มขึ้น มาเวอริคได้แต่นั่งอยู่ในรถตามที่เจฟรีย์บอก แต่ยิ่งเวลาผ่านไปเท่าไหร่ มาเวอริคก็ยิ่งไม่สบายใจมากเท่านั้น

ผัวะ! ปัก!

หมัดปะทะหมัดยังคงถูกส่งมาเรื่อย ๆ ด้วยพละกำลังของชายสูงวัยที่อายุไม่ได้ทำให้พวกเขาแก่ชรา อเล็กซานเดอร์อดทึ่งไม่ได้ที่โรนัลเดลมีคนที่รับการโจมตีของเขาได้อยู่ เพราะนอกจากจะเป็นมือขวาและคนสนิททั้งคนรักของเอดิสัน อเล็กซานเดอร์ก็มาจากตระกูลใหญ่ที่ก่อตั้งสายงานบอดี้การ์ดแห่งแรกในอิงเกรเซียนขึ้น ถึงจะอยู่ภายใต้คาร์ลอฟที่ทำงานด้วยกันมาอย่างยาวนาน แต่ตระกูลของเขาก็ยังขึ้นชื่อเรื่องเก่งกาจในสายงานนี้มากที่สุด

ลิเวียธาน คือตระกูลของอเล็กซานเดอร์และไร้ซึ่งผู้สืบทอด สายเลือดวิเลียธานจะสิ้นสุดลงทันทีที่อเล็กซานเดอร์ตาย

“เก่งไม่เบา” อเล็กซานเดอร์เอ่ยชม

“ขอบคุณ” คริมป์ตอบกลับแล้วโถมกายเข้าชนจนอเล็กซานเดอร์เสียหลัก อเล็กหัวเราะออกมาอย่างชอบใจก่อนเหวี่ยงหมัดเข้าหา ในจังหวะที่คริมป์เตรียมหลบ การโจมตีนั้นได้เปลี่ยนเป็นท่อนขาแข็งแรงที่วาดเตะเข้าสีข้างอย่างจัง คริมป์ที่ไม่คาดฝันว่าจะถูกเตะจึงล้มลงบนพื้น

“ฉันจะเสียเวลาไปมากกว่านี้ไม่ได้” พูดจบก็รีบเข้าชาร์จเพื่อไม่ให้คริมป์ลุกขึ้น สองมือใหญ่จับท่อนแขนขวาคริมป์ไว้มั่น เท้าขวายกเหยียบตรงช่วงหัวไหล่

“ฉันเองก็เช่นกัน” คริมป์ที่รู้ว่าต่อจากนี้จะเกิดอะไรขึ้นกับตนจึงพยายามตวัดขาขึ้น แล้วดีดตัวเพื่อให้หลุดจากอเล็กซานเดอร์แต่ก็ไม่ทันการ

กร็อบ!