บทที่ 2 /3

“ป้าถามว่าทำอะไร!”

“ปะ เปล่าค่ะ”

“เปล่าอะไร ก็ป้าเห็นอยู่ นี่อย่าบอกนะว่า-”

“มะ ไม่ใช่นะคะ ป้าเข้าใจผิดไปใหญ่แล้ว พอดีคุณหนูเธอละเมอถึงคุณพ่อแล้วคิดว่าแขนพรีนคือแขนของพ่อเธอ เธอเลยดึงพรีนเพราะเจ้าใตผิดแค่นั้นค่ะ” ชนากานต์รีบอธิบายเสียงรัวหวังเพืีอให้คนเป็นป้าได้เข้าใจ

น้อยที่ได้ยินดังนั้นก็คลายความกังวลลงเล็กน้อย พยักหน้าเบา ๆ ก่อนจะรีบแกะมือปลาหมึกของปภาวีออกจากแขนของหลานสาวอย่างระมัดระวัง

“เดี๋ยวพรีนกลับไปที่ห้องก่อนเลยนะ ป้าจะเปลี่ยนเสื้อผ้าให้คุณหนูเธอก่อน”

“ให้พรีนช่วยนะคะ”

“ไม่เป็นไรเดี๋ยวป้าทำเอง พรีนกลับห้องไปก่อนไป เชื่อป้า”

“กะ ก็ได้ค่ะ” แม้ใจจะยังอยากอยู่ช่วย แต่เมื่อเห็นสีหน้าจริงจังของป้าน้อย เธอก็ได้แต่พยักหน้ารับอย่างจำยอม

มือบางเอื้อมไปจับลูกบิดประตู ทว่าในห้วงวินาทีนั้น ภาพของปภาวีที่ละเมอเรียกหาคุณพ่อด้วยเสียงสะอื้นปานจะขาดใจก็แว่วกลับเข้ามาในความคิดอีกครั้ง เสียงนั้นยังชัดเจนราวกับดังอยู่ข้างหู ทำให้หัวใจเธอสั่นไหวอย่างบอกไม่ถูก

สองขาเผลอชะงักค่อย ๆ หันกลับไปมอง ภาพคุณหนูที่ยังหลับไม่ได้สติอยู่บนเตียงทำให้ความลังเลในใจยิ่งทวีขึ้น

เธอเกือบจะก้าวกลับเข้าไปแล้วด้วยซ้ำ ทว่าสายตาของผู้เป็นป้าที่มองมานั้นหนักแน่นพอจะหยุดทุกความคิดได้โดยไม่ต้องเอ่ยคำใด

สุดท้ายเธอจึงทำได้แต่เม้มริมฝีปาก กลืนคำถามและความเป็นห่วงทั้งหมดลงคอ หมุนลูกบิดประตูเปิดออก แล้วเดินคอตกออกจากห้องไปช้า ๆ

โดยที่ในใจยังคงเต็มไปด้วยความสับสนและไม่มีคำอธิบายใด ๆ มารองรับสิ่งที่เธอเพิ่งได้เห็นเมื่อครู่เลยสักนิด







เช้าวันต่อมา

ปภาวีค่อย ๆ ลืมตาขึ้นพร้อมกับอาการหนักอึ้งที่ถาโถมอยู่ในศีรษะราวกับมีหมอกหนาทึบกดทับความคิดเอาไว้จนทุกอย่างเชื่องช้าไปหมด เปลือกตาหนักอึ้ง ลำคอแห้งผากและขมปร่าค้างอยู่ปลายลิ้น

เธอหลับตาลงอีกครั้งพยายามทบทวนเรื่องราวต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นเมื่อคืน ทว่าความทรงจำกลับพร่าเลือนแตกกระจายเป็นเสี้ยวบาง ๆ จับต้นชนปลายอะไรไม่ถูกเลยสักอย่าง

ภาพหนึ่งผุดขึ้นมาแวบ ๆ แล้วก็ดับหายไป เหลือเพียงความว่างเปล่าและอาการปวดตุบ ๆ กลางศีรษะที่ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นทุกครั้งที่ฝืนคิด

“โอ๊ยยย! ทำไมปวดหัวแบบนี้วะเนี่ย”

เธอยีผมตัวเองแรง ๆ อย่างหงุดหงิดก่อนที่เสียงสบถหลุดออกมาโดยไม่คิดจะกลั้น เมื่อพยายามเค้นคิดความจำมากเท่าไรก็ยิ่งไร้ผล

จำได้มากสุดก็เพียงว่าหลังจากไล่อลิซออกจากห้องไปเธอก็นั่งดื่มต่ออยู่คนเดียวภายในห้องที่มีเพียงแสงไฟสลัวสะท้อนกับกระป๋องเบียร์ในมือ จนกระทั่งได้ยินเสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้ง

แล้วหลังจากนั้น ...

ครืด ครืด

เสียงโทรศัพท์สั่นครืดคัดผ่านความเงียบขณะที่ภาพความทรงจำกำลังจะย้อนมา ปภาวีกวาดตามองหาต้นเสียงอย่างรำคาญ ก่อนจะคว้ามันขึ้นมากดรับโดยไม่ได้ทันดูชื่อบนหน้าจอ

“กว่าจะรับสายได้นะคะ”

เพียงได้ยินน้ำเสียงนั้นคิ้วของเธอก็ขมวดเข้าหากันทันที มือที่ถือโทรศัพท์ค่อย ๆ ลดลงจากหู ดวงตาคมก้มมองหน้าจอชื่อที่ปรากฏอยู่ชัดเจน อลิซ

ลมหายใจถูกปล่อยออกมาช้า ๆ อย่างพยายามข่มอารมณ์ ก่อนจะยกโทรศัพท์กลับขึ้นแนบหูอีกครั้ง สีหน้าเรียบตึงกว่าเดิม

“โทรมาทำไม ฉันบอกแล้วใช่ไหมว่าถ้าฉันไม่ต้องการ อย่า-”

“จุ๊ ๆ อย่าเพิ่งดุกันสิคะ เมื่อคืน ... เราสองคนยังสนุกกันอยู่เลย”

“เธอพูดเรื่องอะไร”

“นี่บอกนะคะ ว่าภัคจำอะไรไม่ได้เลย” น้ำเสียงคนปลายสายยังคงยียวนกวนประสาทอย่างไม่เกรงกลัว

ทำให้คนฟังอย่างปภาวีเผลอกำโทรศัพท์แน่นจนเส้นเอ็นที่ข้อมือปูดขึ้นเห็นชัดลมหายใจติดขัดจากความโกรธที่แล่นขึ้นมาจนถึงขมับ

“อย่ามาเล่นลิ้นกับฉัน”

“ก็เมื่อคืนอลิซลืมโทรศัพท์ก็เลยกลับเร็วในห้อง คุณเมามาก ขาดสติ อลิซพยายามห้ามคุณแล้วแต่คุณไม่ฟัง เราสองคนก็เลย ...”

คำพูดถูกเว้นค้างไว้อย่างตั้งใจและเพียงเท่านั้นก็เพียงพอที่จะทำให้ความทรงจำที่พร่าเลือนของปภาวีเริ่มปะติดปะต่อกันได้อย่างดี

ก่อนที่นิ้วจะกดตัดสายทันทีโดยไม่รอฟังคำอธิบายใด ๆ เพิ่มเติมอีกหลังจากนั้น

เธอสูดลมหายใจลึก พยายามสะกดกลั้นอารมณ์ไว้ใต้ความรู้สึกไม่ให้ปะทุออก ก่อนจะโยนโทรศัพท์ลงบนเตียงอย่างไม่ใส่ใจจากนั้นจึงลุกไปเข้าห้องน้ำ หวังให้สายน้ำเย็นจัดช่วยบรรเทาอารมณ์ที่พลุ่งพล่านอาการแฮงค์จากฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่ยังคงคั่งค้างอยู่ในอก

ซึ่งในขณะเดียวกัน ด้านล่างของบ้าน

"ยัยภัคยังไม่ลงมาอีกหรือน้อย"

"ยังค่ะคุณหญิง" น้อยตอบอย่างสุภาพขณะวางถ้วยน้ำชาลงตรงหน้าของเจ้านาย

“แฮงค์แหง๋ ๆ ล่ะฉันว่า เฮ้อ! จริงจริงเลยลูกคนนี้ ถ้างั้นฉันขอรบกวนน้อยสักนิดจะได้ไหม ช่วยขึ้นไปตามยัยภัคให้ฉันที บอกว่าฉันมีธุระสำคัญจะคุยด้วย”

“ได้ค่ะคุณหญิง”

น้อยรับคำก่อนจะหันหลังเตรียมเดินขึ้นบันไดไปยังชั้นสอง ทว่าก้าวขายังไม่ทันพ้นประตูห้องเสียงเดิมก็ดังขึ้นขัดไว้เสียก่อน

“เดี๋ยวก่อนน้อย ฉันว่าให้หนูพรีนขึ้นไปตามให้ดีกว่านะ น้อยจะได้เตรียมอาหารเช้าให้เสร็จ”

“เอ่อ น้อยว่า” น้อยอ้ำ ๆ อึ้ง ๆ กับคำพูดนั้น ปฏิเสธก็ไม่กล้าพอ ครั้นจะให้หลานสาวขึ้นไปก็เกรงว่าจะมีปัญหากับเจ้าของห้องขึ้นมาเสียอีก

ซึ่งจังหวะที่เธอกำลังครุ่นคิดหาคำบ่ายเบี่ยงก็เหมือนโชคชะตาจะไม่เข้าข้าง เพราะชนากานต์ดันเดินผ่านหน้าห้องอาหารมาพอดิบพอดี

และทันทีที่สายตาของคุณหญิงหันไปเห็น ก็ทำให้รู้ชัดแล้วว่าตอนนี้ไม่อาจหลีกเลี่ยงอะไรได้อีกแล้ว

“หนูพรีน หนูพรีน”

“คะคุณหญิง”

“ฉันขอรบกวนหนูช่วยขึ้นไปตามคุณภัคให้ทีได้ไหม”

“เอ่อ ...”

คำขอนั้นทำให้ชนากานต์ชะงักไปเล็กน้อย แววตาลังเลฉายชัด เธอเผลอเหลือบมองไปทางป้าน้อยโดยอัตโนมัติ นึกถึงคำย้ำหนักแน่นเมื่อคืนที่ว่า อย่าเข้าใกล้คุณหนูมากเกินไป

หากจะตอบปฏิเสธไปก็คงไม่สมควร ในเมื่อผู้ที่เอ่ยปากขอก็คือเจ้าของบ้านที่มีพระคุณกับเธอ

“สรุปว่ายังไง ช่วยฉันหน่อยได้ไหม” คุณหญิงถามย้ำพร้อมสลับมองหน้าสองป้าหลานไปมาคล้ายรับรู้ได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง