บทที่ 2 /4

ชนากานต์เม้มริมฝีปากแน่น ก่อนจะก้มหน้าลงเล็กน้อยพร้อมตอบรับคำขอนั้นเสียงแผ่วเบา

“ดะ ได้ค่ะ เดี๋ยวพรีนขึ้นไปตามให้ค่ะ”

พูดจบเธอก็รีบหมุนตัวเดินออกจากห้องอาหารแทบจะทันที ฝีเท้าเร่งขึ้นโดยไม่รู้ตัวราวกับยิ่งอยู่ตรงนั้นนานเท่าไรความอึดอัดก็จะยิ่งทวีคูณมากขึ้นเท่านั้น

น้อยมองตามแผ่นหลังหลานสาวไปอย่างไม่คลายกังวล สีหน้าบอกชัดว่าเป็นห่วงก่อนถอนหายใจแผ่วเบา หันหลังเดินกลับเข้าครัว เพื่อจัดการอาหารเช้าที่เหลือให้เสร็จเรียบร้อยตามเวลาแม้ในใจจะยังรู้สึกหนักอึ้งอยู่ไม่น้อยก็ตาม

ด้านชนากานต์ที่ขึ้นมาถึงชั้นบน เธอยืนนิ่งชั่งใจอยู่หน้าประตูนานหลายนาที ปลายนิ้วเย็นเฉียบขึ้นทันทีเมื่อนึกถึงใบหน้าบึ้งตึงและแววตาเย็นชาของเจ้าของห้องที่มองมาเมื่อวาน ความรู้สึกหวั่นเกรงมีอยู่บ้างแต่ไม่ถึงกับมากมายจนทำให้เธอไม่กล้าเข้าใกล้

เพราะหากมองให้ลึกลงไป เธอกลับรู้สึกว่าอีกฝ่ายไม่ได้เย็นชาโดยนิสัยของตนจริง ๆ หากเพียงแต่เขากำลังสร้างกำแพงบางอย่างขึ้นมาป้องกันตัวเอง

กำแพงที่ก่อเกิดขึ้นมาจากความเสียใจและเรื่องราวในอดีตที่เธอเองก็ไม่อาจรู้ทั้งหมด

ท้ายที่สุดเธอจึงสูดลมหายใจลึกรวบรวมความกล้า ยกกำปั้นน้อย ไป ขึ้นเคาะลงบนบานประตูอย่างแผ่วเบา แต่ชัดเจน

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

“คุณหนูคะ คุณหญิงให้มาตามคุณหนูลงไปทานข้าวค่ะ”

เธอเคาะครั้งแรกพร้อมบอกจุดประสงค์ ทว่ากลับไม่มีเสียงตอบรับตอบกลับมา ความเงียบด้านในทำให้เธอขมวดคิ้วน้อย ๆ เผลอคิดว่าคนข้างในอาจยังไม่ได้ยิน จึงเป็นเหตุผลให้การเคาะครั้งที่สองได้ตามมาติด ๆ

“คุณหนูคะ คุณหนู!”

เสียงเรียกครั้งนี้ดังขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อย แต่ผลลัพธ์ก็ยังคงเหมือนเดิม ไม่มีเสียงตอบรับและไม่มีแม้แต่เสียงขยับตัวของคนด้านใน

ความเงียบที่ยาวนานเกินไปทำให้ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนไหลย้อนกลับมาในความคิด

ใช่สิ เขาเมาหนักมาก

แล้วตอนนี้จะเป็นอย่างไรบ้าง อาการฝันร้ายเมื่อคืนจะยังตามหลอกหลอนอยู่หรือเปล่า ความเป็นห่วงค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นทีละน้อย

จนท้ายที่สุดความเป็นห่วงมันก็ชนะความกลัวในใจไปจนหมด เธอเอื้อมมือไปบิดลูกบิดประตูด้วยหัวใจเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ ก่อนจะตัดสินใจถือวิสาสะผลักบานประตูแล้วก้าวเข้าไปด้านในอย่างระมัดระวัง

ทันทีที่ผ่านกรอบประตูเข้ามา ความเย็นจากเครื่องปรับอากาศก็ปะทะใบหน้า ห้องทั้งห้องเงียบและสลัว ม่านยังปิดสนิท ขณะที่กลิ่นแอลกอฮอล์จาง ๆ ยังหลงเหลืออยู่ในอากาศ

และแล้วเสี้ยววินาทีต่อมา

“เข้ามาทำไม!!” น้ำเสียงเย็นจัดแฝงความหงุดหงิดก็ได้ดังกร้าวขึ้น

ปภาวียืนกอดอกนิ่งอยู่หน้าห้องน้ำในชุดคลุมอาบน้ำสีอ่อนตวัดสายตามองผู้บุกรุกที่ยืนตัวสั่นอยู่กลางห้องอย่างไม่พอใจ

“ใครใช้ให้เธอเข้ามาในห้องของฉัน!”

“คะ คุณหนู”

“ฉันถาม หูนวกรึไง!” ทุกถ้อยคำกระแทกออกมาหนักแน่น ราวกับตบใส่กลางหน้า จนลมหายใจของชนากานต์สะดุดกึกอยู่ตรงนั้น

ดวงตาคมกริบวาวโรจน์จ้องมองคนอายุน้อยกว่าอย่างเอาเรื่อง ไม่ปิดบังความไม่พอใจที่อีกฝ่ายบังอาจล่วงล้ำเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัว ทั้งที่เธอยังไม่ได้เอ่ยอนุญาตแม้แต่คำเดียว

ชนากานต์เห็นท่าทีแข็งกร้าวเช่นนั้นก็ได้แต่ก้มหน้างุด รีบอธิบายเหตุผลที่ตนเข้ามา พร้อมเอ่ยคำขอโทษเสียงเบา ที่ถือวิสาสะเปิดประตูเข้ามาโดยไม่ได้รับอนุญาต

“คะ คุณหญิงให้พรีนมาตามคุณหนูลงไปทานข้าวค่ะ”

“ฉันไม่กิน!” คำตอบสั้น ห้วน และไร้เยื่อใย ถูกตัดบทแทบจะทันที ชนากานต์ชะงักไปเล็กน้อยแต่ยังคงฝืนเอ่ยต่อด้วยความเป็นห่วงที่ยังไม่จางหาย

“ไม่กินไม่ได้นะคะ อาหารเช้าเป็นสิ่งสำคัญ ยิ่งเมื่อคืนคุณหนู-”

“เมื่อคืนฉันทำไม!” ปภาวีขมวดคิ้วถามเสียงเข้มขึ้นอย่างชัดเจน สองเท้าก้าวเข้าหาชนากานต์ช้า ๆ ทว่าทุกย่างก้าวกลับกดดันเสียยิ่งกว่าคำพูด จนคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าถอยหลังกรู่แทบชิดกับขอบเตียง

“ตอบมา!”

น้ำเสียงดุดันทำเอาชนากานต์กลืนน้ำลายลงคอ ด้วยความประหม่าแล่นวูบขึ้นมา แต่กระนั้นเธอก็ยังใจดีสู้เสือ พยายามรวบรวมสติอธิบายเหตุผลของตนเองออกไป

“คะ คือ เมื่อคืนคุณหนูดื่มหนัก พรีนกลัวว่าคุณจะปวดหัวหรือแสบกระเพาะถ้าไม่ทานอะไรเลย ลงไปทานสักนิดนะคะ เดี๋ยวจะไม่สบายเอาได้”

ริมฝีปากเล็กเอ่ยรวดเดียวจบโดยไม่กล้าเงยหน้าขึ้นสบตา นิ้วมือทั้งสองข้างบีบชายเสื้อแน่นราวกับใช้มันยึดเหนี่ยวความกล้า

ปภาวีมองนิ่ง สายตาคมทอดมองร่างเล็กตรงหน้าอย่างพินิจพิเคราะห์ แววแข็งกร้าวเมื่อครู่คล้ายสั่นไหววูบหนึ่ง ทว่าเพียงเสี้ยววินาทีก็ถูกกลบด้วยสีหน้าเรียบเฉยดังเดิม

จากนั้นสองเท้าจึงก้าวเข้าหาชนากานต์ช้า ๆ อย่างจงใจ แต่ละย่างก้าวหนักแน่นและกดดัน กระทั่งหยุดยืนใกล้กันเพียงลมหายใจคั่นกลาง

ปภาวีโน้มตัวลงเล็กน้อย ไออุ่นจากลมหายใจแผ่วร้อนปะทะข้างแก้มของอีกฝ่าย กลิ่นสบู่อ่อนจางผสมกับกลิ่นแอลกอฮอล์ที่ยังหลงเหลืออยู่ในอากาศทำให้หัวใจของชนากานต์ยิ่งเต้นระส่ำ

“อย่ามายุ่งกับฉัน” ก่อนที่เสียงกระซิบเย็นเฉียบดังชิดข้างใบหู ทำเอาร่างเล็กตัวชาวูบวาบ ปลายนิ้วที่กำชายเสื้อยิ่งบีบแน่นขึ้นกว่าเดิม

แล้วในชั่วพริบตา

“ออกไป!!!” เสียงตวาดดังลั่นห้อง รุนแรงจนเหมือนอากาศรอบตัวสั่นสะเทือน

ชนากานต์สะดุ้งสุดตัว ดวงตาเอ่อคลอด้วยความตกใจ ลมหายใจติดขัดอยู่ในอก ก่อนจะหมุนตัววิ่งออกจากห้องไปอย่างลนลานเพราะกลัวว่าหากช้ากว่านี้เพียงวินาที น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้จะไหลออกมาต่อหน้าเจ้าของห้อง

ประตูถูกบานใหญ่ถูกปิดลงพร้อม ๆ เสียงดังแผ่วเบาในโถงทางเดินที่เงียบสงัด

ฝีเท้าเล็กเร่งลงบันไดแทบไม่เป็นจังหวะ มือหนึ่งยกขึ้นปาดหางตาอย่างลวก ๆ หัวใจยังเต้นแรงไม่ยอมสงบ ทั้งจากความตกใจและความรู้สึกบางอย่างที่อธิบายไม่ถูก

เมื่อมาถึงชั้นล่างเธอจึงค่อย ๆ ชะลอฝีเท้าลง สูดลมหายใจลึกพยายามกลั้นอารมณ์ ปรับสีหน้าให้ดูปกติที่สุด ก่อนจะก้มหน้าเดินผ่านห้องอาหารหมายจะเลี่ยงเข้าไปทางครัว หลบสายตาของคุณหญิงให้ได้มากที่สุด

ทว่าไม่พ้น

“เข้ามาหาฉันหน่อยหนูพรีน”

เสียงเรียบของคุณหญิงดังขึ้นจากโต๊ะอาหาร ทำให้ชนากานต์ชะงักเท้าทันที ปลายนิ้วเรียวกลับมาเย็นเฉียบอีกครั้งโดยไม่รู้ตัว ริมริมฝีปากเล็กเม้มแน่นอย่างจนใจ ก่อนจะหมุนตัวกลับช้า ๆ เดินเข้าไปหาอย่างว่าง่าย แม้ในอกจะยังสั่นไหวไม่จางหาย