登入Iyong balikat niya halos nakadikit na sa balikat ko. And his perfume? His natural scent? Nanunuot na sa ilong ko. Feeling ko nga, iyong pawis niya, mas mabango kesa sa akin. Na-conscious ako bigla.Bukod sa mabango siyang lalaki, napakalinis pa rin niyang tingnan. I didn't realize I was staring at him. Hindi na sa screen ng iPad.May nagtutulak sa akin na hawakan ang ilong niya. Ayusin ang ilang hibla ng buhok niya sa noo, pero pinigilan ko. His long fingers rested on the glass screen, and somehow, his index and middle fingers ended up touching the side of my own.Mainit. Nakakapaso ang simpleng hawak na 'yon.Hindi ko maigalaw ang kamay ko. Dahan-dahan ding napatigil si Alaric sa pagpapaliwanag ng mga spreedsheet.Dahan-dahan siyang nag-angat ng tingin sa akin.Napakalapit ng mukha niya. Masyadong malapit. Kitang-kita ko ang bawat piraso ng kaniyang pilikmata, ang bahagyang pagtaas at pagbaba ng kaniyang dibdib, at ang malamlam at seryoso niyang mga mata na nakatitig sa akin.Wala sa
Tumingin ako sa kabilang dulo ng mesa at nagtagpo ang mga mata namin ni Alaric. Binalik ko ang tingin sa board. “Not if we handpick the exact weight and blend tonight. May ilang high-end textile importers sa Divisoria at San Juan na nagtatago ng mga rare rolls para sa mga private fashion houses. We can inspect them ourselves.”Tingin ko ito iyong dahilan bakit ako sinabihan ni Alaric na lalabas kami. Since collab kami, we'll work together. Walang problema iyong sa akin, sa kanya lang.Tumango si Alaric. “That settles it. Dismissed. Ms. Nica, clear your schedule tonight. We’re heading out to check the warehouses.”Natapos ang meeting nang halos alas-syete na ng gabi.Imbes na makauwi ako para maasikaso si Nancy, natagpuan ko na lang ang sarili ko na kasama si Alaric na bumabagtas sa madilim at makikitid na eskinita ng San Juan at Binondo gamit ang kotse niya. Lagpas alas-diyes na ng gabi ngunit paikot-ikot pa rin kami sa tatlong magkakaibang bodega ng mga pribadong textile supplier.M
Napakurap-kurap ako habang nakatingala sa kanya. Nakahawak ang magkabila niyang kamay sa frame ng bukana ng office niya habang nakababa ang tingin niya sa akin.Tinaasan niya ako ng kilay nang hindi ako naka-imik. “Tititigan mo na lang ba ako?”I licked my lower lip. Napatingin naman siya doon. “You're blushing,” he whispered sensually. “Dahil ba sa sinabi ko? O sa posisyon natin ngayon?”Pareho, sabi ng isip ko, na agad kong winaglit! God! Ano ba 'tong iniisip ko?“H-HINDI AKO NAMUMULA!” halos pasigaw kong tanggi. Huling-huli niya ako sa akto, bwisit! Pero kailangan kong makaisip ng excuse para maniwala siya. Pinagtaasan ko siya ng kilay, kunwari hindi natinag. “Ang init lang ng panahon at ang dami mong pinapagawa sa akin! Huwag kang assumero!”Pero sa tono ko ngayon, parang napaka-defensive! Leche! Ikaw ba naman mahuli na namumula. Si Hannah kasi, pinansin pa. Saka hindi ko naman alam na nakasunod sa akin si Alaric!Umisang hakbang siya palapit sa akin, titig na titig pa rin, mukhan
Buong umaga ay halos hindi ako nakatayo sa upuan ko. Type dito, tawag doon, at review ng mga costing sheets. Sobrang sakit na ng leeg at mga mata ko kakatitig sa screen.Past 8:00 AM, habang busy ako sa pag-aayos ng mga graphs, biglang may inilagay na paper bag mula sa isang kilalang mamahaling café sa ibabaw ng mesa ko.Napaangat ako ng tingin at nakita si Hannah na nakangiti.“Ano 'to, Hannah?” takang tanong ko.“Galing po kay Mr. Montefalco, Ms. Nica. Sabi niya kainin niyo raw po 'yang breakfast bago kayo pumasok sa office niya para sa 9:00 AM review.”Pagkabukas ko ng bag, may freshly brewed iced caramel macchiato at dalawang piraso ng butter croissant na paborito ko. May maliit pa na sticky note na nakadikit sa tasa:Eat. I don’t accept sloppy revisions from a starving designer. - ANapaikot na lang ang mga mata ko. Suplado talaga. Pero hindi ko rin maitatanggi na kailangan ko ng kape kaya kinain ko rin iyon habang nagtatrabaho.Nang mag-12:00 NN, handa na akong bumaba sa cafeter
Nag-init ang buong mukha ko sa hiya at inis. Inirapan ko siya. “Shut up, Alaric. Hindi nakakatawa.”Gusto ko sana sabihin, bakit ako matatakot sa'yo, aso ka ba? Pero baka ako pa ang mapikon sa huli.“I didn’t say it was funny,” pakli niya habang nakatitig sa akin, failing miserably to hide his amused smile. “Pero kung hindi pa pala dahil sa aso, hindi ka pa babalik sa akin. Get in the car, Nica. Bago pa bumalik 'yong aso at habulin ka ulit.”Pinukol ko siya ng masamang tingin habang naglalakad kami pabalik sa kaniyang kotse. Wala akong choice. Mas gusto ko pang makasama ang aroganteng lalaking 'to sa kotse kaysa makagat ng aso sa kanto.Tahimik ang buong biyahe pauwi sa bahay ko. Naka-focus lang si Alaric sa pagmamaneho habang ako naman ay nakatingin sa labas ng bintana. Walang nagsasalita sa aming dalawa, pero hindi na rin ganoon kabigat ang atmospera kumpara kanina.Nang pumarada ang kotse niya sa tapat ng gate ng bahay ko, huminga ako nang malalim at kinuha ang bag ko.Inaasahan ko
Tiningnan ko lang ang nakabukas na pintuan ng kotse niya. No way. Walang paraan para sumabay ako sa kaniya lalo na’t kaming dalawa lang sa loob. Mas gusto ko pang maglakad hanggang sa labas ng main avenue at mag-book ng Grab kaysa makasama siya nang mag-isa sa isang saradong espasyo.Na-i-imagine ko pa lang na kaming dalawa lang sa loob ng kotse niya, naiilang na ako, worse, baka makalimutan ko nang huminga sa sobrang tense!“Huwag na,” mabilis kong sabi sabay hakbang pabalik. “Mag-aabang na lang ako ng taxi sa labas o mag-Grab na lang. You can go. Thank you sa offer.”Kunot-noong bumaba si Alaric ng kotse, pero mas lalong kumunot ang noo ko.Bakit kailangan bumaba? Don't tell me i-fo-force niya akong sumakay? No freaking way!“Nica, gabi na. At galing ka pa sa sakit. Huwag nang matigas ang ulo,” aniya. “Hindi ligtas sa labas. Just let me take you home. Hindi mapapanatag ang loob ko kung alam kong hindi ka pa nakakauwi.”“Like I said kaya kong umuwi ng mag-isa,” pilit ko pa. “Para map
"Ang galante pala ng ninong mo, eh!" Umakbay sa akin ni Brea habang ako nakatulala sa kawalan. "Hindi mo na pproblemahin ngayon ang hospital bills! Dapat kasi humingi ka na lang ng tulong sa kanya.""Nakakahiya, Brea. Nakikitira na nga kami sa kanya. Hihingi pa ako ng tulong." Umiling-iling ako.Sa
Nica's POV"Subukan mo lang, Nica, tayo lang naman ang nandito." Udyok sa akin ni Brea, ang kaibigan ko. "Subukan mong ipakita ang cleavage mo. Ayan ganyan. Malaki naman ang susô mo kaya papaldo ka dyan. Isipin mo ang nanay mong nakaratay sa ospital."Pikit-mata kong sinunod ang kaibigan ko. No'ng
Nagpatest agad ako. Habang hinihintay namin ni Brea ang apat na result ng pt, magkahawak kamay kami. Parehong nanlalamig. Napapikit ako nang biglang sumigaw si Brea. Pakiramdam ko sasabog ang dibdib ko. Hindi ko alam ang mararamdaman ko. "Positive lahat, besh!" tili niya. Natulala ako sa kawalan
Hindi isa o dalawang beses kundi maraming beses na nakikita ko araw-araw si Ninong Alaric na may kalampungan sa sala. Minsan naririnig ko pa ang babae na umuûngol, pero hindi ko pinapansin.Hindi na ako magugulat kung may anak na siya. Pero iyong nakaraan, daddy lang ang tawag sa kanya no'ng bata.







