เข้าสู่ระบบGumawa siya ng itlog isang umaga ng Linggo dahil natutunan niya kung paano.Hindi mahusay, hindi pa, ngunit tama, na iba at naunawaan niyang mas mahalaga kaysa sa mahusay kapag nagtatayo ka ng kasanayan sa halip na nagpapakita nito. Katamtamang init. Ang olive oil na inuuna. Naghihintay ng tamang dami ng oras bago ang itlog.Nasa mesa ng kusina siya, nagbabasa, sa paraang karamihan sa mga umaga ng Linggo ngayon. Ang kanyang kape sa kanang bahagi ng kanyang libro, ang telepono niya nakatalikod, ang buong katawan niya nakaayos sa tiyak na kaluwagan ng isang taong ganap na komportable sa espasyong kinaroroonan niya.Inilagay niya ang itlog sa plato at dinala sa mesa.Umupo siya sa kabila niya. Tumingala siya, sinulyapan ang itlog, tumingin ulit sa kanyang libro. Kumain siya. Umabot siya sa kanyang kape nang hindi tumitingin mula sa pahina. Tahimik ang kusina sa mabuting paraan, sa paraang tahimik ito kapag hindi kailangan ng dalawang tao na punan ito.Iniisip niya ang tanong sa loob ng i
Napansin niya ito isang Miyerkules.Iniwan niya ang cardigan sa apartment niya nang gabi ng Martes, nakasabit sa silya sa pagbabasa nang binalot niya ang laptop niya at nagpaalam. Nakita niya ito habang lumalabas at hindi niya ito kinuha.Hindi dahil nakalimutan niya. Nakita niya ito at iniwan pa rin.Naisip niya ito sa biyahe pauwi. Magandang cardigan iyon. Hindi niya ito iniwan dahil hindi na ito mahalaga. Iniwan niya ito dahil tamang pakiramdam ang mag-iwan nito at hindi niya sinuri ang damdaming iyon bago siya kumilos dito.Pagsapit ng Biyernes may dala na siyang ibang cardigan sa apartment niya.Ibinalot niya ito sa umaga sa ari-arian nang hindi ito iniisip, kinuha niya ito nang dumating siya, at inilagay sa silya sa pagbabasa sa tabi ng una. Hindi hanggang tumingala siya mula sa kanyang libro dalawampung minuto ang lumipas at nakita ang dalawang cardigan sa silya na napansin niya kung ano ang kanyang ginawa.Hindi niya kinuha ang una. Nagdala siya ng pangalawa.Ang libro ang sus
Ang dalawang buwan ay, pribado, ilan sa pinakamagandang linggong maaalala ni Roman.Hindi niya ito inaasahan. Inaasahan niyang magkakaroon ng kalidad ng pagpigil ang paghihintay, ng pagpigil sa sarili mula sa isang bagay, ang tiyak na tensyon ng isang lalaking malapit na sa isang bagay na kanyang ninanais at hindi pa niya kayang ganap na makuha. Nagkamali siya sa kung ano ang magiging pakiramdam ng paghihintay.Pakiramdam nito ay wala siyang pangalan. Tulad ng pamumuhay ng isang buhay na kanyang inikutan sa loob ng mga taon at sa wakas ay nilakbay.Walang event. Walang obligasyon sa pahayagan kung saan kailangan nilang pamahalaan ang kanilang kalapitan. Walang tanong kung ano ang ipapahayag ng larawan o ano ang sasabihin ng caption. Ang apartment lang niya at ang ari-arian niya at ang bahay ni Eleanor tuwing Linggo at ang tiyak na kaluwagan ng dalawang taong tumigil sa pangangailangan ng anumang bagay mula sa isa't isa maliban sa tunay na presensya ng isa't isa.Natutunan niya ang mga
Tinawag ni Savio ang pulong isang Martes ng umaga.Hindi isang pormal na pulong. Hindi siya nagpadala ng calendar invitation o dumaan kay Ada o nagpaayos ng conference room sa pamamagitan ng sarili niyang assistant. Tinawagan niya nang direkta si Sera sa kanyang personal na telepono nang alas-otso kinse at sinabing gusto niya siya at si Dante na pumunta sa ari-arian para sa tanghalian at may gustong pag-usapan.Iyon ang tiyak na parirala. May gustong pag-usapan.Nakilala ni Sera ang kanyang ama sa loob ng dalawampu't anim na taon. Alam niya kung ano ang ibig sabihin ng pariralang iyon. Kinumpirma niya, sinabi kay Dante, at nasa ari-arian nang alas-dose y medya.Hindi nag-aalarma si Savio. Nalaman niya ito agad mula sa kalidad ng kanyang asal nang dumating siya, na siyang maingat na kalidad sa halip na apurahan. Inayos niya ang mesa ng tanghalian sa hardin dahil magandang araw ito para roon, na siyang uri ng desisyong ginagawa ng isang lalaking may sasabihin ngunit hindi apurahang sabi
Sinabi niya: Naiintindihan ko. Ipapakita ko sa iyo.Tiyak ang ibig niyang sabihin nito. Hindi bilang pangkalahatang layunin patungo sa pagpapabuti. Bilang isang pangako sa partikular, maliit, tuloy-tuloy na gawain ng pagpapakita na narinig niya siya at gumagawa siya ng isang bagay tungkol sa narinig niya.Ang Montague Foundation event ay isang gabi ng Huwebes.Binanggit niya ito noong nakaraang linggo, hindi bilang imbitasyon kundi bilang impormasyon ng iskedyul. Nagtanong siya kung maaari siyang pumunta. Sinabi niyang oo at narinig niya, sa ilalim ng oo, ang mga tiyak na kundisyon nito na sinabi niya sa kanya nang direkta sa kabila ng mesa ng hapunan: kailangan niyang manatiling nakikita. Ito ang kanyang event. Ang kanyang teritoryo.Pumunta siya bilang panauhin niya.Hindi bilang Roman Ashford na may sariling propesyonal na gravity, na malalaman ng silid anuman pa mangyari, kundi bilang panauhin niya, na ibang hugis na kunin at nangangailangan sa kanyang hayaan siyang maging panguna
Buong linggo niyang pinagpasyahan kung sasabihin ito.Hindi kung totoo ito. Totoo ang takot at pinangalanan niya ito kay Louisa at nabuhay siya kasama ang pagpangalan nito sa loob ng pitong araw, dinadala ito kasabay ng lahat ng iba pa sa paraang dinadala niya ngayon ang karamihan ng mga bagay na mahalaga, naroroon kasama nito, hindi pinamamahalaan ito upang maging mas maliit.Ang tanong ay kung sasabihin niya ito sa kanya.Nagpasya siyang oo isang Huwebes ng umaga sa bintana ng kusina kasama ang kanyang kape. Dahil tinanong siya ni Louisa kung ano ang gagawin niya tungkol dito at ang sagot ay hindi pamahalaan ito. Ang sagot ay sabihin ito. Ginugol niya ang tatlong taon na hindi sinasabi ang mga bagay at nangako siya sa sarili niyang hindi na niya gagawin muli iyon at ang pangako ay kailangan dito, lalo na dito, dahil ito ang pinakamahalagang bagay.Nasa hapunan sila sa restawran sa mga burol. Kinain na niya ang karamihan ng kanyang pagkain. Naging madali siya at naroroon sa kabila ng







