تسجيل الدخولNang tumawag sa kanya ang kakambal na si Avery at nagsumbong na bugbog sarado na naman ito sa asawa ay doon naantala ang binalak sana ni Aviona na umalis ng bansa. Her twin sister was married to the most anticipated Billionaire around Asia. Kilala lamang niya ang lalaki sa pangalang Creed Morgan at bukod doon, wala na. "I was humiliated. I was in a deep cut slice of pain if I continued to be with him. Can you do me a favor, Ava. Pretend that you are me. Save me in the brink of my death." Avery Rodriguez was her twin, her friend and her companion noon pa man. Bagaman siya ang mas bata, Aviona Rodriguez inherited this personality as strong and untamable. Ngunit nang tinanggap niya ang alok ng kakambal ay naroon na sa kanyang utak na ipaghiganti ito, subalit nang lubusang nakilala niya na si Creed Morgan ay doon pa nagbago ang pananaw niya sa lalaki sa gitna ng binalak niyang basagin din sana ito. Aviona Rodriguez was tempted. Ngayon ay hirap na siyang makalabas dahil nakakulong na siya sa mapangahas at makamandag na mga bisig ng isang Creed Morgan.
عرض المزيد“Negatif…”
Gendis menatap dua garis yang tak kunjung muncul di alat tes kehamilannya. Napasnya tertahan, lalu menghembuskannya dengan pasrah.
Wajah kecewa. Siapapun pasti mendambakan buah hati, namun tak semua pasangan mendapatkan anugerah itu dalam pernikahan mereka.
“Sabar ya…” ucap Raka, duduk di tepi ranjang dan meremas pelan tangan istrinya.
“Apa kita program bayi, atau bayi tabung aja, Mas?” tanya Gendis, lirih. Ia memandang Raka dengan harap, suaranya terdengar penuh kegelisahan.
“Mahal, Dek. Bukan nggak mau, tapi apa salahnya kita nunggu aja? Siapa tahu nanti juga hamil,” jawab Raka, sambil bersandar dan menatap langit-langit kamar seolah mencari keyakinan di sana.
“Udah tiga tahun, Mas. Belum juga. Lihat tetangga tuh, bolak-balik melahirkan aja,” ujar Gendis, nada suaranya mulai meninggi. Matanya berkaca-kaca, menatap perutnya yang masih kosong.
“Beda lah. Mungkin emang rejeki mereka dapet momongan cepet, Dek,” kata Raka sambil mengusap wajahnya dengan kedua tangan. Ia tampak mulai lelah dengan obrolan ini.
“Apa mungkin karena kamu kerja terlalu keras, Mas? Kan kalau kita mau dapetin sperma yang baik, butuh istirahat juga, Mas. Tapi kamu banyak lembur, belum lagi berangkat ke luar kota. Gimana mau bagus, kan?” Gendis menatapnya tajam, nada suaranya terdengar getir.
“Loh, kok kamu jadi gini?” balas Raka, kini mulai menegang. Alisnya naik, bahunya menegang. “Maksud kamu nyalahin aku?”
“Bukan nyalahin, Mas. Tapi kan kata dokter tempo hari itu, kita harus banyak waktu buat sama-sama. Nggak boleh capek atau stres, sampai dia saranin kita buat liburan bareng. Tapi tiap kali kita mau liburan, Mas ada aja dinas luarnya,” jelas Gendis sambil memeluk lututnya, suaranya bergetar.
“Ini juga buat kamu, kan, uangnya…” potong Raka. Ia berdiri dari duduknya, berjalan mondar-mandir di kamar.
“Ya tapi kan aku mau anak dari Mas. Padahal kita berdua nggak ada yang mandul, Mas. Iya, kan?” Gendis berdiri, menghampiri Raka dan memandangnya dengan mata yang basah.
“Dek, di luar sana ada yang sampai lima belas tahun nggak dikasih keturunan. Mereka happy aja,” jawab Raka sambil mengangkat bahu, berusaha terdengar tenang meski wajahnya tak lagi sabar.
“Apa salahnya sih, Mas, kita liburan? Masa sekali doang? Itupun pas bulan madu…” ucap Gendis, kembali duduk di sudut ranjang. Tangannya masih memegang alat tes kehamilan itu erat, seperti berharap ada keajaiban kalau ia menatapnya lebih lama.
“Aku capek, Dek. Kerjaan aku banyak. Masih bagus aku tiap hari libur ada di rumah, kan?” Raka berseru, kini mulai kehilangan kendali.
“Ya tapi kan sisanya Mas dinas luar. Terus aku mau ikut, tapi kata Mas jangan. Nggak enak sama temen Mas lainnya. Padahal kan kita bisa ngekost tempat lain, Mas,” kata Gendis, pelan. Tapi nadanya sarat luka.
“Bukan nggak mau, tapi emang kondisinya gitu, Dek…” balas Raka, nadanya merendah, mencoba bertahan di sisa kesabarannya.
Gendis menatapnya penuh ragu. Tangannya gemetar saat ia meletakkan test pack ke meja. Ia mengangkat wajahnya, menatap Raka penuh harap dan ketakutan.
“Mas, kamu nggak selingkuh, kan?” tanya Gendis lirih, sedikit rafu.
Dan pertanyaan itu, jelas membuat Raka langsung menatap Gendis dengan tajam. Ia bahkan menaikkan nada suaranya kali ini.
“Maksudnya apa? Kamu pikir aku tuh seneng-seneng di luar? Iya?!” bentak Raka, menatap Gendis dengan sorot tajam.
“Mas, kok jadi marah?” tanya Gendis pelan, suaranya bergetar.
“Omongan kamu tuh aneh! Itu pasti akibat kamu sering nonton drama-drama yang isinya selingkuh semua! Toxic! Racun buat otak!” Raka mengibaskan tangan ke udara, penuh emosi.
“Aku nggak pernah nonton itu, Mas... Aku nggak suka. Kamu kan tau, aku tuh suka film horor,” jawab Gendis, mencoba menenangkan suasana.“Ya terus kenapa bisa mikir begitu? Gak ada otak kamu ya? Bisa-bisanya kamu mikir kotor sama suami sendiri!” Raka menunjuk ke arahnya, penuh kemarahan.
“Mas... iya, maaf. Aku salah. Aku cuma tanya aja. Maaf...” Gendis menunduk, tubuhnya gemetar karena terkejut dan takut.
“Pertanyaan kamu tuh nggak bagus!” tegas Raka, sebelum akhirnya berbalik arah.
Raka meninggalkan kamar tidur utama tanpa sepatah kata lagi. Ia memilih tidur di ruang TV, membanting pintu pelan namun cukup untuk menunjukkan amarahnya.
Gendis terdiam. Bibirnya bergetar, matanya mulai berkaca-kaca.
Hatinya sakit. Ini kali pertama Raka bersikap kasar terhadapnya. Ia merasa bersalah, tapi juga bingung—apa salahnya mempertanyakan sesuatu yang ia resahkan dalam diam selama bertahun-tahun?
Gendis menunduk, menangis di atas kasur. Tangannya masih memegang hasil test pack yang bertuliskan satu garis. Matanya memejam, air matanya mengalir makin deras. Dalam hatinya, ia ingin pelukan. Ingin penjelasan. Tapi yang datang malah kemarahan.
Rasa bersalah menumpuk bersama kesedihannya.
“Kenapa semua ini terasa berat banget...” bisiknya lirih, seperti bertanya pada dirinya sendiri—atau mungkin pada semesta yang mendiamkannya.
•••
“Mas, ini kopinya,” ucap Gendis sambil menyodorkan cangkir hangat ke arah suaminya, pagi itu.
“Aku udah buat sendiri,” sahut Raka tanpa menoleh, suaranya datar.
Ia berjalan melewati meja makan dan langsung menjinjing tas kerjanya, langkahnya cepat, seakan ingin segera pergi. Tak ada lirikan pun untuk Gendis pagi itu.
“Mas, masih marah?” tanya Gendis hati-hati, mengikuti dari belakang.
Raka tak menjawab. Ia hanya menjulurkan tangannya—sebuah kebiasaan pagi yang sudah jadi rutinitas. Gendis memegang tangan itu, mencium punggungnya seperti biasa, meski hati terasa ganjil.
“Mas, hati-hati di jalan ya,” bisik Gendis pelan, mencoba menebar hangat yang tak dibalas.
“Hmmm…” sahut Raka seadanya, lalu berjalan menuju mobil.
Ia masuk ke dalam kendaraan, menghidupkan mesin, dan melaju pergi tanpa menoleh. Suara mesin menjauh, menyisakan keheningan dan rasa kosong yang menggantung.
Gendis masih berdiri di depan pagar. Tatapannya mengikuti mobil Raka hingga menghilang dari pandangan. Napasnya berat.
“Masih marah kayaknya… Aku harus apa ya?” gumamnya lirih, memeluk tubuh sendiri.
Gendis menunduk, hampir kembali masuk ke dalam rumah, tapi pandangannya tertumbuk pada sesuatu di atas nakas. Sebuah kemasan strip pil KB. Baru.
Tangan Gendis meraih strip itu dengan gemetar. Alisnya berkerut.
Ia tak pernah beli itu.
“Ini….”
AFTER 6 MONTHSMALAYO ang narating ni Aviona sa paglalakad. Taglay niya ang didikasyong maabot ang kinikilalang pinakatamataas na tuktok nang bundok. Pinalis niya ang pawis na namutlig sa kanyang noo. Napapagod na rin siya. Gusto ni Ava ang magpahinga. Umiling siya saglit nang marinig ang boses ni Creed mula sa tuktok—masyadong malayo na sa kanya. Iritasyon ang naramdanan ni Ava sa mga oras na iyon. Creed always doing like that. Like she's nothing to her. Wala namang nagbago sa pakikitungo ni Creed kay Ava ngunit nitong mga nakaraang buwan, nang ma-discharged siya sa ospital ay biglang may naging kakaiba."Hindi ka pwedeng mapagod, Ava. Bilisan mo riyan!" Saka nawala si Creed sa paningin niya. Napabuga si Ava nang malakas na hangin. Kailangan niya pang mag-ipon nang panibagong enerhiya upang marating ang tuktok na kinaroroonan ni Creed. Hinaplos ni Ava ang binti. Natutok ang tingin niya roon. Hanggang sa mga oras na iyon ay nakakaramdam pa rin si Ava nang self-consciousness. Hindi na
"HINDI ka magtatagumpay sa binabalak mo!"Nahawakan ni Cathy ang buhok ni Aviona nang sinubukan niyang makatakbo. Alam niyang mali ngunit napuno pa rin si Ava nang pag-asang makaalis sa gubat na pinagdalhan sa kanya ni Cathy. May kalakasan at ma-pwersa ang paghila ni Cathy sa kanyang buhok kaya ay nawalan nang balanse si Ava at natumba sa mga dayami. Sinubukan niya na bumangon ngunit pinaundayan siya ni Cathy nang mag-asawang sampal sa magkabilang pisngi. Nakaupo ang ginang sa bahagi ng kanyang tiyan. Sikretong kumikilos ang kanang kamay ni Ava nang hindi man lang namamalayan ni Cathy. May kung ano siyang nahawakan na tila isang kahoy na may mga tinik ay diretso niya iyong inihampas sa mukha ni Cathy. Natamaan ang mata nito. Natigilan si Cathy sa ginagawa at nawala ang atensyon nito kay Ava. Daglian siyang nakabangon."At palaban ka talagang hipokrita ka!" Umambang dadakmain muli si Ava ni Cathy ay iniwas niya ang sarili kaya ay mabilis siyang kumaliwa. Namumula ang kanang pisngi nito
MAAGA ang pagdating ni Ava sa ancestral house. Sa bahay nila Sheena ay inaanyayahan siya ni Cathy na mag-meryenda muna nang panandalian subalit naging buo na ang pasya ni Aviona na umuwi. Natunogan niya pa ang boses ni Cathy na nagtatampo ito subalit hindi na niya gustong bawiin pa ang naging desisyon.Sa patio ay natanaw ni Ava ang isa sa mga katulong. Kausap nito si Creed na nag-isang linya ang kilay. Naging mabilis ang kanyang paglalakad na nauwi sa pananakbo. Sa estado ni Creed ay tila may malaking problema ang nangyari."Pinasok ang kwarto natin, Ava. At ang katulong na ito ang siyang may gawa." Mahinahon ngunit may kaakibat na kahulugan ang tono ni Creed. "Mabait ako sa mabait sa akin, Betty. Kilala ko ang mga kapatid mo na nag-aaral pa lamang sa elementarya. Ang sahod mo rito ay ang naging suporta mo sa kanila. Paano mo nagawang looban kami? Kami na kung ituring ka ay parang pamilya na rin." Si Betty ay walang humpay sa pag-iyak at paghikbi. Tinapik ni Ava ang balikat ni Betty.
SA lansangan nagkaroon nang panibagong buhay sina Aviona at Avery. Malayo kay Romano."Masamang tao si tiyo Romano, Ave. Pinatay niya sina lolo at lola." Nilingon si Aviona ni Ave na noon ay nakaupo sa lilim ng isang poste. Tumataas na ang sikat nang araw. Naroon sila sa lugar na iyon upang mamalimos. Dalawang araw na silang dayo sa lugar ng Cainta. Iyon ang nabasa ni Avery na nakapaskil sa isa sa mga mataong karinderya. "Mag-focus ka, Ava." Sa halip ay wika ni Avery sa matigas na tono.Hindi man gamay ni Ava at Ave ang ganoong lugar ay totoong hindi nila namamalayan ang presensya ni Romano ni minsan. Hindi naman nawawala ang takot dahil nga ay sa murang edad. Kailangang nilang harapin ang totoong reyalidad sa buhay. Naroon ang hindi pagkalagayan ng loob si Ava na baka may sindikatong dudukot sa kanila ni Avery at ipagpipilitang magbenta ng kung ano-anong illegal na produkto sa kalsada."Avery, gusto kong mag-aral. Mas marunong na akong magbasa ngayon at magsulat. Ito nga oh, gumagawa


















Maligayang pagdating sa aming mundo ng katha - Goodnovel. Kung gusto mo ang nobelang ito o ikaw ay isang idealista,nais tuklasin ang isang perpektong mundo, at gusto mo ring maging isang manunulat ng nobela online upang kumita, maaari kang sumali sa aming pamilya upang magbasa o lumikha ng iba't ibang uri ng mga libro, tulad ng romance novel, epic reading, werewolf novel, fantasy novel, history novel at iba pa. Kung ikaw ay isang mambabasa, ang mga magandang nobela ay maaaring mapili dito. Kung ikaw ay isang may-akda, maaari kang makakuha ng higit na inspirasyon mula sa iba para makalikha ng mas makikinang na mga gawa, at higit pa, ang iyong mga gawa sa aming platform ay mas maraming pansin at makakakuha ng higit na paghanga mula sa mga mambabasa.
المراجعاتأكثر