CHAPTER 3 

Tahimik na nakatingin ang apat na lalaki kay Lira matapos nitong sabihin na handa na siyang palayain sila. Walang ni isa sa kanila ang agad na naniwala. Sa tagal ng panahong tiniis nila ang pagmamalupit nito, hindi nila kayang basta tanggapin ang biglaang pagbabago ng babaeng kinamumuhian nila.

Si Caleb ang unang nagsalita. “Paano namin malalaman na hindi mo lang kami niloloko?” tanong nito habang nakahalukipkip. “Ilang beses mo na kaming pinangakuan ng kung anu-ano, pero sa huli, kami pa rin ang nasasaktan.”

“Hindi ko kayo masisisi kung ayaw niyo akong paniwalaan,” sagot niya. “Pero hindi ko na gustong ipagpatuloy ang ganitong buhay. Gusto ko na rin kayong makalaya sa akin.”

Napailing si Yohan. “Kung ganun, bakit hindi mo na lang kami palayain ngayon? Bakit kailangan pa naming tulungan ka?”

“Dahil may kailangan akong malaman bago ko tuluyang maputol ang ugnayan natin.” Huminga nang malalim si Lira. “Ang tungkol sa sumpang dugo.”

Biglang nagbago ang ekspresyon ni Yohan nang marinig iyon. Maging sina Silas, Caleb, at Jace ay napatingin sa kaniya.

“Saan mo narinig ang tungkol diyan?” tanong ni Silas.

“May nabasa akong ilang bagay tungkol dito, pero hindi kumpleto. Ang alam ko may paraan para tuluyan tayong mapalaya sa isa't isa.”

“Kung alam mo pala ang tungkol doon, bakit ngayon mo lang sinasabi?” singit ni Caleb.

“Dahil ngayon ko lang naintindihan kung gaano na kalala ang sitwasyon natin.”

Hindi na siya nagdagdag ng paliwanag. Hindi naman niya kayang sabihin sa mga ito na ibang tao na ang kaharap nila at hindi na ang babaeng nanakit sa kanila.

Sa halip, lumapit siya sa maliit na mesa at kinuha ang ilang documents na inilabas niya mula sa silid ng kanyang ama. Inilapag niya ang mga ito sa harapan ng apat na lalaki.

“May nakita ako sa silid niya, basahin ninyo.”

Unang lumapit si Silas. Kinuha nito ang mga papel at isa-isang sinuri ang mga nakasulat. Habang tumatagal, lalong kumukunot ang kaniyang noo.

“Ano ito?” tanong ni Jace.

“Kasunduan sa pagitan ng pamilya ni Lira at ng mga pamilya natin,” sagot ni Silas. “Hindi lang ito tungkol sa kasal.”

Lumapit si Caleb at sumilip sa hawak nitong dokumento. “Anong ibig mong sabihin?”

Itinuro ni Silas ang isang bahagi ng papel. Nakasaad doon na ang limang lalaki ay nakatali sa isang kasunduan na ginawa bago pa man sila ikasal kay Lira. May mga kondisyon din tungkol sa kanilang mana, ari-arian, at karapatang umalis sa pamilya.

“Kapag sinubukan nating kumalas nang walang pahintulot, maaaring mawala ang lahat ng pag-aari natin,” paliwanag ni Silas. “Pati ang mga manang nakapangalan sa atin.”

Napamura nang mahina si Caleb. “Wala akong alam tungkol dito. Ang sinabi lang sa akin, wala akong ibang pagpipilian kundi ang pakasalan siya.”

“Ganoon din ang sinabi sa akin,” dagdag ni Jace. “Pero hindi ko alam na may ganito palang kasunduan.”

Nanatiling tahimik si Yohan habang binabasa ang mga papel. Nang matapos siya, ibinalik niya ang mga ito sa mesa at tumingin kay Lira. “Bakit nasa iyo ang mga dokumentong ito?”

“Nasa silid ng ama ko. Hindi ko rin alam kung bakit niya itinago.” 

“Hindi mo alam?” mapait na natawa si Yohan. “Anak ka niya, ikaw ang dahilan kung bakit tayo napunta sa ganitong sitwasyon. At ngayon, sasabihin mong wala kang alam?”

Napayuko si Lira, alam niyang wala siyang karapatang magalit sa mga salitang iyon. “Alam kong mahirap paniwalaan ang sinasabi ko pero hindi ako nandito para makipagtalo sa inyo. Gusto ko lang malaman ang buong katotohanan.”

Muling kinuha ni Silas ang mga dokumento. Maingat niyang inayos ang bawat pahina, saka biglang napatigil. “Sandali lang.” Napatingin sa kaniya ang lahat. “May nawawalang pahina.”

Lumapit si Lira. “Sigurado ka?”

Tumango si Silas at itinuro ang bahaging hindi tugma sa pagkakasunod-sunod ng mga dokumento.

“May nakasulat dito na may mga kondisyon para sa tuluyang pagpapawalang-bisa ng kasunduan pero hindi kumpleto ang paliwanag. Nawawala ang pahinang naglalaman ng mga detalye.”

“Kung ganoon, kailangan nating hanapin ‘yon,” sabi ni Lira.

“Saan?” tanong ni Jace.

“Sa opisina ng ama ko, doon niya itinatago ang mahahalagang papeles niya.”

Agad na tumayo si Lira at kinuha ang kaniyang bag. Plano niyang pumunta roon bago pa malaman ng kaniyang ama na may binabago siya sa mga dating plano nito.

Ngunit bago siya tuluyang makalabas, nagsalita si Yohan. “Hindi ka pupunta roon nang mag-isa.”

Napalingon siya. “Bakit? Akala ko ba, ayaw niyong makialam sa mga ginagawa ko?”

“Hindi ibig sabihin na hindi kami nagtitiwala sa’yo ay hahayaan ka na naming gumawa ng kung ano-ano,” sagot ni Yohan. “Kapag may nangyaring masama, kami na naman ang madadamay.”

Hindi alam ni Lira kung dapat ba siyang matuwa o mainis sa sinabi nito. Kahit halatang wala pa ring tiwala sa kaniya si Yohan, may dahilan pa rin itong sumama.

“Kung gusto mong sumama, sige,” sagot niya. “Pero kailangan muna nating mahanap si Lucian.”

“Hindi mo na kailangang ipaalala sa amin,” malamig na sabi ni Jace. “Hindi namin siya basta pababayaan.”

May kung anong kirot na naramdaman si Lira sa sinabi nito. Sa kabila ng lahat ng pinagdaanan nila, nag-aalala pa rin ang mga lalaki sa isa't isa. Samantalang ang dating Lira, ginawa ang lahat para sirain ang samahan nila.

Bago pa sila makapag-usap muli ay biglang nag-vibrate ang cellphone ni Lira.

Isang mensahe ang pumasok mula sa hindi kilalang numero, agad niya itong binuksan. “Kung gusto mong mabuhay, huwag mong hayaang makuha ng limang asawa mo ang sumpang dugo. Hindi mo alam kung ano talaga ang pweding mangyari kapag naputol ang kasunduan.” 

Napakunot noo si Lira sa mensahe.

“Ano ‘yon?” tanong ni Silas.

Hindi sumagot si Lira. Sa halip, binasa niya ulit ang mensahe, umaasang may makikita siyang detalye tungkol sa nagpadala nito, pero wala.

Hindi niya alam kung sino ang may alam sa plano nila o kung bakit siya binabalaan nito. 

“May problema ba?” tanong ni Yohan nang mapansin ang pagbabago sa mukha niya.

Ipinakita ni Lira ang cellphone, binasa ni Yohan ang mensahe at agad na dumilim ang kaniyang mukha. “May nakakaalam ng ginagawa natin,” sabi nito.

“Puwedeng may gustong takutin tayo,” sagot ni Caleb. “O baka gusto tayong pag-awayin.”

“Posible,” sabi ni Silas. “Pero hindi natin puwedeng balewalain kung alam nila ang tungkol sa sumpang dugo, maaaring mas marami silang alam tungkol sa kasunduan kaysa sa atin.”

Muling tumingin si Lira sa cellphone, may isa pang mensahe na kasunod nito nang buksan niya ang litrato, tila tumigil ang paghinga niya si Lucian ang nasa larawan.

Nakatali ang mga kamay nito sa likod ng isang upuan. Gusgusin ang suot nitong damit, at may dugo sa gilid ng noo. Halatang nasaktan siya, ngunit nakataas pa rin ang kaniyang ulo habang nakatingin sa taong nasa harapan niya.

Sa likuran ni Lucian ay isang lalaking may hawak na baril. Nang makita iyon ni Caleb, agad itong lumapit. “Nasaan siya?”

Hindi makapagsalita si Lira. Nanginginig ang mga daliri niya habang pinalalaki ang larawan, umaasang may makikita siyang palatandaan kung saan ito kuha.

“Hindi natin puwedeng sayangin ang oras,” mariing sabi ni Jace. “Kailangan natin siyang mahanap.”

“Hintayin niyo, baka may iba pang mensahe,” sabi ni Silas.

Ngunit wala nang sumunod na text, tinawagan ni Lira ang numero, pero hindi ito matawagan. Sinubukan din niyang hanapin kung saan nanggaling ang litrato, subalit wala siyang makitang impormasyon.

“May gusto sa atin ang taong ito,” sabi ni Yohan habang nakatitig sa larawan. “Ang tanong ay ano?”

Napalunok si Lira, kanina ang iniisip lamang niya ay kung paano niya mapapalaya ang limang lalaki at maililigtas ang sarili mula sa masamang katapusan. Ngayon may isang buhay na nakataya at hindi niya alam kung sino ang may hawak nito.

“Hindi natin siya iiwan,” sabi niya. “Kailangan nating iligtas si Lucian.”

Tumingin sa kaniya si Yohan. Sa unang pagkakataon, hindi galit ang tanging mababasa sa mga mata nito, may pagdududa pa rin, pero tila sinusukat nito kung hanggang saan siya handang kumilos. “Kung patibong ito, baka tayong lahat ang gusto nilang mahuli,” babala nito.

“Kung ganoon, mag-iingat tayo pero hindi ako papayag na may mangyari sa kaniya dahil lang natakot tayong kumilos.”

Walang sumagot sa sinabi ni Lira. Pagkatapos ay kinuha ni Jace ang kanyang cellphone at nagsimulang tumawag sa mga dati niyang kakilala. Si Silas naman ay muling sinuri ang litrato, habang si Caleb ay hindi mapakali sa kakalakad sa loob ng silid.

Si Yohan ay nanatiling nakatayo sa tabi ni Lira. “May gusto lang akong itanong,” sabi nito dahilan para mapatingin si Lira sa kaniya. “Kung totoo ang sinabi mo at gusto mo na kaming palayain, bakit parang ikaw pa ang mas nagmamadaling iligtas kami?”

Gusto niyang sabihin na alam niya ang mangyayari sa kanila sa orihinal na kuwento. Gusto niyang ipaliwanag na ayaw niyang may mamatay pa dahil sa kasalanan ng dating Lira pero hindi niya kayang sabihin ang buong katotohanan.

“Kasi kahit galit kayo sa akin, hindi ibig sabihin na hahayaan ko na lang kayong mapahamak,” sagot niya.

Matagal siyang tinitigan ni Yohan bago tuluyang umiwas ng tingin. “Umaasa akong paninindigan mo ang mga sinasabi mo.”

Muli siyang tumingin sa litrato ni Lucian. Sa likod ng lalaking may hawak na baril, may bahagyang nakikitang p***o at isang lumang karatula. Malabo ang mga letra, ngunit tila may pangalan ng isang lugar na pamilyar sa kanya. Bago pa niya ito masuri nang mabuti, may bagong mensaheng pumasok. “Huwag kang magtitiwala kay Yohan dahil siya ang unang pumirma sa kasunduang sisira sa inyong lahat.”

Nanlaki ang mga mata ni Lira at dahan-dahan siyang napalingon kay Yohan, na noon ay nakatingin din sa cellphone niya at sa unang pagkakataon mula nang magising siya sa katawan ng kontrabida, may isang tanong na hindi niya kayang sagutin, kung gusto siyang tulungan ni Yohan, bakit may taong nagsasabing siya ang dapat niyang katakutan?