CHAPTER 6

CHAPTER 6 — Ang Mensaheng Itinago

“May tinatago ka sa amin, hindi ba?”

Hindi agad nakasagot si Lira sa tanong ni Yohan. Nakatayo ito sa harap niya, naghihintay ng sagot habang pilit naman niyang itinatago ang papel na natanggap niya kanina. Gusto niyang sabihin ang totoo, pero hindi niya alam kung ano ang mangyayari kapag nalaman ng limang lalaki ang banta. Paano kung lalo silang malagay sa panganib dahil sa kaniya?

“Wala naman akong tinatago. Marami lang akong iniisip ngayon,” sagot niya habang iniiwasan ang tingin nito.

“Lira, ilang araw na kitang napapansing parang may gusto kang sabihin pero palagi kang umaatras. Hindi kita pipilitin na sabihin sa akin ang lahat, pero sana huwag mong kalimutan na hindi mo kailangang harapin ang problema nang mag-isa. Kung may nagbabanta sa iyo o may nangyayari na hindi mo kayang ayusin, sabihin mo lang. Hindi mo kailangang magpanggap na kaya mong gawin ang lahat dahil lang ayaw mong madamay kami.”

Napatigil si Lira. Hindi niya inaasahang maririnig iyon mula kay Yohan, lalo na't dati ay halos hindi siya nito kayang tingnan nang hindi naaalala ang mga ginawa ng dating Lira.

“Paano kung ang problema ay may kinalaman sa inyong lima?” tanong niya. “Paano kung kapag sinabi ko sa inyo ang totoo, mas lalo lang kayong malagay sa panganib? Ayokong may mangyaring masama sa inyo dahil sa akin. Alam kong mahirap paniwalaan ang mga sinasabi ko, pero sinusubukan ko talagang ayusin ang lahat.”

“Hindi mo kailangang akuin ang lahat ng kasalanan ng dating Lira. Alam naming nagbago ka na, kahit hindi pa kami sigurado kung bakit. Pero kung patuloy mong itatago sa amin ang mga bagay na puwedeng makasakit sa iyo, paano ka namin matutulungan?” sagot ni Yohan.

Napayuko si Lira. Gusto niyang sabihin ang tungkol sa mensaheng natanggap niya, pero naalala niya ang babala ng hindi kilalang tumawag sa kaniya. Huwag niyang sasabihin sa mga lalaki ang tungkol dito kung gusto niyang manatili silang ligtas.

“Pasensya na, Yohan. Hindi ko pa kayang sabihin sa iyo ngayon. Hindi dahil ayaw kong magtiwala sa inyo, kundi dahil kailangan ko munang maintindihan kung ano talaga ang nangyayari. Kapag sigurado na ako sa mga nalaman ko, sasabihin ko rin sa inyo.”

Matagal siyang tinitigan ni Yohan bago ito tumango. “Sige. Hindi kita pipilitin. Pero tandaan mo, hindi lang ikaw ang may gustong matapos na ang lahat ng ito. Gusto rin naming malaman ang katotohanan, at kung may kailangan kang harapin, sana bigyan mo kami ng pagkakataong tumulong.”

Pagkatapos nitong sabihin iyon, tumalikod na si Yohan at bumalik sa sala kung saan naroon ang iba. Naiwan si Lira sa may pintuan, hawak pa rin ang papel sa bulsa niya. Hindi niya alam kung tama ba ang ginawa niyang pagsisinungaling. Ang alam lang niya, hindi pa siya handang isugal ang kaligtasan ng mga lalaki para lang mapagaan ang sarili niyang pakiramdam.

Nang gabing iyon, sinubukan niyang kumilos na parang walang nangyari. Nakisama siya sa mga lalaki sa sala habang pinag-uusapan nila ang mga dokumentong kailangan nilang hanapin. Si Silas ang nag-aayos ng mga papel, si Jace naman ang nagsusuri sa mga impormasyong nakuha nila tungkol sa dating legal firm na gumawa ng kasunduan. Si Caleb at Lucian ay nagtatalo tungkol sa kung saan sila dapat magsimulang maghanap.

“Sa tingin ko, dapat nating unahin ang mga lumang record ng pamilya ni Lira. Kung may kopya ng kasunduan na hindi pa natin nakikita, malamang na may naiwan sa mga dokumentong hindi pa natin nasusuri,” sabi ni Silas habang inilalagay sa mesa ang ilang folder. “Hindi natin puwedeng basta hanapin ang nawawalang pahina nang walang direksiyon. Baka maunahan na naman tayo ng taong gustong itago ang katotohanan.”

“Puwede rin nating kausapin ang dating abogado ng pamilya,” dagdag ni Jace. “Kung buhay pa siya at handang magsalita, baka may alam siya tungkol sa tunay na layunin ng sumpang dugo. Pero kailangan nating mag-ingat. Hindi natin alam kung sino ang mapagkakatiwalaan sa mga taong konektado sa ama ni Lira.”

“Kung ganoon, bukas na tayo magsimula,” sabi ni Yohan. “Walang aalis nang mag-isa. Kung may makita kayong kakaiba o may makatanggap ng kahina-hinalang mensahe, sabihin agad sa iba. Ayokong may maulit na nangyari kay Lucian.”

Napatingin si Lira sa kanila. Hindi niya maiwasang makaramdam ng kaunting ginhawa dahil sa unang pagkakataon, hindi na sila nagtutulakan kung sino ang dapat sisihin. Nagsisimula na silang magtulungan, at kahit hindi pa nila lubos na naibabalik ang tiwala sa isa't isa, may pag-asang maaayos din ang lahat.

Pero nang mag-vibrate ang cellphone niya, agad na nawala ang ngiti niya.

Isang bagong mensahe ang lumabas sa screen mula sa hindi kilalang numero.

Akala mo ba hindi namin alam na nagsinungaling ka kay Yohan?

Nanlamig ang mga kamay ni Lira. Mabilis niyang pinatay ang screen at ibinulsa ang cellphone, pero hindi niya napansin na nakatingin na pala sa kaniya si Caleb.

“May problema ba?” tanong nito. “Kanina ka pa parang may hinihintay na masamang mangyari. Kapag may tumatawag o nagme-message sa iyo, bigla kang natatahimik. Kung may nanggugulo sa iyo, puwede mong sabihin. Hindi namin kailangang malaman ang lahat ng detalye, pero ayaw naming makita kang natatakot nang hindi namin alam kung bakit.”

“Wala iyon. May nag-message lang sa akin tungkol sa isang bagay na kailangan kong asikasuhin,” sagot ni Lira.

“Sigurado ka? Kasi kung may isang bagay akong natutunan sa mga nangyari, iyon ay hindi lahat ng taong mukhang maayos ay mapagkakatiwalaan. Kung may problema ka, mas mabuting malaman namin kaysa hintayin pa naming may mangyari sa iyo bago kami kumilos.”

Hindi na nakasagot si Lira. Sa halip, ngumiti na lang siya nang pilit at sinabing pagod na siya kaya aakyat na muna sa kuwarto. Hindi na siya pinigilan ni Caleb, pero bago siya tuluyang makaalis, narinig niyang sinabi nito kay Yohan na may kakaiba sa kilos niya.

Pagdating sa kuwarto, agad na isinara ni Lira ang p***o at inilabas ang cellphone. Binuksan niya ang mensahe at sinubukang tingnan ang numero ng nagpadala, pero nakatago ito. Wala ring pangalan o kahit anong palatandaang puwede niyang gamitin para malaman kung sino ang nasa likod nito.

Nag-type siya ng sagot.

Sino ka? Ano ba ang gusto mo sa akin?

Ilang segundo siyang naghintay bago dumating ang tugon.

Gusto lang naming matiyak na hindi mo sisirain ang planong matagal nang ginagawa.

Napakunot ang noo ni Lira. Anong plano? Ang tungkol ba iyon sa kasunduan ng mga pamilya, sa sumpang dugo, o sa pagkamatay niya sa dati niyang mundo? Hindi niya alam kung sino ang tinutukoy ng nagpadala sa salitang “namin,” pero lalo siyang kinabahan dahil parang hindi lang iisang tao ang nagmamasid sa kaniya.

Muli siyang nag-type.

Kung may alam ka, sabihin mo nang diretso. Pagod na akong makipaglaro sa mga taong puro banta lang ang kayang gawin.

Matagal bago dumating ang sagot. Nang mag-vibrate ang cellphone niya, halos hindi siya makahinga habang binabasa ang bagong mensahe.

Kung talagang gusto mong malaman ang katotohanan, tingnan mo ang camera sa pasilyo sa labas ng kuwarto mo.

Agad na napatingin si Lira sa p***o. Dahan-dahan siyang lumabas at tumingin sa kisame ng pasilyo. May maliit na camera sa sulok, pero alam niyang matagal na itong nakakabit sa bahay. Akala niya noon ay para lamang iyon sa seguridad.

Bumalik siya sa kuwarto at sinubukang tawagan ang numero, pero hindi ito matawagan. Ilang sandali siyang nakaupo sa gilid ng kama bago niya naisip na baka puwede niyang tingnan ang security system ng bahay. Kung may access siya sa mga recording, malalaman niya kung sino ang nagmamasid sa kaniya.

Nang buksan niya ang application sa cellphone, humingi ito ng password. Sinubukan niya ang ilang petsang alam niya tungkol sa pamilya, pero hindi gumana. Sa huli, ginamit niya ang kaarawan ng kaniyang ama at bumukas ang system.

Isa-isang lumabas ang mga camera sa screen. Nakita niya ang sala, ang kusina, ang garahe, at ang pasilyo sa labas ng kuwarto niya. Sinubukan niyang balikan ang recording mula kaninang umaga.

Una, wala siyang napansing kakaiba. Dumaan si Silas dala ang mga dokumento. Sumunod si Caleb na may kausap sa telepono. Maya-maya, lumabas si Yohan mula sa kaniyang kuwarto.

Pero nang makarating siya sa recording bandang tanghali, may isang bagay na nagpahinto sa kaniya.

May taong nakatayo sa harap ng p***o ng kuwarto niya. Hindi malinaw ang mukha nito dahil nakayuko, pero kitang-kita sa video na may inilagay itong maliit na papel sa ilalim ng p***o bago umalis.

Dahan-dahang nilakihan ni Lira ang video. Napansin niyang may suot itong singsing na may kakaibang simbolo.

Pamilyar sa kaniya ang simbolong iyon.

Nakita niya iyon sa lumang dokumentong nakuha nila sa opisina ng kaniyang ama—ang simbolong nakalagay sa tabi ng pangalan ng taong may kaugnayan sa sumpang dugo.

Mabilis niyang kinuha ang dokumento mula sa drawer at itinapat ang litrato ng simbolo sa screenshot. Pareho ang mga ito.

Hindi na siya nagdalawang-isip. Kinuha niya ang cellphone at nag-screenshot ng recording, pero bago niya pa ito ma-save, biglang nag-black ang screen. Lumabas ang isang mensahe sa application.

ACCESS DENIED.

Sinubukan niyang buksan ulit ang system, pero hindi na siya makapasok. May nagbago ng password habang ginagamit niya ito.

Napatayo si Lira. Hindi lang basta may nagmamasid sa kaniya. May taong may access sa security system ng bahay at kayang malaman ang bawat kilos niya.

At ang mas nakakatakot, maaaring isa sa mga taong kasama nila araw-araw ang nasa likod nito.

Biglang may kumatok sa p***o.

“Lira? Ako ito,” tawag ni Yohan. “Kanina ka pa namin hindi nakikita. Puwede ba akong pumasok?”

Mabilis na itinago ni Lira ang dokumento at pinatay ang cellphone. Binuksan niya ang p***o at pilit na ngumiti.

“Ano iyon?”

“Gusto lang naming malaman kung ayos ka lang. Napansin ni Caleb na bigla kang umalis kanina, tapos hindi ka na bumalik. Kung may problema, hindi mo kailangang itago sa amin.”

Saglit siyang nag-alinlangan. Gusto niyang sabihin ang lahat, pero naalala niya ang mensaheng natanggap niya. Kung may taong nakamasid sa kanila, baka mas mapanganib na malaman ng mga lalaki ang ginagawa niya.

“Okay lang ako, Yohan. Kailangan ko lang talagang magpahinga. Bukas na lang tayo mag-usap tungkol sa mga dokumento.”

Tiningnan siya ni Yohan na parang hindi kumbinsido, pero hindi na ito nagtanong. “Sige. Pero huwag mong kalimutang nandito kami. Kahit hindi mo pa kayang sabihin sa amin ang lahat, hindi ibig sabihin na kailangan mong harapin ang problema nang mag-isa.”

Pagkaalis nito, isinandal ni Lira ang likod sa p***o at napapikit. Gusto niyang maniwala na ligtas siya sa bahay na iyon, lalo na ngayong nagsisimula na silang magkaayos ng limang lalaki. Pero paano siya makakaramdam ng kapanatagan kung pati ang mga kilos niya ay may nagmamasid?

Muli niyang tiningnan ang cellphone. May isa pang mensaheng pumasok.

Huwag mong subukang alamin kung sino kami. Hindi mo magugustuhan ang makikita mo.

Kasunod nito ang isang litrato.

Litrato iyon ni Lira na kuha ilang minuto lang ang nakalipas, habang nakatayo siya sa harap ng camera sa pasilyo.

Nanginig ang mga daliri niya. Hindi na niya kailangang hulaan kung ano ang ibig sabihin nito. May taong nasa loob mismo ng bahay, may access sa mga camera, at alam kung kailan siya nag-iisa.

At bago pa niya maisip kung ano ang susunod na gagawin, may isa pang mensaheng pumasok.

Kung gusto mong manatiling ligtas ang limang asawa mo, huwag mong sabihin sa kanila na alam mo na ang tungkol sa simbolo.

Napatitig si Lira sa screen.

Hindi na lang siya ang pinagbabantaan. Pati ang limang lalaking unti-unti nang nagiging mahalaga sa kaniya ay ginagamit laban sa kaniya.

At sa pagkakataong iyon, alam niyang hindi na sapat ang manahimik at magkunwaring walang nangyayari.

Kailangan niyang malaman kung sino ang kalaban nila—bago pa may isa sa kanila ang tuluyang mapahamak.