#3

OMG! Hindi ako makapaniwala na ipagtatanggol ako ni Ninong sa gitna ng pamilya ko. Pero infairness, ang sarap sa pakiramdam, like ' You are my hero Ninong Darren!'

"What?! Isang malakas na sigaw ni Sandro. Sa pagkakataong ito, mukhang gusto niya pa rin tumutol sa desisyon ko. Si Ninong na nga ang nagtanggol sa akin tapos magiging ganyan pa si Sandro? "Are you crazy Darren? Tingnan mo nga ang sarili mo, nasa wheelchair ka lang at walang magawa kundi ang umupo. Talaga bang isang pabigat pa ang gusto mong makasama, huh? Kahit mas matanda ka pa sa akin hindi ako papayag na binabastos mo ako sa harap ng maraming tao!"

Nakakabwisit talaga ang Sandro na 'to. Mukha ba siyang tanga? Siya na nga itong nang gugulo siya pa may ganang magsalita ng ganyan kay Ninong?!

"Huwag mo nga pagsabihan ng ganyan si Ninong Darren." Humakbang ako ng ilang beses upang humarang sa harapan ni Darren.

'I will do everything just to protect my Ninong Darren.'

"Pwede ba Sandro, huwag ka nga masyadong magulo. Pareho ba kaming dalawa ni Ninong ang gustong ikasal sa isa't-isa. Kaya ano ba ang ginagawa mo? Gumagawa ka ng katangahan mo, eh!" sabay singhap ko.

Mas lalong na inis ang mukha niya.

"Mia, huwag mo nga pagsabihan ng ganyan si Sandro. Nag-aalala lang naman si Sandro para kay Darren," singit ni Ellie. Napansin ko ang pagtitig niya mula ulo hanggang paa ni Ninong. "Pero kung sabagay, bagay naman kayong dalawa, eh. Kasi pareho kayong may kapansanan." Sa likod ng pang iinsulto ni Ellie, nagagawa pa talaga ng boses niya ang maging kalmado at mahinhin. "Sandro, hayaan na natin sila. Mukhang buo na rin naman ang disisyon nila, eh. Look mo rin, bagay na bagay silang dalawa. Isang lumpo at isang mataba na walang utak na babae." Sa harap ko mismo ay walang alinlangan na ngumisi lang si Ellie.

Nakakapagod naman pakinggan ang mga pinagsasabi nila. Kaya naman imbis na pumatol pa ay humarap ako kay Dad.

"Dad, inuulit ko buo na po ang desisyon ko. Si Ninong Darren ang gusto kong makasama habang buhay wala ng iba." Kahit nakaramdam ako ng pagiging kabado. Pinipili ko pa rin ang maging matatag.

Alalang-alala ko pa na sa huling buhay ko. Matigas ang puso ni Ninong Darren. May babaeng darating at mamahalin siya. Pero ngayon kailangan ko rin unahan ang babaeng 'yon. Dahil nakita ko na kayamanan lang ni Ninong ang gusto niyang kunin. Kailangan kong gawin ang lahat para pareho kong maprotektahan ang lahat.

"Kung gano'n, pumapayag ako na ikasal kayong dalawa." Saglit na napatigil si Dad, dahil sa gulat at ingay ng paligid. Pero pinagpatuloy pa rin ni Dad ang sasabihin niya. "Darren, pinapaubaya ko na sa 'yo ang anak ko. Gawin mo ang lahat para sa kaniya. Huwag na huwag mong sisirain ang tiwala na ibibigay ko sa 'yo ngayon. Mula ngayon, magkakasama na kayo sa iisang bahay."

Masaya ako dahil walang pagtutol kay Dad. Ngunit, kabaliktaran ito ng ibang pamilya. Pero wala na silang magagawa dahil ito na ang desisyon ko.

"Pagsisihan mo 'to, Mia. Gusto mo talaga akong ipahiya sa harap ng tatlong pamilya. Gagawin ko rin ang lahat para ibalik sa 'yo ang ginawa mo sa akin ngayon." Mariin na boses ni Sandro na galing sa likuran ko.

Hindi ko siya binigyan ng tingin. Rinig ko ang pagkabog ng paa niya hanggang sa papalayo ito sa amin. Napahinga na lang ako nang malalim.

"Ninong, sa bahay mo na daw ako matutulog, uuwi araw-araw at gabi-gabi. Baka gusto niyo po na dalhin ako roon ngayon?" Napangiti ako ng sabihin ko ito.

Pero walang emosyon ang mukha niya. Ikinilos niya ang wheelchair niya at tyaka siya kumilos papalayo sa akin. Sinundan ko siya ng tingin.

'Ayos lang kung ganyan ka sa akin ngayon Ninong. Gagawin ko ang lahat para mahulog ang loob mo sa akin at mahalin mo ako ng buong puso. Magtitiis ako kung magiging malamig ka sa akin at masungit. Dahil naaalala ko, ikaw lang ang tanging nanatili sa tabi ko noon.'

Nakangiti akong sumunod kay Ninong Darren. Nang akmang malapit na ako sa kaniya biglang may humawak sa kamay ko --- si Mommy.

"Anak, sigurado ka ba sa pinili mo? Alam mo kung gaano kalupit ang Ninong mo. Pwede pa naman natin bawiin ang lahat at pumili ka pa ng ibang lalaki." Nababasa ko sa mata ni Mom ang puno ng pag-aalala niya.

"Mom, alam ko po ang ginagawa ko, alam ko po ang tungkol kay Ninong. Pero opo, sigurado na po ako sa pinili ko. Wala po akong pagsisisihan na si Ninong ang pinili ko. Kaya huwag ka na po mag-aalala, Mom. Dahil kayang-kaya ko na po ang sarili ko. Nasa tamang edad na ako para kumilos mag-isa." Napalitan ng lungkot ang mukha ni Mom. Gayunpaman ay malambing na ngiti ang ibinigay ko sa kaniya.

"Mia, ang tigas talaga ng ulo mo. Hindi na tayo palaging magkikita dahil titira ka na sa kaniya. Tandaan mo ito, kailangan mong mag-ingat palagi. Magpakatatag ka sa lahat ng oras. Pero kung sinaktan ka ni Darren, huwag kang magdalawang isip na magsabi sa amin ng Dad mo. Isa pa, magbawas ka na rin ng timbang mo. Maganda ka Mia, ipakita mo sa lahat na maganda ka tulad ng isang diyosa."

Ramdam na ramdam ko ang pagmamahal ni Mom, pag-aalala at paglalambing niya. Napangiti ako at napayakap kay Mom. I'm not a kid anymore pero naiintindihan ko ang pakiramdam ng isang ina na mapalayo sa anak niya.

"Anak, dalhin mo rin ito." May kung anong box ang kinuha si Mom, mula sa bulsa niya. Kinuha ko ito at binuksan. "Galing sa pamilya ko ang kwentas na 'yan anak. Balang araw makikilala mo rin ang ibang mga kapatid ko sa pamamagitan ng kwentas na iyan."

Maganda, sobrang maganda. Pero ang naaalala ko sa huling buhay ko. Ang ibang kapatid ni Mom ay masyadong pasaway. Mga mayayaman pero makukulit daig pa ang mga bata.

"Iingatan ko po ito Mom, maraming salamat po. Mag-iingat din po kayo palagi dito," sabay ngiti ko.

Ilang saglit pa ay tuluyan na akong nagpaalam kay Mommy.