LOGINSa sandaling iyon, parang tumigil ang tibok ng puso ko. Pakiramdam ko ay bumagal ang daloy ng oras.Hindi naman siguro talaga mamamatay si Ivan, hindi ba? Hindi naman kasali ang kotse niya sa natamaan ng trak, hindi ba? Pilit kong kinukumbinsi ang sarili ko na walang nangyaring masama kina Vicento at Ivan.Pero ang puso ko, napakalakas ng kabog nito.Kahit madalas magbangayan noon sina Mariel at Ivan, naniniwala ako sa sinabi ni Vicento. Ang mga kaibigan na pinipili niya ay hindi maaaring maging masamang tao.Kung magkakatuluyan man sina Mariel at Ivan o hindi, ayokong mamatay siya rito.Pagkatapos ng napakalakas na banggaan, tila umingay ang aking mga tainga. Lahat ng tunog sa paligid ay parang napakalayo sa akin.Hindi ko alam kung ano ang naghihintay sa unahan. May dalawa pang buhay na nakasalalay sa akin sa loob ng sasakyan, kaya hindi ako maaaring huminto.Patuloy kong inapakan ang silinyador at humarurot. Sinabi ni Ivan na tatlong interseksyon na lang ang natitira. Wala akong ib
Habang tahimik na naghihintay ang lahat sa ilaw-trapiko, ako naman ay biglang humarurot at inapakan nang todo ang silinyador.Doon ko tuluyang naunawaan kung bakit nagpakita si Michelle. Ginamit siya ng isang tao bilang pain upang iligaw sina Vicento at James.Kami ang tunay na target. Napakalupit ng planong iyon. Dahil nagawa niyang mapalitan ang mga tauhan ni James, malinaw na may kaugnayan siya sa pamilya Aurelio.Sinamantala niya ang araw ng kasal ni James upang lipulin ang pamilya De Leon. Kasama si Melissa at ako.Mahigit sampung sasakyan ang humabol sa amin at tumawid din sa ilaw-trapiko. Mabuti na lamang at may isa pang linya ng kalsada. Lumabag kami sa mga patakaran sa trapiko at dumaan doon, habang isang malaking trak ang dumiretso sa normal na ruta at naharang ang maraming sasakyan.Apat na sasakyan pa rin ang humahabol sa amin, at ang iba ay tiyak na makakahabol sa lalong madaling panahon.Kaunti na lamang ang oras namin. Katatapos lang naming makapatay ng tao. Kapag tumaw
Nagpadala ako ng mensahe kay Vicento upang itanong kung ano ang nangyayari. Nasa telepono pa rin siya kaya hindi niya agad ako nareplyan.Nakatungtong ang mga kamay ni Melissa sa kanyang mga tuhod, ngunit wala sa mukha niya ang pananabik ng isang babaeng ikakasal.Samantalang si Mariel ay abalang nilalaro ang hawak na bulaklak ni Melissa. Unang beses niyang sumakay sa bridal car kaya halatang sabik siya sa lahat ng bagay.Ako lamang ang balisa at naghihintay sa sagot ni Lu Yanchen.Makalipas ang ilang minuto, siya mismo ang tumawag.“Ria, lumitaw na si Michelle.”“Nasaan siya?”“Kakababa lang niya ng eroplano. Natanggap ng mga tao ko ang record ng pagpasok niya sa bansa. Nasa paliparan pa siya ngayon, at nakapagpadala na ako ng mga tao roon.”Si Michelle ang pangunahing dahilan ng pagkamatay ko. Noon, para iyon sa alitan ng pamilya. Ngunit ngayon, nawalan siya ng anak at ng lalaking mahal niya, kaya tiyak na kinamumuhian niya ang lahat.Malinaw na ngayon ang sitwasyon. Kahit buhay pa
Talagang nag-aalala pa rin siya para sa mga taong iyon.Dahil sa pakiusap niya, inayos nga ni James na makapaligo sila nang gabing iyon.Walang pakialam si Tita Vivian sa pamilya De Leon. Hindi ko alam kung napagod na ba siya sa pangungulit ko, pero nag-impake siya at bumalik sa pamilya Sarmiento nang magdamag. Buong araw ko siyang hindi nakita.Bukas ng gabi ang kasal nina James at Melissa.Hindi ko alam kung bakit, pero hindi mapakali ang puso ko. Pakiramdam ko ay may masamang mangyayari. Dahil noong bisperas din ng kasal ko noon, ganoon din ako—balisa at kinakabahan.Hindi ako makatulog. Nagising si Vicento at tumingin sa akin. “Ano'ng problema, Ria?”“Pupuntahan ko ang pamilya De Leon.”Malalim ang tingin niya sa akin. “Ria...”“Kinakabahan lang ako. Baka may mangyaring masama sa araw ng kasal. Natatakot akong may mangyari kay Melissa.”“Hindi si Denver si James. Mahal na mahal niya si Melissa at pinahahalagahan niya ang kasal na ito. Dalawang taon niyang inihanda ang wedding gown
Hindi mahalaga kung ano man ang kalagayan ng pamilya De Leon. Ang gusto ko lang ay makasama ang taong mahal ko sa limitadong panahon ng buhay ko.Matapos kong makita ang tunay na ugali ng pamilya De Leon, lalo kong ginustong magkaroon ng anak na bunga ng pagmamahalan namin ni Vicento.Kinabukasan ng tanghali, nagising ako nang antok na antok pa.Ang hubad kong balat ay puno ng mga marka na nagpapaalala sa kabaliwan naming dalawa ni Vicento noong nakaraang gabi.Mabilis akong naligo, nagpalit ng damit, at inalis ang kulay-rosas na kumot na may mga bulaklak na espesyal na inihanda ni Jander para sa akin. Talagang maingat siya.Pagpasok ni Vicento, nakayuko ako habang inaayos ang kama. Inilapag niya ang almusal at sinabi, “Ako na ang gagawa niyan. Kumain ka muna.”Hindi na ako nagpaka-disente. Pinapamper niya ako, at gusto kong pinapamper ako. Habang umiinom ako ng seafood porridge, tinanong ko siya tungkol sa kasalukuyang sitwasyon.“Nasaan na ang pamilya De Leon? Hindi naman sila pinat
Matagal nang kinikimkim ang sakit na iyon, at sa sandaling ito ay tuluyan itong sumabog. Lahat ng luhang hindi ko naibuhos noong isa pa akong kaluluwa ay bumuhos ngayon.Si Vicento lamang ang nakakaalam ng lahat ng hinanakit ko, ng mga pagkawala ko sa sarili, at ng mga bagay na hindi ko matanggap.Gaano man kabuti sa akin sina Edmund at Mama Diana, hindi pa rin sila ang tunay kong mga magulang. Sa kabaligtaran, habang mas mabuti ang pagtrato nila sa akin, lalo akong nadidismaya at nasasaktan, at lalo kong hinahanap-hanap ang mga magulang na paulit-ulit akong itinakwil.Dahan-dahan akong dumulas mula sa mga bisig ni Vicento at napaupo sa sahig habang umiiyak nang todo.“Malinaw namang ako ang laging nasasaktan. Bakit nila ginagawa sa akin ito? Ano bang kasalanan ko?”“Hangal,” mahinang sabi niya. “Wala kang kasalanan. Ang may mali ay sila dahil bulag sila.”Lumuhod si Vicento sa sahig at idinikit ang ulo ko sa dibdib niya.“Ria, patawad. Hindi kita naprotektahan sa nakaraan mong buhay
Sinuri ni Edmund ang sahig na basang-basa ng dugo, sobrang dilim ng kanyang mukha. Bagama’t hindi rin niya gusto ang pamilya Vargaz, matapos ang lahat, matagal na rin silang nasa ilalim ng kanyang pangangalaga—pero tinrato nila ito na parang walang silbing bagay.Kahit may pagkamuhi, pamilya pa rin
Ibinigay ko si Mingming sa driver at inutusan siyang ihatid ito sa bahay ng pamilya Victorillo upang maalagaan.Pagbalik ko sa sala, kapansin-pansing mabait si Mama Sandy sa akin ngayon— paulit-ulit siyang nagpapakumbaba at sinusubukang ayusin ang loob ko habang kumakain kami.“Mrs. Victorillo, nag
Namula lalo ang mukha ko, pero wala na akong takas.Pagbagsak ng coat ko sa sahig, para akong bangkay na gumuho at ibinaon ang mukha ko sa malambot na silk na kutson.Hindi ko alam kung guni-guni ko lang, pero parang may narinig akong mahinang tawa ng isang lalaki—ngunit wala akong lakas ng loob p
Sa kalituhan ko, para bang naramdaman ko ang isang mainit na titig na nakatutok sa akin. Parang isang mabangis na hayop na handang manila, pinatindig nito ang mga balahibo ko sa likod.Sinubukan kong imulat ang aking mga mata, pero para akong na-paralyze— hindi ko magalaw kahit isang daliri.Naroon







