วิศวะเกมรัก :: CHAPTER 1 นินิว วิศวะคอมฯ [50%]

Rome Game #1

นินิว วิศวะคอมฯ

‘คุณนลาภัศ เมธาปกรณ์ รับยาช่อง 2 ค่ะ’

น้ำเสียงอ่อนหวานของพยาบาลประจำโรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่ง ขานเรียกชื่อฉันเพื่อให้ไปรับยาที่ช่องรับยา 2 หลังจากนั่งรอมาเกือบสิบนาที จึงลุกขึ้นเดินไปจ่ายเงินค่ายาและรับยามาตรวจเช็ก

“คุณหมอจะให้ยารับประทานสำหรับสามเดือนนะคะ นี่ใบนัดตรวจค่ะ”

“ขอบคุณนะคะ”

“รับประทานยาตามที่แนะนำไว้บนซองได้เลยนะคะ”

ฉันฉีกยิ้มให้กับพยาบาลที่แนะนำเรื่องของยา แม้ว่าจะกินยาพวกนี้มาเกือบครบปี ยังไงเพื่อความปลอดภัยพยาบาลจะถามไถ่ทุกครั้งและบอกว่าควรกินเวลาไหนหรือถามเรื่องแพ้ยา เมื่อจ่ายเงินเรียบร้อยก็ยัดถุงยาใส่ลงกระเป๋าสะพายข้างสีขาว ออกจากโรงพยาบาลเอกชนและเงยหน้ามองท้องฟ้าที่วันนี้ถึงจะมีแดด ทว่าท้องฟ้ากลับมืดมิดไร้สีฟ้า... สีแห่งความสดใส

หลุบสายตามองนาฬิกาข้อมือก็พบว่าอีกหนึ่งชั่วโมงจะได้เวลาเข้าเรียนวิชาเคมีแล้ว ดังนั้นฉันจึงสาวเท้าออกจากโรงพยาบาลเพื่อนั่งรถเมล์ต่อไปยังมหาลัย เพราะกลุ่มแชทที่มีเพื่อนสนิทสามคนเด้งมาหารัวๆ ฉันจึงมีเวลาตอบกลับไปเพียงแค่...

Ninew : กลับจากโรงพยาบาลแล้ว อีกประมาณยี่สิบนาทีถึง

Yel : รอที่เดิมนะเพื่อนเลิฟ ฉันซื้อชาเขียวเย็นหวานมากให้แก

Ninew : แต้งท์นะเยล

เพียงเท่านี้รอยยิ้มก็ผุดขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่... อย่างน้อยชีวิตของฉันที่เคยคิดว่ามันค่อนข้างเฮงซวยก็มีเพื่อนที่ดีที่คอยห่วงใยและไม่เคยหนีหายไปไหน ฉันรู้สึกดีใจที่คนรอบข้างของฉันยังคงให้กำลังใจดีมากยิ่งกว่าคนในครอบครัวจริงๆ เสียอีก ส่ายหน้าไปมาเพื่อสลัดความคิดที่ไม่ควรเอามาเป็นประเด็นให้ต้องคิดมาก

ฉันเป็นพวกที่พอคิดหรือมีเรื่องเครียดมากๆ จะทำให้หลงลืมเรื่องบางเรื่องไปชั่วขณะ เช่นเมื่อคืนก่อนจะกลับบ้าน แต่ดันคิดมากหลายเรื่องโดยเฉพาะเรื่องที่ควรลืม ก็ดันมาหลงอยู่แถวหน้าผับ LC ชื่อดัง ดีหน่อยนะที่ดึงสติของตัวเองกลับมาได้ จากการโทรตามของเพื่อนชายคนสนิทอย่างเสือ ไม่งั้นฉันคงหลงเดินไปไกลจนทำให้เพื่อนเป็นห่วงแน่

มาถึงมหาลัยฉันก็กึ่งวิ่งกึ่งเดินเข้ามาในคณะ ด้วยความเร่งรีบของตัวเอง ฉันจะหยิบชีทเอกสารออกมาเพื่อทบทวนก่อนเข้าคลาสก็ดันทำถุงยาตกลงสู่พื้น กำลังจะก้มลงเก็บก็มีมือหนึ่งมาเก็บมันไปซะก่อนและคนที่หยิบไปทำให้ฉันลอบกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก

“ขอคืนด้วยค่ะ”

“นี่คือเหตุผลที่หนูปฏิเสธพี่เหรอนินิว” รุ่นพี่วิศวะยานยนต์หรือพี่อัฐ ชูถุงยาขึ้นพลางยิ้มขำกับเพื่อน

“น้องเป็นบ้า”

“!”

“ถึงกับต้องกินยาเลยเหรอเนี่ย พี่ว่าบางทีน้องควรเช็กสมองบ้างก็ได้นะ จะได้ไม่โง่มองข้ามคนอื่นเขาแบบนี้”

“พี่ยุ่งอะไรด้วย” เค้นเสียงแข็งพลางจ้องคนตรงหน้าราวกับไม่ชอบใจ “สมองหนูดี แค่สมองมันสั่งไม่ให้ยุ่งกับผู้ชายใจทรามอย่างพี่อัฐมากกว่า”

“นินิว!”

“ขอคืน” แบมือไปตรงหน้า มีเหรอว่าเขาจะยอมแถมยังเบ้ปากและอ่านหน้าซองถุงยานึกสนุกปาก “เดี๋ยวนี้”

“เสียดายความสวยนะเนี่ย ไม่น่าเป็นบ้าเลย” ฉันสูดลมหายใจเข้าดีนะที่คนเดินผ่านไปมาเขาไม่ได้คิดจะสนใจ มีแต่ผู้ชายคนนี้ที่มาจีบ ฉันไม่เล่นด้วยก็หาข้ออ้างสารพัดวิธีมาทำลายฉัน นิสัยชายแท้เป็นอะไรที่น่ารังเกียจที่สุด

“ที่บ้านไม่ได้สอนเหรอคะว่าไม่ควรเอาปมคนอื่นมาพูดเล่น” ในเมื่อพูดดีๆ ด้วยไม่ยอมก็ต้องโดนด่ากลับ “พี่เองก็น่าเสียดายนะคะ หน้าตาก็หล่อ ไม่น่าทำตัวเป็นผู้ชายที่มีแค่ไอ้นั้นไว้แค่คั่นสมอง”

“นินิว ยัยเด็กบ้า!”

“แค่เพราะหนูไม่ชอบ พี่ก็เลยหาวิธีแกล้งแบบสกปรกๆ ดูเป็นนิสัยชายแท้สุดๆ เลยค่ะ” คิดว่าคนอย่างฉันจะยอมให้ตัวเองมาโดนด่าทั้งที่ตัวเองไม่ได้บ้าเหรอ ฝันไปเถอะ ฉันไม่ค่อยสุงสิงกับใคร ใช่ว่าจะด่าใครไม่เป็นนะ “ผู้หญิงไม่ชอบก็ควรหัดยอมรับความจริงบ้างนะคะ ไม่ใช่ทำตัวให้มันดูน่าสมเพชมากกว่าเดิม”

“อยากโดนประจานใช่ไหมว่าตัวเองทำตัวหยิ่งจองหอง ที่แท้ก็เป็นแค่อีบ้าที่ต้องกินยาระงับประสาท!” เขาเดินต้อนฉันพลางกระตุกยิ้มมุมปาก แถมยังชูถุงยาขึ้นโดยที่ฉันจ้องหน้าเขาพลางกำหมัดแน่น “หึ โรคบ้ากำลังกำเริบหรือไง”

“...”

“เฮ้ย มึงโทรเรียกรถโรงบาลบ้ามารับยัยเด็กคนนี้ทีสิ ความบ้ากำลังจะถึงขีดสุดแล้วว่ะ ฮ่าๆ” ฉันกัดฟันกรอด รู้สึกหน้าตัวเองร้อนผะผ่าวเสียจนมันแทบจะลุกไหม้ถ้าหากมันทำได้ เกลียดผู้ชายสันดานแบบนี้ที่สุด

“หนูไม่ได้เป็นบ้า”

“อ๋อเหรอ แล้วนี่อะไร?” พี่อัฐยังคงเสมองถุงยาในมือเพื่อต้อนให้ฉันจนมุม หากแต่ว่ายังไม่ทันที่เขาจะได้พูดอะไร ก็มีมือปริศนาเจ้าของร่างสูงใหญ่สวมช้อปสีแดงเลือดหมูดึงถุงยาออกจากมือพี่อัฐ ใบหน้าหล่อเหลาเรียบนิ่งแลสัมผัสถึงได้ความเย็นยะเยือกที่แผ่ซ่านออกจากตัวเขาและคนรอบข้าง ฉันลอบกลืนน้ำลายขณะเอี้ยวมองเสี้ยวหน้าด้านข้าง

เขาไม่พูดอะไรกลับโยนถุงยาให้ฉันที่แทบจะรับมันเอาไว้ไม่ทัน ก่อนที่เขาจะยืนเอามือล้วงกระเป๋ากางเกงยีนส์และจ้องหน้ากลุ่มพี่อัฐด้วยสายตาราบเรียบ “เกะกะ”

“ไอ้เจค”

“ถอย” น้ำเสียงแหบพร่าและด้วยความสูงของเขามันสูงกว่ากลุ่มพี่อัฐ หนำซ้ำแม้แต่ใครก็ตามแต่ได้เผชิญหน้ากับเขาก็แทบจะไม่มีใครกล้ายุ่งด้วยสักเท่าไหร่ คณะวิศวกรรมศาสตร์หนุ่มฮอตที่มีดังในมหาลัยมากถึงมากที่สุดก็มีแค่พวกเขาสามคนเท่านั้น เด็กวิศวะโยธาพี่เกียร์ พี่เจคและอีกคนที่ฉันชังน้ำหน้าเขาอย่างพี่โฬม ทว่าส่วนใหญ่คนจะไม่ชอบพี่เกียร์ เกรงพี่เจคและรู้สึกดีกับพี่โฬม สามคาเรกเตอร์จะแตกต่างกัน

ทว่าพี่เจคที่แทบจะไม่ยุ่งเรื่องของใครเลยนะ ย้ำ เขาไม่ยุ่งเรื่องของใคร กลับมาช่วยฉันหรือแค่พวกเรายืนขวางทางเดินก็ไม่รู้เหมือนกัน รู้แค่ว่าเขามาได้ทันเวลาก่อนที่พวกพี่อัฐจะทำตัวระยำหมาใส่ฉัน

“น่ารำคาญ” ยกมือเกาเส้นผมสีดำสนิทและยกมือปิดปากหาว “กูจะนอน”

“เกี่ยวอะไร”

“เสียงดัง” ไม่รู้ว่าพี่เจคไปแอบหลับตรงไหนนะ เขาถึงได้ตื่นมางัวเงียขนาดนี้ “มึงมันบ้า”

“อะ ไอ้เจค”

“ว่าน้อง” น้อง... เขากำลังหมายถึงฉันใช่ไหมอะ น้องก็มีแค่ฉันที่เป็นผู้หญิงยืนอยู่ในวงล้อมผู้ชายแค่คนเดียว “หน้าตัวเมีย”

“!” เป็นคำพูดที่ไม่ได้แรงอะไร พอออกจากปากพี่เจคกลับทำให้ฉันรู้สึกสะใจเสียดื้อๆ

“รุ่นพี่หัดทำตัวให้น่าเคารพ” พี่เจคถอนหายใจพลางเสมองฉัน นัยน์ตาสีดำสนิทค่อนข้างลึกลับเหมือนมหาสมุทรที่นิ่งสงบไร้คลื่นกลางทะเล นิ่งและดูล้ำลึกเสียจนพอได้มองเหมือนตัวเองถูกดึงให้จมลงในน้ำทะเลทันทีที่เหยียบมัน “ไปได้แล้ว”

“ค่ะ”

เขาเอ่ยปากและเดินนำฉันผ่านวงล้อมพี่อัฐที่โวยวายพลางสะบัดหน้าหนี กระทั่งฉันเดินตามหลังพี่เจคมาถึงลานเกียร์ เขาก็เดินเลี้ยวเข้าไปในตึกคณะ สองเท้าของฉันจึงพามาหยุดที่ข้างๆ ลานเกียร์มีโต๊ะหินอ่อนใต้ต้นไม้ นักศึกษาหลายคนกำลังนั่งๆ นอนๆ เล่นกันหรือไม่ก็อ่านหนังสือเพื่อทบทวนการเรียนก่อนเข้าคลาส

“นิว ทางนี้!” เสียงสดใสของเยลเพื่อนสาวในกลุ่มที่เป็นสายปาร์ตี้ดื่มเก่ง โบกมือเรียกฉันให้ไปนั่งประจำโต๊ะหินอ่อน คนตรงข้ามเป็นหนุ่มหล่อหน้าตาตีและมีนิสัยค่อนข้างเงียบขรึมชื่อว่าเสือ ส่วนทอยเพื่อนอีกคนก็เป็นพวกรักสนุก ติดเล่นพวกเราเจอกันตอนเรียนปีหนึ่งจนถึงปีสอง สนิทกันได้เพราะทำกิจกรรมกลุ่มกันเนี่ยล่ะ

“หาหมอมาเป็นไง” เสือเอ่ยถามเสียงเรียบ

“เหมือนเดิม หมอนัดอีกทีก็สามเดือน”

“เมื่อวานนี้เสือบอกเธอเดินหลงเหรอวะ บอกแล้วให้ฉันไปส่งก็ไม่เอา” ทอยบ่นอุบ “เกิดไปหลงที่ที่ไม่เคยไป จะแย่”

“ไม่เป็นไร ฉันโอเค” ตอบเพื่อนให้สบายใจ “ยังไงฉันก็ต้องหัดดูแลตัวเองให้ได้ เกิดมีพวกแกช่วย มันจะไม่หาย”

“เลิกเครียด”

“ได้ก็ดีน่ะสิ” หัวเราะในลำคอ คนเรานะจะเครียดหรือจะมีปัญหาอะไรก็ตามแต่ ถ้าหากมันเลิกได้ง่ายๆ ก็คงไม่มีใครเป็นโรคแบบนี้หรอก อีกอย่างฉันเป็นโรคนี้มาเกือบปีแล้ว มันไม่หายเองดังนั้นถึงต้องพึ่งพาหมอและยา อย่างน้อยก็อาการมันจะได้ไม่แย่ลงเพราะไม่ได้พบแพทย์

“ว่าจะถาม เมื่อวานแกเป็นบ้าอะไรนิว ไปมองรุ่นพี่แบบนั้น”

“หมายถึงมองรุ่นพี่โฬมปะ” ทอยตอบ “นั่นดิ”

“เกลียดพี่เขาเหรอ?”

“จะเกลียดได้ไง ไม่ได้รู้จักกัน”

“งั้น...”

“แค่ไม่ชอบ ในสิ่งที่เขาทำ”

[50%]

*----------------------------------------------*