วิศวะเกมรัก :: CHAPTER 7 อาการหลงลืม [100%]

แกร๊ก~

“มึงช่วยกูหน่อยดิ กูโทรหาน้องเป็นร้อยสายแล้ว น้องไม่ยอมรับ ไม่รู้ว่าป่านนี้ไปหลงอยู่ที่นะ...!”

ฉันเกือบจะทำแก้วเซรามิคในมือร่วงหล่นบนพื้น เมื่อบานประตูถูกเปิดขึ้นด้วยร่างสูงคุ้นตา มือซ้ายถือสมาร์ทโฟนแนบข้างใบหู สีหน้าหล่อเหลาแลดูไม่สบอารมณ์อย่างมาก พอเงยหน้าจากการถอดรองเท้าก็ต้องเบิกตากว้างไม่ต่างจากฉัน

“พะ พี่โฬม”

“นินิว นี่หนูมาอยู่ที่ห้องพี่ได้ยังไง?” ห้องของพี่โฬมเหรอ เดี๋ยวนะ ที่พี่เจคบอกว่าเจ้าของน่าจะอนุญาต เขาหมายถึงว่าห้องนี้เป็นของห้องของพี่โฬมอย่างนั่นเหรอ “มึงแค่นี้ก่อน กูเจอน้องแล้ว... ทำไมไม่รับสายพี่ แล้วมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง”

“หนูงงไปหมดแล้ว นี่ห้องของพี่โฬมหรือของพี่เจคกันแน่”

“ห้องพี่” ร่างสูงเท้าเอวมองฉันที่นั่งเอ๋องงเป็นไก่ตาแตก “ไอ้เจคมันมานอนค้างที่ห้องพี่”

“เอ่อ...”

“นินิว หนูทำไมไม่รับสายพี่ พี่โทรหาหนูเป็นร้อยสาย”

“พี่จะมาโทรหาหนูทำไม หนูแค่โทรผิด พี่ก็ไม่เห็นจะต้องใส่ใจหนูเลย” พอเห็นหน้าเขา อารมณ์โกรธก็ตีกันวุ่นไปหมด “หนูจะกลับบ้าน”

“ไหนบอกว่าไม่อยากกลับ” พี่เจคเรียกรั้งเท้าฉันเอาไว้ก่อนจะได้คว้ากระเป๋ามาสะพาย

“ถ้าเป็นห้องพี่เจคหนูก็จะอยู่”

“ทำไม เป็นห้องพี่มันทำให้ไม่น่าค้างด้วยงั้นสิ” น้ำเสียงราบเรียบของพี่โฬมทำให้ฉันมองค้อนเขา “แล้วเป็นอะไร ทำไมชอบไปหลงทางอยู่เรื่อย!”

“ไอ้โฬม เบา” ดูเหมือนเขาจะตวาดเสียงดังจนฉันตกใจเล็กน้อย เพิ่งจะผ่านเรื่องราวเครียดๆ มาได้นะ “น้องตกใจ”

“...”

“คุยกันไป กูจะไปนอน”

“เดี๋ยวสิคะ ไปส่งหนูหน่อย” พี่เจคโบกมือให้ฉันและเดินเข้าห้องนอนของตัวเองปิดล็อกทันที จนตอนนี้โถงกลางห้องจึงมีแค่ฉันกับพี่โฬมยืนเผชิญหน้ากันสองคน “หนูกลับเองก็ได้”

หมับ

“ใครให้กลับ คุยกับพี่ให้รู้เรื่องก่อน”

“หนูไม่มีอะไรจะคุยกับพี่โฬม ปล่อยหนูนะ!” ตวาดใส่คนตรงหน้าที่บีบข้อมือขวาฉันแน่นไม่ยอมปล่อยให้ฉันไป

“นินิว” เค้นเสียงแข็งใส่ฉันเชิงดุ แน่นอนว่ามันทำให้ฉันสงบลงอย่างไม่น่าเชื่อ จากที่พยศเป็นม้าเวลานี้กลับกลายเป็นเพียงแมวตัวน้อยที่เลือกจะเงียบ ไม่หือไม่อืออะไร “คุยกันดีๆ”

ไม่อยากจะคุยอะไรทั้งนั้นล่ะ ฉันได้แต่ตอบเขาในใจแทนการบอกออกไปตรงๆ

“พี่เป็นห่วงหนู”

“มาห่วงหนูทำไม ไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย”

“ไม่ได้เป็นอะไรก็ห่วงหนูไม่ได้งั้นสิ” ใช่ กระแทกเสียงในใจพลางมองค้อนเขา

“พี่จะมาห่วงหนูทำไม เอาเวลาไประเริงรักกับผู้หญิงของพี่เถอะ เพราะหนูไม่ได้ง่ายอย่างที่พี่คิด”

“พี่ก็ไม่ได้คิดว่าหนูง่าย”

“ใช่ แต่พี่ก็เคยคิด”

“แค่เคย” คิดว่าคำตอบเหล่านี้จะทำให้ฉันหายโกรธเขาเหรอ ฝันไปเถอะ เขาก็รู้ว่าฉันเกลียดการพนันทุกชนิด ยังจะเอาเรื่องของฉันมาเป็นการพนันเพื่อให้ได้ในสิ่งที่ตัวเองต้องการ ฉันเกลียดเขาและใช้สายตารังเกียจมองเขา ทั้งที่สัญญาว่าจะไม่มองด้วยสายตาแบบนี้อีก มันอดไม่ได้จริงๆ

“หนูเกลียดพี่” พยายามบิดข้อมือให้หลุดจากการกอบกุม “หนูจะกลับบ้าน!”

“ไว้ใจพี่ไหมนิว” ในขณะที่ฉันเป็นไฟที่กำลังลุกโชน พี่โฬมกลับเป็นเพียงแค่สายฝนที่ตกลงมาให้เปลวไฟภายในจิตใจของฉันสงบลงอย่างไม่น่าเชื่อ น้ำเสียงอ่อนโยน สายตาเคร่งเครียดแต่แฝงไปด้วยความเป็นห่วง การกระทำของพี่โฬมตรงกันข้ามไปหมด จนฉันตามเขาไม่ทันแล้วจริงๆ ว่าสุดท้ายเขาจะมาในรูปแบบไหนกันแน่ “บอกพี่ว่าเกิดอะไรขึ้น”

เลือกที่จะเงียบและเสมองไปทางอื่นโดยไม่มองสบตากับเขาโดยตรง ไม่อยากให้พี่โฬมมองแววตาอันแสนหม่นหมองเจือความเศร้าโศก ฉันแค่ไม่พร้อมจะเล่าอะไรให้เขาฟังทั้งนั้น เราไม่ได้สนิทกันถึงขั้นเล่าปัญหาชีวิตของกันและกันให้ใครฟัง ดังนั้นฉันจึงเลือกที่จะเงียบ กระทั่งได้ยินเสียงลมหายใจของเขาผ่อนปรนออกมาแรงๆ

“นั่ง” จูงมือฉันให้หย่อนก้นบนโซฟาโดยมีพี่โฬมนั่งอยู่เคียงข้างกัน เขาเงียบ ฉันเองก็เงียบ... จนเหมือนกับว่าพี่โฬมกำลังปล่อยให้ฉันได้นั่งคิดทบทวนอะไรบางอย่าง มากกว่าใช้อารมณ์ในการตัดสินใจ “พี่น่ะเคยแพ้พนันมาก่อน”

จู่ๆ ก็พูดเรื่องพนันขึ้นมาจนฉันเบือนหน้าหนีอย่างเสียไม่ได้ รู้ว่าฉันเกลียดยังจะมาเล่าด้วยสีหน้าระรื่นและน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความขบขันเนี่ยนะ

“เมื่อก่อนตอนยังเด็กพี่เล่นอะไรก็แพ้ไปหมดทุกอย่าง รู้ไหมว่าทำไมพี่ถึงแพ้”

“ไม่รู้ค่ะ” ตอบด้วยน้ำเสียงแข็งกระด้าง เสมองมือของพี่โฬมที่ยังคงจับมือฉันไม่ปล่อย ราวกับกลัวว่าฉันจะหนีเขากลับบ้านในสภาพที่สติไม่สมบูรณ์ 100% “และหนูไม่ได้อยากรู้ด้วย”

“เป็นเพราะพี่เอาแต่คิดจะชนะ โดยหลงลืมไปว่าควรเรียนรู้เกมที่เล่นหรือการลงพนันก่อน”

“...”

“การที่จะตัดสินใจทำอะไรสักอย่าง ไม่เว้นแม้แต่การแก้ปัญหาที่พบเจอ มันต้องเกิดจากตรงนี้” หันไปมองพี่โฬมที่เอานิ้วชี้ขวาจิ้มลงตรงขมับของตัวเอง “ความคิดสำคัญที่สุด”

คิ้วของฉันขมวดเข้าหากันทันที พี่โฬมกำลังสอนฉันเป็นนัยๆ ใช่หรือเปล่าว่าต่อให้ปัญหาหรืออุปสรรคที่เจอมันหนักหนาแค่ไหน ขอแค่เราใช้สมองในการคิดไตร่ตรองทุกสิ่งทุกอย่างที่ว่ายากมันจะกลายเป็นง่าย เหมือนกับการเล่นพนันของเขา ไม่สิ มันต่างกันนะในเมื่อเรื่องที่ฉันเจอมันไม่ใช่การพนัน มันเป็นการเดิมพันที่มีชีวิตของฉันเป็นเบี้ยต่างหาก

“ถ้าไม่มีสติ ไม่เรียนรู้จะแก้ปัญหา ไม่ใช้ความคิด... การลงพนันไปก็มีแต่เสียกับเสีย” ดวงตาของพี่โฬมฉายแววความมุ่งมั่นในคำพูดที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความหมายมากมายที่ฉันเข้าใจมันถูกไปซะหมดทุกอย่าง “พี่ไม่รู้ว่าหนูเจอกับอะไรมา แต่พี่ขอให้หนูมีสติ อย่าเป็นแบบนี้อีกได้ไหมนินิว”

ฝ่ามือหนาเลื่อนมาประคองพวงแก้มใสของฉัน ปลายนิ้วโป้งลากไล้ตรงตำแหน่งหางตา เล่นเอาหัวใจของฉันชาวาบไปทั้งตัว มันรู้สึกเหมือนจะร้องไห้ออกมาอีกแล้วสิ ทำไมต้องมาอ่อนแอต่อหน้าเขาด้วย เขาที่ฉันไม่อยากจะยุ่งด้วยเพราะรู้เหตุผลที่เขาเข้าหาฉันมันเป็นเพราะเขาต้องการนอนกับฉัน ตอนนี้ไหงถึงกลายเป็นว่าฉันมานั่งให้เขาปลอบใจ

“หนูจะไม่เล่าให้พี่ฟังก็ได้ พี่ไม่ว่า”

“...”

“พี่ขออย่างเดียว” นัยน์ตาคมแสดงความขึงขัง “หนูจะไม่มีสติหรือไปหลงที่ไหน หนูห้ามวางสายใส่พี่เด็ดขาด”

“หนูขอโทษ”

“จำไว้นินิว หนูไม่ได้ไม่เหลือใคร” พี่โฬมกดเสียงต่ำเล่นเอาฉันกลัวเล็กน้อยกับท่าทางที่ดูจริงจัง “หนูมีพี่”

“พี่โฬม”

“เราไม่ได้เป็นอะไรกัน แต่เราพึ่งพากันได้นี่นา”

บางทีชีวิตของฉัน... ก็แค่ต้องการใครสักคนที่สามารถเล่าเรื่องราวทุกๆ อย่างในชีวิตได้โดยไม่อึดอัด ฉันแค่อยากได้ความสัมพันธ์ที่ต่างฝ่ายต่างเป็นความสบายใจให้กันและกัน แค่อยากมีเซฟโซนเป็นของตัวเองบ้าง ไม่ใช่มองไปทางไหนฉันก็ไร้ที่พึ่งพิงไปซะหมด ไม่ใช่ว่าไม่ไว้ใจเพื่อน หากแต่ว่าบางเรื่องฉันก็อยากที่จะคุยกับคนอื่นที่เชื่อใจ ไว้ใจและพึ่งพาเขาได้

ตลอดเวลาที่ผ่านมาฉันไม่เคยเจอกับคนๆ นั้น กระทั่งมาเจอกับพี่โฬม ทั้งที่คิดว่าเขาเป็นผู้ชายเจ้าชู้ เฟรนลี่กับทุกคนที่เขาสนใจหรือต้องการมีเซ็กซ์ อาจจะงี่เง่าที่โกรธเขาด้วยเรื่องส่วนตัวที่ฉันไม่มีสิทธิ์ไปห้ามเขา แค่โกรธที่เขาเอาฉันไปพนันเพื่อเล่นกับความรู้สึกของฉัน ทั้งที่เขาก็รู้อยู่แก่ใจกับคำตอบที่ตัวเองเคยได้รับ

“ดีกันนะ” น้ำตาเม็ดโตร่วงหล่นจำต้องยกหลังมือเช็ดมันออกไป มองใบหน้าหล่อเหลาที่ส่งรอยยิ้มสดใสตามสไตล์ของชายผู้ร่าเริง “เราจะไม่พูดถึงเรื่องที่ร้านแฮมฯ วันนี้ ตกลงไหม”

“ก็ได้” ฉันเม้มปากตอบเขากระแอมเสียงเบา “หนูจะลืมมันไปให้หมด พี่โฬมก็ห้ามคิดแบบนั้นกับหนู”

“แบบไหน?”

“อยากนอนกับหนู” ยิ้มกริ่มอย่างมาเลศนัย ยิ้มแบบนี้ก็คือยังคิดอยู่ใช่ไหมล่ะ “หนูไม่ยอมหรอก”

“แล้วคิดว่าถ้าหนูไม่ยอม พี่จะขืนใจหนูหรือไง”

“ไม่รู้ หนูไม่ไว้ใจพี่โฬมเรื่องนี้” เรื่องอื่นน่ะพอไว้ใจได้นะ แต่เรื่องบนเตียงฉันไม่อยากจะเชื่อใจพี่โฬมได้เลยสักนิด

“หึ พี่สัญญา” เขาชูนิ้วก้อยขวามาตรงหน้าฉัน เพื่อให้เกี่ยวทำสัญญาว่าจะไม่ทำเรื่องนั้น “พี่จะไม่ทำอะไรนิว”

“...”

“จนกว่านิวจะให้พี่ทำหรือไม่ก็... นิวทำพี่เอง”

“พูดอะไรคะ หนูไม่ทำอะไรพี่หรอก” ย่นจมูกใส่เขาพลางเอานิ้วก้อยเกี่ยวทำสัญญาและจรดปลายนิ้วโป้งเข้าหากัน เป็นอันว่าสัญญาแล้วว่าพี่โฬมจะไม่ปล้ำหรือขืนใจถ้าหากฉันไม่ยินยอม

“พี่ขอแก้ต่างให้ตัวเองหน่อย”

“อะไรคะ?”

“ไม่ใช่ทุกคนที่พี่เข้าหาแล้วต้องการเรื่องเซ็กซ์” คำตอบของพี่โฬมทำให้ฉันเลิกคิ้วขึ้น “พี่เองก็ไม่รู้เหมือนกัน”

“พี่โฬมหื่น”

“พี่หื่นตลอดเวลานั่นแหละ หนูมองไม่ออกเอง” ฉันแลบลิ้นใส่เขาและดึงมือตัวเองกลับ พองลมในปากจนแก้มป่องเรียกเสียงหัวเราะของพี่โฬมดังลั่นห้อง

“อะไรคะ”

“หนูเหมือนกบเลย เมื่อกี้”

“ไม่เหมือนสักหน่อย พี่โฬมอย่ามาว่าหนูนะ!” ฟาดมือลงบนท่อนแขนแกร่ง เขายังหัวเราะอยู่เลยที่ฉันพองลมในปากเวลารู้สึกโกรธหรือไม่พอใจอะไรสักอย่าง กล้าดียังไงมาบอกว่าฉันเหมือนกบเนี่ย

*---------------------------------------------*