วิศวะเกมรัก :: CHAPTER 8 ขอบคุณที่ดึงสติ [50%]

Rome Game #8

ขอบคุณที่ดึงสติ

“นอนพักผ่อนได้เลย”

“หนูขอไปนอนที่โซฟาได้ไหมคะ ไม่ก็ขอนอนบนพื้น”

“ไม่ได้”

“แต่ว่า...”

“พี่สัญญากับหนูแล้วไง หนูไม่เชื่อใจพี่เหรอ”

มันก็แค่คำสัญญาใช่ปะ ไม่ได้บ่งบอกว่าพี่โฬมจะทำหรือไม่ทำอะไรฉันไง หลังจากที่เคลียร์กันเรียบร้อยพี่โฬมก็จูงมือฉันเข้ามาในห้องนอนของเขาที่กว้างขวางแลดูสะอาดตาเพราะโทนสีขาวแทบทั้งหมด มีเตียงนอนคิงไซส์สีขาวตั้งตรงกลางห้อง หัวเตียงติดกับกำแพง ด้านบนจะติดโคมไฟเล็กๆ ไว้หลายจุด ถูกเปิดแค่พอให้สว่างเท่านั้นไม่ได้เปิดทั้งหมด ผ้าม่านถูกเปิดออกให้เห็นวิวยามค่ำคืน มีโซฟาตัวยาวตั้งติดกับกระจกให้นั่งเล่นหรือนั่งอ่านหนังสือ ห้องนอนของพี่โฬมเรียบหรูดูมีราคามาก

ตอนนี้เขาอาบน้ำเสร็จเรียบร้อยสวมเพียงแค่กางเกงบ็อกเซอร์สีดำตัวเดียวเท่านั้น เพิ่งจะเห็นร่างกายเปลือยเปล่าของพี่โฬมครั้งแรก นอกจากรอยสักมังกรที่แขน บนตัวของเขาตำแหน่งสีข้างด้านขวาสักตัวอักษรคำว่า Laphit ด้วยมันสวยงามและขลับกับผิวขาวๆ กล้ามเนื้ออัดแน่นไปทุกสัดส่วน ส่วนแผ่นหลังก็ดอกกุหลาบสีดำหนึ่งดอกตรงสันกระดูกมีควันสีดำลอยไปมา ถึงจะสักไม่ได้เยอะแต่ลายสักของพี่โฬมก็น่ามองและน่าค้นหาแบบสุดๆ

“หนู... ไม่เคยนอนกับผู้ชายมาก่อน” บอกตามความจริงพลางยกมือเกาศีรษะตัวเอง “หนูอาย”

“อายอะไร” พี่โฬมเอาผ้าขนหนูที่เช็ดเส้นผมพาดลำคอ จากนั้นก็เดินมาหยุดตรงหน้าซึ่งฉันนั่งอยู่ตรงปลายเตียง ร่างสูงโน้มตัวลงมาเท้ามือลงบนเตียง ใบหน้าหล่อจดจ้องเข้ามาในดวงตาเล่นเอาฉันกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก “นอนกับพี่ ไม่เสียหายอะไรหรอก ไม่ต้องอายด้วย”

“หนูเป็นผู้หญิงนะ”

“พี่รู้” ตอบแกมขำขัน จากนั้นก็วางมือลงบนศีรษะของฉันลูบไล้อย่างอ่อนโยน “วันนี้หนูแย่มาทั้งวันแล้ว นอนเถอะ”

“...”

“ไหนพูดสิว่าเชื่อใจพี่” จะให้พูดเหรอ มันก็ไม่เต็มปากเต็มคำน่ะสิ ทว่ามันก็ถูกอย่างที่พี่โฬมพูดว่าวันนี้ฉันเจอเรื่องแย่มาทั้งวันแล้ว ฉันต้องกินยาและพักผ่อนไม่เช่นนั้นร่างกายจะแย่จนใช้ชีวิตปกติในวันต่อๆ ไปไม่ได้

“หนู... เชื่อใจพี่โฬม”

“ดีมากคนเก่ง”

“น้ำเปล่าตรงลิ้นชักหัวเตียง หนูกินได้ไหมคะ หนูต้องกินยา” พี่โฬมที่หมุนตัวไปหยิบซองบุหรี่กับไฟแช็กเป็นอันหยุดชะงัก หันมามองฉันด้วยสีหน้าสงสัย ฉันหลุดเรื่องที่ไม่ควรหลุดไปใช่ไหม

“กินยาอะไร?”

“ยาคลายเครียดน่ะค่ะ” ฉันตอบเขาพลางยิ้มแห้งๆ ไม่รอให้พี่โฬมอนุญาตฉันก็ลุกขึ้นไปหยิบขวดน้ำมาเปิด กล่องยาขนาดเล็กถูกตบยาสองตัวเขาปากและตามด้วยน้ำที่กระดกจนเกือบครึ่งขวด “หนูนอนก่อนนะคะ”

สูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อพยายามรวบรวมสติ ทิ้งตัวลงนอนพลางดึงผ้าห่มสีขาวห่มจนมิดคอ พี่โฬมแลดูเงียบไปเลยเมื่อถามถึงยาที่ฉันกิน หวังว่าเขาจะไม่สงสัยอะไรหรอกนะ ฉันเชื่อใจว่าพี่เจคจะไม่เล่าเรื่องอาการที่ฉันเป็นให้กับเขาฟัง อย่างที่บอกบางเรื่องมันไม่จำเป็นต้องเล่าให้เขาฟังหรอก เขาดึงสติให้คิดก่อนที่สติจะเตลิด ขนาดกินยาแล้วก็ยังคิดเรื่องหมั้นกับท่านรณกรไม่จบไม่สิ้นสักที

ฉันจะต้องหมั้นกับท่านจริงๆ ใช่ไหม ถ้าหากหมั้นกับท่านหนี้สิบล้านก็จะถูกยกอย่างง่ายดาย ฉันแค่ต้องปรนนิบัติรับใช้ท่าน ดูแลท่านให้ดีที่สุดเพื่อจะได้หักหนี้สิบล้านที่พ่อสร้างไปได้ ทางเลือกของฉันมีแค่สองทางเท่านั้นระหว่าง ‘ไม่หมั้น’ กับ ‘หมั้น’ มันไม่มีทางไหนให้ฉันเลยนอกจากสองทางนี้ พลิกตัวนอนตะแคงข้างทอดสายตามองเม็ดฝนที่โปรยปรายลงมาไม่ขาดสาย หากจะต้องหมั้นหมายกับท่านรณกรเพื่อชดใช้หนี้ที่ตัวเองไม่ได้ก่อ อาจจะทำให้ฉันกลายเป็นเมียน้อยเมียเก็บเอาโดยปริยาย ท่านเลือกที่จะหมั้นกับฉันโดยไม่เรียกร้องเรื่องเอาเงินคืนด้วยซ้ำ

ถ้าหากต้องหมั้นหมายกับท่าน... ฉันกับพี่โฬมเราก็คงไม่ได้เจอกันอีกต่อไปสินะ เพราะฉันเองก็ไม่มั่นใจว่าตัวเองจะได้เรียนต่อหรือจะต้องไปอยู่กับท่านแบบไหน ไม่รู้อะไรเลยเพราะดันหนีออกมาเสียก่อน

‘การที่จะตัดสินใจทำอะไรสักอย่าง ไม่เว้นแม้แต่การแก้ปัญหาที่พบเจอ มันต้องเกิดจากตรงนี้’

คำพูดของพี่โฬมและการกระทำของเขาที่เอานิ้วจิ้มตรงขมับ เพื่อแสดงให้เห็นว่าควรคิดแก้ปัญหาด้วยสมอง ไม่ใช่หนีมันทั้งที่รู้อยู่แล้วว่าสุดท้ายก็ต้องกลับไปแก้ไขมันให้ถูกต้อง ต่อให้ฉันปฏิเสธการหมั้นหมายกับท่านรณกร แม่ก็มีทางเลือกอีกมากให้ฉันก็คือเอาไปเร่ให้กับเจ้าหนี้ของพ่อที่ไม่ใช่แค่ท่านรณกร

ลมหายใจถูกถอนออกมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า กระทั่งรับรู้ถึงเตียงนอนยุบตามน้ำหนักตัว ฉันเอี้ยวไปมองพี่โฬมกลิ่นหอมเย็นๆ จากตัวเขามันลอยแตะจมูก สูบบุหรี่เสร็จเรียบร้อยแล้วสินะ

“คิดอะไรอยู่”

“เปล่าค่ะ” ปฏิเสธออกไปแทนการบอกเขาตรงๆ พอเห็นหน้าพี่โฬมก็แอบรู้สึกไม่ดี ถ้าต้องไม่ได้เจอกับเขาอีก ฉันจะไปหาใครที่พึ่งพาได้อย่างเขากันนะ ยิ่งไปกว่านั้นพอได้รับสัมผัสที่แสนอ่อนโยน ฝ่ามืออุ่นร้อนลูบศีรษะราวกับกำลังปลอบประโลมให้ฉันรู้สึกว่าตัวเองไม่ได้อยู่ตัวคนเดียว มันก็พาให้ฉันพลิกตัวขยับเข้าไปหาร่างกายอบอุ่น

พี่โฬมตกใจเล็กน้อยที่ฉันสวมกอดเขากดหน้าซุกลงตำแหน่งแผงอกแกร่ง “หนูกอดพี่เองนะ พี่ไม่ได้ทำ”

“พี่โฬมบอกเองว่าหนูทำได้”

“หึ” เขาหัวเราะออกมาเบาๆ ก่อนจะลูบแผ่นหลังฉันขึ้นลง “นอนซะ ลืมเรื่องวันนี้ไปให้หมด”

“...”

“พรุ่งนี้หนูตื่นขึ้นมา ปัญหาที่หนูเจอมาวันนี้มันจะดูเล็กน้อยมาก”

“พี่โฬม”

“ว่าไง” ฉันเรียกชื่อเขาเสียงแผ่วเบา ผละใบหน้าจากแผงอกเงยหน้าสบตากับเขา เม้มริมฝีปากตัวเองจนเจ็บหนึบกล้าๆ กลัวๆ ที่จะพูดออกไป ฉันจ้องมองใบหน้าเขาด้วยความรู้สึกที่สับสน มันแบบสวนทางกันไปหมดเลย “นินิว”

“พี่...” ลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ใบหน้าร้อนผ่าวเสียจนแทบจะไหม้เกรียม “จูบหนูหน่อยได้ไหม”

งุดหน้าอย่างเขินอาย ฉันอุตส่าห์บอกกำชับพี่โฬมไม่ให้คิดกับฉันเรื่องบนเตียง ตัวเองดันมาขอให้เขาจูบเนี่ยนะ ไม่ค่อยจะขัดแย้งกับสิ่งที่ตัวเองพูดไปก่อนหน้านั้นเลยนะ พอเห็นเขาเงียบก็เลยแสร้งทำเป็นหลับแค่เพียงเสี้ยววิ พี่โฬมก็ช้อนปลายคางฉันขึ้นเพื่อให้รับกับสัมผัสนุ่มยุ่นที่กดทาบทับลงมา ดวงตาที่ปิดสนิทกับค่อยๆ ลืมขึ้นเมื่อพี่โฬมไม่พูดพร่ำทำเพลง เขาก็จูบฉันทันทีโดยไร้ซึ่งการตอบรับหรือเสียงพูดคุย พอจูบแค่เพียงปากแตะปากเขาก็ถอนจูบออกอย่างเชื่องช้า

“พอไหม” น้ำเสียงแหบพร่าชวนให้หลงใหลเอ่ยถาม จึงทำได้เพียงพยักหน้าเหมือนเด็กน้อย กัดผนังในปากจนเจ็บหนึบยิ่งไปกว่านั้นสัมผัสร้อนระอุยังคงติดบนกลีบปากไม่จางหายไป “แต่พี่ไม่พอ”

พี่โฬมไม่รอให้ฉันพูดปฏิเสธออกมาสักคำเดียว ริมฝีปากแดงคล้ำก็กดแนบลงมาอีกครั้งและครั้งนี้มันต่างกันออกไป คือฝ่ามือหนาบีบแก้มเพื่อให้ได้เปิดปากรับเรียวลิ้นสากที่เข้ามาเพื่อตักตวงความหอมหวาน เป็นสัมผัสที่แปลกใหม่จนหัวใจของฉันเต้นแรง เผลอจิกนิ้วระบายความรู้สึกวาบไหวในช่องท้องและหน้าอกบนผิวเนื้อของพี่โฬม ยามที่ปากของเราสองคนยังนัวเนียกันไปมา ฉันที่ไม่ประสีประสาเรื่องพวกนี้กลับค่อยๆ เรียนรู้มันจากเขาอย่างตั้งใจ เรียวลิ้นของเรากวัดเกี่ยวดูดดึงจนลมหายใจของพี่โฬมหอบถี่ รสขมจากปลายลิ้นสากทำให้ฉันรู้สึกว่าศีรษะถูกครอบงำไปด้วยเขาอย่างไม่น่าเชื่อ

ฉันส่งเสียงครางหวานในลำคอ แทบจะถูกกลืนกินไปทั้งตัวถ้าหากพี่โฬมทำได้ ราวกับเขารู้ว่าฉันกำลังจะขาดใจตายจึงถอนริมฝีปากออกอย่างเชื่องช้า ส่งผลให้น้ำลายที่แลกกันอย่างดูดดื่มผ่านปลายลิ้นของเราสองคน ลมหายใจหอบถี่จนรู้สึกวูบโหวงในช่องท้อง เลื่อนสายตาขึ้นไปจดจ้องมองนัยน์ตาสีดำสนิทที่ทอประกายวิบวับเหมือนดวงดาวที่สว่างสดใสทุกครั้งที่ได้มอง พี่โฬมไม่พูดอะไรเขาผ่อนลมหายใจแรงๆ รดรินบนหน้าผากและกดจูบอย่างแนบแน่นจนเปลือกตาของฉันปิดลงอัตโนมัติ

เป็นจูบที่ร้อนแรงมาก... สำหรับฉันคิดว่าพี่โฬมกำลังยับยั้งตัวเองเอาไว้มากพอควร เพราะสัญญาที่เขาให้ฉันไว้นั่นแหละ ฉันไม่พร้อมเขาจะไม่ทำและไม่ขืนใจ ที่เขาจูบมันก็เพราะฉันเป็นฝ่ายอ้อนวอนเขา ด้วยความที่เขินจนไม่กล้าสบตากับเขาโดยตรง จึงพลิกตัวหันมานอนตะแคงข้างอีกฝั่ง คิดว่าจะหนีพี่โฬมพ้นเหรอ เปล่าเลย

ตอนนี้เขาขยับเข้ามาสวมกอดเอวฉันจากด้านหลัง ปัดเส้นผมสีดำสนิทออกจากท้ายทอยดึงคอปกเสื้อเชิ้ตสีดำลงเล็กน้อย ฉันสัมผัสได้ถึงริมฝีปากของพี่โฬมที่ร้อนระอุกดแนบลงตรงนั้น หนำซ้ำพี่โฬมยังดูดดึงผิวเนื้อจนฉันนิ่วหน้าไปด้วยความรู้สึกเจ็บแปลบๆ ตรงท้ายทอย

“ทะ ทำอะไรคะ”

“เปล่า” กระซิบมายังข้างใบหูไม่วายกดจมูกลงบนเส้นผมของฉัน “แค่มันเขี้ยวท้ายทอยหนู”

“มันเขี้ยว” อะไรของเขา มาบอกว่ามันเขี้ยวท้ายทอยคนอื่นแบบนี้ได้ไง

“นอนได้แล้ว ไม่งั้นพี่จูบอีกนะ”

คำขู่เหรอคิดว่าฉันเชื่อไหม ตอบเลยว่าเชื่อสิ! มีคำพูดไหนของพี่โฬมบ้างที่ฉันจะไม่เชื่อน่ะ เขาพูดจริงทำจริง ดังนั้นพอฤทธิ์ของยาค่อยๆ ทำให้เปลือกตาของฉันหลับลง ในห้องนอนที่ไม่คุ้นเคย รวมไปถึงอ้อมกอดจากคนที่นอนซ้อนด้านหลัง มันทำให้ฉันเขินอายเสียจนต้องข่มตาหลับให้ได้ หนำซ้ำตรงนั้นของพี่โฬมยังเอาแต่ถูกอยู่บริเวณหลังจนแทบจะสลัดมันออกไปไม่ได้

บ้าจริง พี่โฬมจะขยับอะไรกันนักกันหนานะ เขาจะรู้ไหมว่าน้องชายตัวเองมันสีจนหลังฉันจะถลอกอยู่แล้ว

[50%]

*-----------------------------------------------------*