LOGINAria's point of view
Umiyak ako hanggang sa mapagod ang puso ko, at nang maramdaman ko na naman ang matinding panggigigil at bigat ng hangover sa likod ng mga mata ko. Sa huli, tuluyan na namang bumigay ang katawan ko sa pagod. Nakatulog ako na yakap-yakap ang unan ko, suot pa rin ang nagusot kong cream dress, at binabangungot ng pinaghalong mukha nina Luigi, Victoria, at ang malamig na titig ni Roigie Villarreal.Ewan ko kung ilang oras akong nawalan ng malay sa mundo.Roigie's point of view I was staring at the fvcking financial forecast on my laptop screen, pero hindi pumasok kahit isang numero sa utak ko. My mind was drifting back to the living room sofa, to the way Aria looked when she threw that pillow at my arm, blushing like crazy after I threatened to take her upstairs.She thought I was just messing with her. She had no fvcking idea how much restraint it took for me to just sit there and pretend to type.The sharp vibration of my burner phone against the glass table shattered the quiet of the study. Hindi ito ang corporate line ko. It was the secure line encrypted by Dax’s agency.Sinagot ko sa unang ring pa lang. Isang malamig na pakiramdam ang gumuhit sa sikmura ko. "Talk to me.""Sir, we have a breach." It was Dax’s lead field agent outside, basag ang boses niya, halatang natataranta. "The perimeter wall malapit sa laundry area, nag-trigger ang mga sensors ten minutes ago. We checked he
Aria's point of view Pagkatapos ng nakakatunaw na banat ng gagó, nanahimik talaga ako sa kabilang dulo ng sofa. Pero ang hunghang na si Roigie Villarreal, bumalik na naman sa pagiging tuod sa harap ng laptop niya na parang walang sinabing bastos isang minuto ang nakalipas. Tsk. Corporate robot talaga!Makalipas ang kalahating oras, na-bored na naman ako. Ang daling maubos ng clips sa toktik kapag aburido ang utak mo. Paano ba naman, paulit-ulit na lang ang sayaw at nakikitang mukha ng mga tao roon. Napabuntong-hininga ako nang malalim, humiga nang patag, at muling binuksan ang messenger ko.Bahala na, sa loob-loob ko. Kukulitin ko uli ang tatlo kong baliw na kaibigan sa GC namin kahit na naging matabang ang mga reply nila kanina. I desperately needed human interaction na hindi nagtatapos sa bawal lumabas o sa mga mapanganib na titig ng bodyguard ni Dax.I opened our group chat. Pero bago pa man ako makapag-type ng panibagong rants ko tungkol s
Aria's point of view "Mr. Corporate Robot, talaga?" Isang dambuhalang mapang-uyam na ngisi ang sumilay sa mga labi ni Roigie. Dahan-dahan siyang lumapit hanggang sa maramdaman ko ang bigat ng katawan niya nang umupo siya sa tabi ng binti ko. "You have a lot of energy for someone na halos mag-hysterical lang kahapon dahil sa birth certificate.""Aba, talagang ipapaalala mo pa?" Inirapan ko siya nang todo sabay hila ng mga paa ko palayo sa kanya. "Umalis ka nga rito sa kama ko. Doon ka sa mga bodyguard mo makipag-usap.""Get up, little bird. Breakfast is ready sa baba," utos niya, makautos naman 'to kala niya tatay ko siya. "And make sure you eat everything. Ayokong magpatawag na naman ng doktor dahil lang sa nag-iinarte ka.""Oo na! Lalabas din, istorbo," pabalagbag kong isinara ang toktik ko at padabog na tumayo patungo sa banyo para mag-hilamos at magmugmog.Pagbaba ko sa kusina, sinalubong ako ng amoy ng toasted bread, bacon, at brewed
Aria's point of view Umiyak ako hanggang sa mapagod ang puso ko, at nang maramdaman ko na naman ang matinding panggigigil at bigat ng hangover sa likod ng mga mata ko. Sa huli, tuluyan na namang bumigay ang katawan ko sa pagod. Nakatulog ako na yakap-yakap ang unan ko, suot pa rin ang nagusot kong cream dress, at binabangungot ng pinaghalong mukha nina Luigi, Victoria, at ang malamig na titig ni Roigie Villarreal.Ewan ko kung ilang oras akong nawalan ng malay sa mundo.Nagising na lang ako dahil sa mahinang bulungan sa gilid ng kama ko at sa malamig na sensasyon ng kung anong metal na nakadikit sa balat ng braso ko.Dahan-dahan kong idinilat ang mga mata ko. Blurred pa ang paningin ko nung una, pero unti-unting luminaw ang mukha ng isang lalaking naka-salamin at naka-white gown, may stethoscope na nakasabit sa leeg niya. Sa tabi niya, may isang nurse na may hawak na clipboard at nag-aassist.May doctor nga. Hindi nagbibiro si Roigie kan
Aria's point of view Hindi ko na alam kung paano ko nailakad ang mga paa ko. Pakiramdam ko, any moment from now, tuluyan nang bibigay ang katinuan ko. My mind was hitting its absolute limit. Overload na sa lahat ng emosyon, hindi pa nga ata natatapos yung hangover mula sa vodka, tapos ito ngayon... itong katotohanan na ang tinuring kong tita Victoria sa buong buhay ko ay ang mismong nagluwal sa akin.Everything felt like a sick, twisted joke.Naramdaman ko na lang ang marahang pagtulak ni Roigie sa pinto ng kwarto ko. He guided me inside, his hands gentle but firm sa likod ko, leading me straight to the bed. Agad akong napaupo sa gilid ng kutson, hugging my knees to my chest habang pilit kong pinipigilan ang panginginig ng buong katawan ko. I felt like I was going to snap. Parang sasabog ang dibdib ko sa tindi ng panic attack na unti-unti na namang umaakyat sa lalamunan ko."Hey... look at me. Breathe, Aria. Breathe," bulong ni Roigie, ringing wi
Aria's point of view Matapos ang isang nakakabungol na katahimikan na tanghalian, narinig ko ang marahas na pag-vibrate ng phone ni Roigie sa ibabaw ng lamesa. He checked the screen, and immediately, his posture shifted into that lethal, calculated alpha state. Tsk. may lakad na naman 'to for sure. "I have to go," seryoso niyang paalam habang mabilis na itinatabi ang tablet niya. Sabi ko nga. "Dax found a potential lead sa safehouse na tinataguan ni Luigi sa labas ng probinsya. I need to meet him personally sa headquarters ng agency niya para i-coordinate ang deployment ng mga tauhan."Tumayo siya at lumapit sa akin. For a second, akala ko ay lalayasan niya lang ako nang tuluyan pagkatapos ng bangayan namin kaninang umaga, pero dahan-dahan niyang inabot ang tuktok ng ulo ko at marahan iyong ginulo. Aarrhhgg mukha ba akong aso?"Don't leave the house, Aria. I mean it," he muttered, his dark eyes burning with gravity before he turned around and wa
Aria's point of view "Sige, stay here. Kukuha lang ako ng first aid kit sa kusina," sabi ko kay Roigie na kasalukuyan nang naupo sa sofa, parang siya na ang may-ari ng mansyon. Tumango lang siya, pero hindi man lang inalis ang tingin sa akin. Yung titig na 'yon, parang sinusuri pati kaluluwa ko k
Aria's point of view Nagising ako kinaumagahan na parang galing sa isang mahabang giyera. Masakit ang buong katawan ko, lalo na ang mga braso ko na may kaunting pasa pa galing sa mahigpit na pagkakahawak ni Luigi kagabi. Pero ang pinakamasakit ay ang ulo ko dahil sa walang humpay na pag
Roigie's point of view Nanginig ang mga kamay ko habang nakaluhod ako sa tapat ni Aria. Hindi dahil sa takot, kundi dahil sa natitirang adrenaline at sa matinding pagnanais na habulin si Monteclaro para tuluyang basagin ang bungo niya. Ang makita si Aria na nanginginig sa dulo ng sofa, gulo-gulo
Aria's point of view Bago ko pa maiwasan ang kamay ni Luigi, marahas niyang pinulupot ang kanyang mga daliri sa siko ko. Ang baon ng pagkakahawak niya ay sapat na para mag-iwan ng pasa, at bago pa ako makasigaw, marahas niya akong itinulak patungo sa malaking velvet sofa sa sala.







