เข้าสู่ระบบAlam ni Amanda na ang pagdating ng kanyang buwanang dalaw sa ganitong sitwasyon ay isang malaking pampasira ng mood para sa isang lalaki. Pero wala rin naman siyang magagawa dahil hindi niya kontrolado ang katawan niya.Mabilis siyang tumalon mula sa kama at nag tatakbo papasok sa banyo para mag-ayos.Nang lumabas siya pagkatapos ng ilang minuto, gulat na gulat siyang nakitang tinatanggal na pala ni Jonathan ang maruming bedsheet para palitan ng bago.Seryoso? Siya mismo ang nag-aalis ng bedsheet na may mantsa ng dugo?"Jo—nathan, akin na 'yan," mabilis niyang sabi habang lumalapit para kunin ang hinubad na saplot."Just go and rest, ako na ang gagawa nito," kalmadong sagot ng binata.Napalunok si Amanda.Is this really Jonathan? Ang CEO ng malaking kumpanya ay handang mag-laba ng bedsheet na may dugo ng babae?Sobrang surreal para sa kanya ang nakikita. Pero bago pa man siya makatanggi ulit, bitbit na nito ang tela patungo sa laundry area sa balcony. Sinundan niya ito at nakit
Nang makuha ang sagot mula sa kaniya, mas lalo pang naging agresibo ang mga halik ni Jonathan. Habang sinasabayan ito ng mga mabilis na paghinga at pagsipsip, ang loob ng sasakyan ay napuno ng mga tunog na nagmula sa mukha ninuman. Halos mauwi na sa totoong tagpo ang dalawa sa loob ng kotse kung hindi lang agad si Amanda na umiling at nagtulak sa kanya.Alam ni Jonathan na nahihiya si Amanda, kaya nirerespeto niya ang pagpigil nito. Kaya naman kinuha na lang niya ang pagkakataon para halikan ng marahan ang noo nito, bago utusan ang driver na pabilisin ang takbo pauwi.Hindi nagtagal, mabilis na naihatid ng driver ang kanilang sasakyan patungo sa mansyon ni Jonathan. Pagkababa na pagkababa pa lamang nila, agad siyang isinandal ng binata sa pinto at hinalikan ng sunud-sunod.Pero agad siyang inilayo ni Amanda habang nakasimangot. "Stop, I'm hungry!"Mabigat ang paghinga ni Jonathan habang nagsabing, "Just let me eat you, and you'll be full!"Hinampas ni Amanda ang dibdib nito. "I do
"Mmmmm..."Isang mahinang daing ang lumabas sa labi ni Amanda nang masintensyahan ng mabilis at malalim na halik ang kanyang bibig.Isang linggo silang hindi nagkita, kaya para kay Jonathan, ang halik na iyon ay parang isang gutom na hayop na gustong ubusin ang buong pagkatao niya.Sinubukan niyang itulak ito, pero masyadong dominante ang bawat galaw ng lalaki. Wala siyang nagawa kundi ang magpadaig sa napakainit at marahas na pag-aangkin nito. Unti-unting uminit ang buong espasyo sa loob ng sasakyan."S-stop, tama na..." pigil niya nang maramdamang medyo lumalayo na ang mga kamay nito sa suot niyang damit.Nasa loob pa sila ng kotse, at may driver pa sa unahan! Masyadong mapanganib ang ginagawa nito."Ayoko pa, isang linggo kitang namiss!" sagot ni Jonathan na rehistro ang pagkareto at pagkauhaw ng boses.Dahil sa mga halik nito, nanghina ang mga tuhod ni Amanda. Ang mga mata niya ay may bahid na ng luha dahil sa kawalan ng hangin, at ang mukha niya ay pulang-pula na parang kam
Magkahiwalay silang naging busy sa kani-kanilang trabaho noong mga nagdaang araw, kaya wala talaga silang oras para mag-usap o mag-check sa isa't isa. Akala ni Amanda ay mamamalagi pa si Jonathan sa ibang bansa nang ilang araw pa, kaya laking gulat niya nang makita itong naghihintay sa labas ng kumpanya ngayong gabi.Seryoso at medyo madilim ang ekspresyon ng mukha ng binata. "I already told you, ikaw lang ang hindi nag-effort na intindihin.""When did you tell me?" tanong ni Amanda habang nakakunot ang noo.Agad niyang binuksan ang chat at call logs sa kanyang phone para i-check. Totoong halos walang komunikasyon sa pagitan nila nitong mga nakaraang araw, kaya palaisipan sa kanya kung kailan ito nagbigay ng abiso.Seryosong paalala ni Jonathan, "I left a message on my very first day abroad. You can check the chat history if you want."Doon na naalala ni Amanda.Totoong nag-iwan ito ng mensahe noong unang araw ng biyahe nito na magtatagal ito ng isang linggo. Ang hindi niya lang
Abala si Jonathan sa pagtatapos ng mga trabaho niya hanggang sa sumapit ang gabi.Pagod niyang binuksan ang kaniyang personal phone, umaasang may magandang mensahe o kahit simpleng 'kumusta' man lang na galing kay Amanda.Pero gaya ng mga nakaraang araw, wala siyang natanggap na kahit ano mula rito.Parang lumubog sa ere si Amanda simula noong lumipad siya para mag-business trip. Walang tawag, walang text. Naramdaman ni Jonathan ang matinding frustration sa dibdib niya.Habang nag-aabang, biglang tumunog ang telepono niya. Akala niya ay si Amanda na iyon, pero pagbukas niya, mga litrato pala ng bagong labas na designer bags ang ipinadala ng kapatid niyang si Susan..Help me choose! Alin sa mga ito ang pinakamaganda?Walang gana siyang nag-type ng sagot dahil wala siya sa mood makipag-shopping via chat: Kung hindi ka makapili, eh di bilhin mo lahat. Pagka-send na pagka-send, ibinato niya ang telepono sa ibabaw ng kama at dumeretso sa banyo para maligo. Paglabas niya habang nakatali l
Inirapan ni Amanda ang kanyang labi. "Mababa lang naman ang sugat ko, hindi naman 'yun aabot sa kasong grave physical injuries."Kung tutuusin, kung may balak lang siyang mag demanda, hindi na niya kailangan hintayin si Yna na mag-udyok; siya mismo ang magsasampa ng reklamo laban sa sarili niyang ama.Nagtataka pa ring nagtanong si Yna, "So, ano ba talagang nangyari?""What else could it be..."Kinuwento niya sa kanyang matalik na kaibigan ang buong detalye ng naging pagtatalo nila ng kanyang ama kaninang umaga.Habang nakikinig, napailing na lang si Yna sa sobrang inis. "Your dad is such a hypocritical jerk! Bilang anak, normal lang naman na hilingin mo na pakasalan niya ang nanay mo para magkaroon kayo ng pormal na pangalan at pamilya. Kung ayaw niya, eh di sana umayaw na lang siya nang maayos, bakit kailangan pang manakit? What an absolute monster!"Bumuntong-hininga si Amanda. "Siguro para sa kanya, ang paghiling ko na hiwalayan niya si Soledad para pakasalan ang ina niya ay
HALOS hindi nakatulog si Amanda. The emptiness in her body at ang sakit sa puso niya ay hindi siya pinatulog nang maayos. Buti na lang, hindi siya na-late kinabukasan. Habang humihikab si Amanda papasok sa office ay napansin niya agad may kakaibang atmosphere sa paligid.“May bagong CEO na darating
NAPATIGIL si Amanda dahil sa narinig niya. Napansin ni Warren ang bahagyang lungkot na dumaan sa kanyang mga mata. Ngunit nanatiling malamig ang boses nito na tila ba walang pakialam.“Sorry. Ilang beses ko ng sinabi sa’yo na may obsessive compulsive disorder ako,” wika ni Warren kay Amanda..“P
UMALIS si Amanda sa clinic, kinuha ang gamot, at dali-daling lumabas ng ospital.Nang maalala niya ang nangyari kanina, how a male doctor ordered her to take off her pants and examined her—hindi niya maiwasang mamula ng todo. Kapag kumalat ang balitang iyon, she wouldn’t be able to face anyone anymo
“Hubarin mo… then lie down!”Kasabay ng isang mababa at malamig na boses ng lalaki. Biglang kumabog ang dibdib ni Amanda sa narinig.. Hindi niya alam kung kailan siya nagkaroon ng ganitong klaseng sakit, something she couldn’t even explain, a kind of shameful condition. Kapag umaatake ito… she just







