Beranda / แฟนตาซี / She’s manaic | หมาบ้าของท่านประธาน / EP.3 เส้นทางที่ยังมองไม่เห็น

Share

EP.3 เส้นทางที่ยังมองไม่เห็น

Penulis: Zicx
last update Tanggal publikasi: 2025-01-07 16:29:36

เวสเปอร์ยังคงนั่งอยู่ที่เคาน์เตอร์ร้านสะดวกซื้อ แม้เวลาจะล่วงเลยไปถึงช่วงกลางดึกแล้ว แต่เธอยังรู้สึกเหมือนทุกอย่างเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่ กลิ่นไหม้จากมอนสเตอร์และเศษกระจกที่กระจัดกระจายบนพื้นยังคงเป็นเครื่องเตือนใจว่า สิ่งที่เกิดขึ้นนั้นไม่ใช่เพียงแค่ความฝัน

เธอเอื้อมมือไปหยิบแก้วน้ำจากเคาน์เตอร์ มือของเธอสั่นเล็กน้อย เธอไม่แน่ใจว่ามันเกิดจากความเหนื่อยล้าหรือความหวาดกลัว

เสียงฝีเท้าเบาๆทำให้เธอหันไปมอง เพื่อนร่วมงานของเธอกลับมาจากด้านหลังร้านพร้อมกับผ้าขี้ริ้วในมือ เขาเหลือบมองเศษซากความเสียหายก่อนจะถอนหายใจหนักๆ

“นี่มันเละเทะไปหมดเลย…” เขาพูดเบาๆพร้อมกับเริ่มเช็ดเศษเลือดและเถ้าถ่านที่หลงเหลืออยู่บนเคาน์เตอร์ “ฉันไม่รู้ว่าเราจะต้องจ่ายค่าซ่อมแซมเองหรือเปล่า แต่หวังว่าเจ้าของร้านจะเข้าใจว่ามันไม่ใช่ความผิดของเรา”

เวสเปอร์พยักหน้าช้าๆโดยไม่ได้ตอบอะไร เธอจ้องมองมือของตัวเองที่ยังมีรอยแดงจากการจับถังดับเพลิงเมื่อก่อนหน้านี้ ภาพมอนสเตอร์ที่พุ่งเข้าหาเธอยังคงติดตา

“เธอ… โอเคไหม?” เพื่อนร่วมงานถาม เขาดูเหมือนจะลังเลก่อนจะพูดต่อ “ฉันหมายถึง… ที่เธอใช้พลังเมื่อกี้ มันน่าทึ่งมากเลยนะ ฉันไม่เคยรู้เลยว่าเธอมีพลังแบบนี้”

เวสเปอร์เงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตาสีเขียวของเธอแฝงไปด้วยความสับสน เธอไม่เคยบอกใครเกี่ยวกับพลังของเธอ ไม่ใช่เพราะเธอกลัวพวกเขาจะกลัว แต่เพราะเธอไม่อยากให้ใครมองเธอว่ามีพลังที่ไร้ประโยชน์

“ฉัน… ไม่อยากพูดถึงมัน” เธอตอบเบา ก่อนจะลุกขึ้นยืน “เดี๋ยวฉันช่วยเก็บของ”

เพื่อนร่วมงานไม่ได้พูดอะไรอีก เพียงแค่พยักหน้าและหันกลับไปจัดการกับชั้นวางสินค้าที่ล้มระเนระนาด

หลังจากทั้งสองคนช่วยกันเก็บกวาดจนร้านกลับมาอยู่ในสภาพที่พอใช้งานได้ เวสเปอร์เดินออกไปด้านหลังร้าน เธอเอนตัวพิงกำแพงเย็นๆและหลับตาลง เธอต้องการเวลาสักครู่เพื่อเรียกสติกลับมา

เสียงลมพัดเบาๆในความมืดทำให้เธอรู้สึกสงบขึ้นเล็กน้อย แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกเหมือนกำลังถูกจับจ้องอยู่

“คุณทำได้ดีมากนะ” เสียงหนึ่งดังขึ้นจากมุมมืด

เวสเปอร์ลืมตาขึ้นอย่างรวดเร็ว เธอเห็นหญิงสาวในชุดเกราะสีเงินที่เคยใช้พลังเพลิงเมื่อครู่ยืนอยู่ในเงามืด ไม่ไกลจากเธอ

“คุณ…” เวสเปอร์พูดเบาๆขณะที่เธอพยายามมองหาเหตุผลว่าทำไมหญิงคนนี้ยังอยู่ที่นี่

“ฉันชื่อไอริส” หญิงสาวพูดพร้อมกับก้าวออกมาสู่แสงไฟเล็กน้อย “ฉันอยากคุยกับคุณ”

เวสเปอร์ลังเล แต่สุดท้ายเธอก็พยักหน้า “คุยเกี่ยวกับอะไร?”

ไอริสยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง “พลังของคุณ ฉันไม่รู้ว่าทำไมคุณถึงทิ้งชีวิตของผู้อเวคทั้งๆที่มีพลังที่หายากมาครอบครอง แต่ฉันเห็นสิ่งที่คุณทำเมื่อก่อนหน้านี้ และฉันคิดว่าคุณมีศักยภาพที่มากกว่าที่คุณคิด”

เวสเปอร์หลบสายตา เธอรู้สึกไม่สบายใจกับคำชมนี้

“ฉันไม่ได้พิเศษอะไรขนาดนั้น” เธอตอบ “ฉันแค่… พยายามช่วยคนอื่นเท่านั้น”

ไอริสหัวเราะเบาๆ “นั่นแหละคือสิ่งที่ทำให้คุณพิเศษ คุณรู้ไหมว่ามีผู้อเวคกี่คนที่ใช้พลังของพวกเขาเพียงเพื่อตัวเอง แต่คุณกลับใช้มันเพื่อช่วยเหลือคนอื่น แม้ว่าคุณจะรู้ว่าคุณอาจจะไม่รอดก็ตาม”

คำพูดของไอริสทำให้เวสเปอร์นิ่งไปชั่วขณะ เธอไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้ในมุมนี้มาก่อน

“ฉันแค่อยากให้คุณลองคิดดู” ไอริสพูดต่อ “ถ้าคุณสนใจที่จะพัฒนาพลังของคุณ และค้นหาว่าคุณสามารถทำอะไรได้อีกมากแค่ไหน คุณสามารถติดต่อฉันได้”

เธอยื่นกระดาษแผ่นเล็กๆให้เวสเปอร์ ซึ่งมีที่อยู่และสัญลักษณ์ของกิลล์ที่เธอไม่รู้จักมาก่อน

หลังจากไอริสจากไป เวสเปอร์ยังคงยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น เธอมองกระดาษในมือก่อนจะเก็บมันใส่กระเป๋าโดยไม่พูดอะไร

เธอกลับเข้ามาในร้าน เพื่อนร่วมงานของเธอกำลังนั่งพักอยู่ที่มุมหนึ่ง เขาเงยหน้ามองเธอและพูดด้วยรอยยิ้ม “ทุกอย่างจะดีขึ้นนะ ฉันมั่นใจ”

เวสเปอร์ไม่ได้ตอบกลับ เธอเพียงแต่พยักหน้าและนั่งลงข้างๆเขา ขณะที่ในใจของเธอยังคงเต็มไปด้วยความสงสัยและความกลัว

คืนนั้น เวสเปอร์กลับมาที่ห้องเช่าของเธอ เธอวางตัวลงบนเตียงที่มีเพียงผ้าห่มบางๆและหมอนใบเล็ก เธอหยิบกระดาษที่ไอริสให้มาออกมาดูอีกครั้ง

คำถามในใจของเธอเริ่มเด่นชัดขึ้น “ฉันควรทำยังไงต่อไปดีนะ”

เธอรู้ดีว่าการเดินกลับเข้าไปในโลกของผู้อเวคอาจจะนำมาซึ่งอันตรายและความเจ็บปวด แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็ไม่อาจปฏิเสธได้ว่า สิ่งที่เกิดขึ้นในคืนนี้ทำให้เธอเริ่มเชื่อว่าพลังของเธออาจมีค่าในแบบที่เธอไม่เคยเห็น

เวสเปอร์นอนอยู่บนเตียงแคบๆในห้องเช่าของเธอ แสงไฟจากถนนด้านนอกลอดผ่านหน้าต่างเข้ามาเป็นลำแสงบางๆ เธอนอนไม่หลับ ความคิดเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นยังคงวนเวียนอยู่ในหัว

กระดาษที่ไอริสให้ไว้วางอยู่บนโต๊ะเล็กข้างเตียง เธอมองมันอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะถอนหายใจยาว

เธอเคยปิดกั้นตัวเองจากทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับ ระบบและพลังอเวค แต่คำพูดของไอริสทำให้เธอเริ่มตั้งคำถามกับตัวเองอีกครั้ง

สุดท้ายเธอลุกขึ้นนั่ง หยิบสร้อยคอเล็กๆที่ซ่อนอยู่ในลิ้นชักออกมา จี้บนสร้อยนั้นดูธรรมดา แต่แท้จริงแล้วมันเป็นกุญแจสำคัญที่เชื่อมโยงเธอกับระบบ

เธอกำสร้อยนั้นไว้แน่น สูดหายใจลึกก่อนเอ่ยคำที่ไม่ได้พูดออกมานานหลายปี

“ระบบ… เปิดสถานะ”

เสียงกลไกเบาๆดังขึ้นในหัวของเธอ และในทันทีนั้น หน้าต่างโปร่งแสงสีฟ้าปรากฏขึ้นกลางอากาศ ข้อมูลต่าง ๆ เริ่มแสดงขึ้นทีละบรรทัด

[ข้อมูลผู้อเวค]

ชื่อ: เวสเปอร์ มอนต์ทีร่า

แรงค์: F

พลังหลัก: การควบคุมเวลา (Chronokinesis)

ค่าประสบการณ์ (EXP) : 100/500

พลังชีวิต (HP) : 120/120

พลังเวท (MP) : 300/300

พลังโจมตี (ATK) : 15

พลังป้องกัน (DEF) : 10

ความเร็ว (SPD) : 12

[สกิลที่มี]

1. Time Flicker: ชะลอเวลารอบตัวเป็นเวลา 3 วินาที (MP 50)

2. Temporal Pause: หยุดการเคลื่อนไหวของเป้าหมายเป็นเวลา 1 วินาที (MP 100)

3. Chrono Step: เคลื่อนที่ย้อนกลับไปในตำแหน่งเดิม 2 วินาทีก่อนหน้า (MP 80)

เวสเปอร์จ้องมองค่าประสบการณ์ของเธอ 100/500 ตัวเลขนั้นปรากฏขึ้นชัดเจน เธอไม่เคยเห็นหน้าต่างนี้มานานหลายปี และเธอจำได้ว่าในครั้งสุดท้าย ค่าประสบการณ์ของเธออยู่ที่ศูนย์

“100? …” เธอพึมพำเบาๆความทรงจำเกี่ยวกับเหตุการณ์ในวันนี้ผุดขึ้นมาในหัว

ตอนที่เธอช่วยพาเด็กหญิงและชายหนุ่มออกจากร้าน ตอนที่เธอใช้พลังปกป้องพวกเขา ตอนที่เธอเผชิญหน้ากับมอนสเตอร์โดยไม่คิดถึงความปลอดภัยของตัวเอง ทั้งหมดนี้… คือสิ่งที่ระบบนับเป็นค่าประสบการณ์งั้นหรอ?

เธอรู้สึกทั้งตกใจและสับสน แต่ในขณะเดียวกัน มันก็นำมาซึ่งความหวังเล็กๆ

เธอเลื่อนสายตาไปยังส่วนของสกิลที่แสดงอยู่ในหน้าต่างสถานะ สกิลที่เธอเคยคิดว่าไม่มีประโยชน์ ตอนนี้กลับดูเหมือนจะมีความเป็นไปได้ที่เธอไม่เคยเห็น

“Time Flicker…” เธอพูดชื่อสกิลแรกออกมาเบาๆ

เธอจำได้ว่าเคยลองใช้มันหลายครั้งในอดีต แต่ทุกครั้งมันไม่ได้ผลอย่างที่เธอหวัง เพราะช่วงเวลาที่ชะลอลงนั้นสั้นเกินไปสำหรับการจะทำอะไรสักอย่าง

เธอจ้องไปที่ปุ่มเล็กๆที่อยู่ใต้สกิล ซึ่งเขียนว่าพัฒนาสกิลใต้ปุ่มนั้นมีข้อความระบุเงื่อนไขชัดเจน

ต้องการ 100 ค่าประสบการณ์เพื่อพัฒนาสกิล

เธอหลับตาลงชั่วขณะ ในใจของเธอยังคงมีเสียงสองเสียงโต้เถียงกัน หนึ่งเสียงบอกให้เธอหยุด อย่ากลับไปสู่วังวนของโลกที่เธอเคยล้มเหลว ขณะที่อีกเสียงหนึ่งบอกให้เธอลองอีกครั้ง

ในที่สุด เธอสูดหายใจลึกและเอื้อมมือไปแตะปุ่มพัฒนาสกิลนั้น

ทันใดนั้น แสงสีทองจ้าปรากฏขึ้นจากหน้าต่างสถานะ เธอรู้สึกถึงพลังบางอย่างที่ไหลผ่านร่างกายของเธอ มันไม่ได้ทำให้เธอเจ็บปวด แต่มันเหมือนกับการปลดล็อกบางสิ่งที่ถูกซ่อนอยู่

ข้อความใหม่ปรากฏขึ้นบนหน้าต่างสถานะ 

“Time Flicker ได้รับการพัฒนาเป็น Time Fracture: ชะลอเวลารอบตัวเป็นเวลา 5 วินาที และลดความเร็วศัตรูลง 30%”

เวสเปอร์จ้องมองข้อความนั้นด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย เธอไม่เคยคิดว่าตัวเองจะมาถึงจุดนี้อีกครั้ง เธอลุกขึ้นยืนและเดินไปยังพื้นที่ว่างในห้องและลองใช้สกิลที่พัฒนาแล้ว

“Time Fracture” เธอพูดเบาๆ

ทันใดนั้น เวลารอบตัวเธอเริ่มช้าลงอีกครั้ง แต่คราวนี้มันยาวนานกว่าที่เธอคาดคิด นาฬิกาที่แขวนอยู่บนผนังดูเหมือนจะหยุดนิ่ง เธอเดินไปหยิบแก้วน้ำจากโต๊ะและวางมันกลับลงไปในตำแหน่งเดิมก่อนที่ทุกอย่างจะกลับสู่ความเร็วปกติ

เธอรู้สึกเหนื่อยน้อยลงกว่าที่คิด และสิ่งนี้ทำให้เธอเริ่มมองเห็นศักยภาพของพลังที่เธอเคยปฏิเสธ

“บางที… ฉันอาจไม่ได้ไร้ค่าอย่างที่คิด” เธอพูดกับตัวเองเบาๆ

ในคืนนั้น เวสเปอร์นั่งอยู่ข้างหน้าต่าง มองออกไปยังท้องฟ้าที่มืดมิด เธอรู้ว่าสิ่งที่เธอทำในวันนี้คือก้าวแรกในการกลับเข้าสู่โลกที่เธอเคยหนีออกมา

เธอไม่รู้ว่าทางข้างหน้าจะนำพาเธอไปที่ใด แต่ในใจของเธอเริ่มมีความมุ่งมั่นที่เธอไม่เคยรู้สึกมาก่อน

“ฉันจะลองอีกครั้ง” เธอกล่าวเบาๆราวกับสัญญากับตัวเอง “ฉันจะพัฒนาตัวเองและไปให้ไกลกว่านี้”

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • She’s manaic | หมาบ้าของท่านประธาน   EP.11 การตัดสินใจเพื่อพัฒนา

    หลังจากกลับมาถึงห้องพัก เวสเปอร์และเอซต่างปล่อยตัวเองลงบนโซฟา ร่างกายของเธอยังคงเหนื่อยล้าจากการฝึกที่หนักหน่วงในวันนั้น ขณะที่เอซนั่งอยู่บนพนักโซฟา เขายังคงใช้ดวงตาสีทองอันแหลมคมจับจ้องเธอเหมือนกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่างเวสเปอร์หันไปมองเขาด้วยความสงสัย “นายมีอะไรอยากพูดหรือเปล่า”“ฉันกำลังคิดว่า…การฝึกในลานฝึกอย่างเดียวมันไม่พอ” เอซตอบ“นายคิดว่าไม่พอเหรอ แต่ฉันรู้สึกเหมือนจะตายอยู่แล้วนะ” เวสเปอร์พูดพลางหัวเราะเบาๆ“เธออยากจะเป็นแค่ผู้อเวคแรงค์ F ไปตลอดชีวิตไหมล่ะ” เอซถามเสียงเย็นคำพูดของเขาทำให้เธอนิ่งไปครู่หนึ่ง ความจริงที่เจ็บปวดทำให้เธอไม่มีคำตอบ“ถ้าเธออยากพัฒนา เธอต้องก้าวออกจากเขตปลอดภัย และเผชิญหน้ากับความเป็นจริง” เอซพูดต่อ “ดันเจี้ยนคือสถานที่เดียวที่จะทำให้เธอเข้าใจถึงศักยภาพที่แท้จริงของตัวเอง”เวสเปอร์ถอนหายใจ เธอรู้ว่าเอซพูดถูก แม้ความคิดที่จะกลับไปเผชิญหน้ากับดันเจี้ยนอีกครั้งจะทำให้เธอหวั่นใจ แต่ลึกๆแล้วเธอรู้ว่านี่คือสิ่งที่เธอต้องทำ“ก็ได้…งั้นเราจะไปดันเจี้ยนกัน” เวสเปอร์ตอบในช่วงบ่ายของวันถัดมา เวสเปอร์และเอซใช้เวลาจัดเตรียมสิ่งที่จำเป็นสำหรับการเดินทาง พวกเขาเ

  • She’s manaic | หมาบ้าของท่านประธาน   EP.10 ความก้าวหน้า

    แสงอ่อนๆจากดวงอาทิตย์ในยามเช้าส่องผ่านหน้าต่างห้องพัก เสียงนกร้องคลอเคล้าสายลมเย็นๆที่พัดผ่านม่าน เวสเปอร์ลืมตาขึ้นพร้อมความรู้สึกที่เต็มไปด้วยพลังใหม่ ร่างกายของเธอยังคงรู้สึกตึงเล็กน้อยจากการฝึกหนักและการต่อสู้ในดันเจี้ยนเมื่อวันก่อน แต่ในใจของเธอกลับเปี่ยมด้วยความมุ่งมั่นเอซที่เปลี่ยนไปเป็นร่างแมวนั่งขดตัวอยู่บนเก้าอี้ข้างเตียง ดวงตาสีทองของมันจ้องมองเธอพร้อมรอยยิ้มเล็กๆ“ตื่นแล้วสินะ” เอซพูดด้วยน้ำเสียงกวนๆ “ฉันคิดว่าเธอคงจะนอนยาวไปทั้งวัน”เวสเปอร์หัวเราะเบาๆ “นายก็รู้ว่าฉันนอนไม่ได้นานขนาดนั้น ยังมีอะไรอีกเยอะที่ต้องทำ”“งั้นก่อนจะเริ่มวันใหม่ ลองเปิดระบบดูสิ” เอซพูดขึ้น “ฉันอยากเห็นว่าพลังของเธอเปลี่ยนไปมากแค่ไหน”เวสเปอร์พยักหน้าและยกมือขึ้นเรียกหน้าต่างระบบ ข้อมูลที่ปรากฏบนหน้าจอทำให้เธอรู้สึกได้ถึงความก้าวหน้าที่เห็นได้ชัด[ข้อมูลผู้อเวค]ชื่อ: เวสเปอร์ มอนต์ทีร่าแรงค์: Fพลังหลัก: การควบคุมเวลา (Chronokinesis) ค่าประสบการณ์ (EXP) : 0/500พลังชีวิต (HP) : 160/160 (+20 จาก Crystal of Timeflow) พลังเวท (MP) : 400/400 (+40 จาก Crystal of Timeflow) พลังโจมตี (ATK) : 22 (+4

  • She’s manaic | หมาบ้าของท่านประธาน   EP.9 การเผชิญหน้า

    หลังจากที่เวสเปอร์และเอซเดินออกมาจากสนามต่อสู้อันโหดร้าย ร่างกายของเธอยังคงเหนื่อยล้าจากการเผชิญหน้ากับมอนสเตอร์และบอสในดันเจี้ยน แม้พวกเขาจะออกจากพื้นที่ได้อย่างปลอดภัย แต่ความตึงเครียดยังคงลอยอยู่ในอากาศเสียงฝีเท้าหนักๆดังขึ้นจากระยะไกล เงาของกลุ่มคนที่กำลังเดินเข้ามาใกล้ปรากฏขึ้นภายใต้แสงจันทร์ โลโก้สีทองของ กิลด์เซเลสเทียร์ ซึ่งเป็นหนึ่งในกิลด์ใหญ่ที่สุดในโลกแห่งผู้อเวคสะท้อนกับแสงจางๆ“ให้ตายเถอะ ดันมาเจอจนได้” เอซพูดพร้อมรอยยิ้มเยาะเวสเปอร์หันไปมองกลุ่มคนที่กำลังใกล้เข้ามา ท่าทางของพวกเขาดูจริงจังและเต็มไปด้วยความเป็นมืออาชีพท่ามกลางกลุ่มผู้อเวคที่มากับกิลด์เซเลสเทียร์ หญิงสาวคนหนึ่งดึงดูดสายตาของทุกคน เธอก้าวเดินอย่างมั่นคงด้วยท่าทางที่เต็มไปด้วยอำนาจและเสน่ห์ที่ไม่อาจละสายตาได้เธอคือ แคลร์ คาเซลิน ประธานของ สมาพันธ์อเวคสมาพันธ์ที่คอยควบคุมดูแลกิลด์ต่างๆทั่วโลก ความสง่างามของเธอทำให้ทุกคนที่อยู่รอบข้างต้องหลบสายตาด้วยความเกรงขามแคลร์มีเรือนผมสีแดงสดที่ยาวสยายถึงกลางหลัง มันเปล่งประกายเหมือนเปลวไฟที่ไม่อาจดับได้ ดวงตาสีฟ้าสดใสของเธอเย็นชาราวกับน้ำแข็ง ทำให้ผู้ที่จ้องมองรู้ส

  • She’s manaic | หมาบ้าของท่านประธาน   EP.8 การต่อสู้ครั้งแรก

    ยามเย็นที่เงียบสงบพัดผ่านร่างของเวสเปอร์และเอซขณะที่พวกเขาเดินทางกลับห้องพัก แสงสีส้มอ่อนของดวงอาทิตย์ที่กำลังลับขอบฟ้าให้ความรู้สึกอบอุ่น แต่ก็ซ่อนเร้นความลึกลับบางอย่างในเงามืด“วันนี้ฉันทำได้ดีไหม” เวสเปอร์เอ่ยถาม ขณะที่ขยับแขนที่รู้สึกเมื่อยล้าจากการฝึกหนัก“ก็ดี…ในแบบของมือใหม่” เอซตอบด้วยน้ำเสียงกึ่งล้อเลียนกึ่งจริงจัง“ขอบคุณสำหรับคำชมที่เหมือนกำลังเหน็บแนม” เวสเปอร์พูดพร้อมกลอกตาทั้งสองเดินผ่านพื้นที่เปิดโล่งที่เป็นทางลัดกลับห้องพัก บรรยากาศดูเงียบสงบจนผิดปกติ ทันใดนั้น ลมแรงกว่าปกติพัดผ่าน ทำให้ต้นไม้รอบๆโยกไหว เสียงแหลมแปลกประหลาดดังขึ้นจากท้องฟ้ารอยแยกสีดำสนิทปรากฏขึ้นกลางอากาศ ท้องฟ้าที่เคยอบอุ่นกลับกลายเป็นมืดมน เงามืดที่แผ่ออกมาจากรอยแยกนั้นดูเหมือนจะกลืนกินทุกสิ่ง เวสเปอร์หยุดเดิน หัวใจของเธอเต้นรัวด้วยความตื่นตระหนก“เอซ…นั่นมัน…”“ดันเจี้ยน” เอซตอบ ดวงตาสีทองของมันจับจ้องไปยังรอยแยกโดยไม่แสดงอารมณ์ใดๆจากรอยแยกนั้น มอนสเตอร์ตัวแรกปรากฏออกมา มันมีรูปร่างคล้ายหมาป่า ผิวหนังเป็นเงามืดที่เหมือนกับควัน ดวงตาสีแดงสดของมันจับจ้องไปที่เวสเปอร์“ครั้งแรกของฉันกับมอนสเตอร์…ดู

  • She’s manaic | หมาบ้าของท่านประธาน   EP.7 ฝึกวันที่5

    แสงแดดอ่อนๆของเช้าวันใหม่ส่องผ่านหน้าต่างเล็กๆ เช่นทุกวัน เสียงนกร้องรับอรุณผสานกับสายลมเย็นที่พัดเบาๆทำให้เธอลืมตาตื่นขึ้นจากการหลับใหลเธอลุกขึ้นนั่งบนเตียง ดวงตายังปรับตัวกับแสงที่เริ่มเจิดจ้า เธอเห็นเอซนอนขดตัวอยู่บนโต๊ะเล็กข้างหน้าต่าง มันดูเหมือนกำลังหลับสนิท แต่ทันทีที่เธอขยับตัว เสียงหาวเบาๆของมันก็ดังขึ้น“เช้านี้ตื่นช้าจังนะ” เอซกล่าวด้วยน้ำเสียงกึ่งล้อเลียนกึ่งจริงจังเวสเปอร์ยกคิ้วพลางยืดแขนออก “ฉันไม่ได้ขี้เกียจนะ นายเองต่างหากที่ดูเหมือนจะชอบตื่นก่อนฉันทุกวัน”“แน่นอน หน้าที่ของฉันคือเฝ้าดูว่าเธอจะขี้เกียจหรือเปล่า” เอซตอบด้วยรอยยิ้มกวนๆเธอหัวเราะเบาๆก่อนจะเดินไปล้างหน้าล้างตา เมื่อเธอจัดการตัวเองเรียบร้อย เอซก็เดินนำเธอออกจากห้องเพื่อไปยังลานฝึกที่พวกเขาใช้เป็นประจำเมื่อมาถึงลานฝึก เวสเปอร์สังเกตว่าบรรยากาศวันนี้ดูแปลกไปเล็กน้อย อาจเป็นเพราะความเงียบสงบที่เหมือนจะซ่อนพลังงานบางอย่างเอาไว้ หรืออาจเป็นเพราะสายตาของเอซที่ดูจริงจังผิดปกติ“วันนี้นายดูเอาจริงเอาจังเป็นพิเศษนะ” เวสเปอร์กล่าวขณะวางกระเป๋าของเธอลง“แน่นอน” เอซตอบขณะเดินขึ้นไปนั่งบนก้อนหินขนาดใหญ่ “วันนี้เธอจะ

  • She’s manaic | หมาบ้าของท่านประธาน   EP.6 ฝึกร่างกาย

    เสียงนกร้องรับแสงแรกของวันดังก้องอยู่ในอากาศ เวสเปอร์ตื่นขึ้นจากการหลับใหลด้วยความเมื่อยล้าจากการฝึกหนักในวันก่อน แต่เมื่อเธอหันไปมองเห็นเอซกำลังนั่งบนโต๊ะเล็กใกล้หน้าต่าง ดวงตาสีเหลืองทองของมันจ้องมองเธอราวกับกำลังบอกว่าการพักผ่อนของเธอสิ้นสุดลงแล้ว“ตื่นได้แล้ว เวสเปอร์” เอซพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่ได้เร่งเร้า แต่ฟังดูมีความจริงจังพอที่จะทำให้เธอลุกจากเตียงเธอลุกขึ้นและยืดร่างกายเบาๆก่อนจะเดินไปล้างหน้าในห้องน้ำเล็กๆขณะมองตัวเองในกระจก เธอเห็นดวงตาที่อ่อนล้า แต่กลับมีแววของความมุ่งมั่นหลังจากจัดการตัวเองเสร็จ เธอก็พบว่าเอซได้ออกมายืนรออยู่ตรงประตูทางออกของห้องเช่า“วันนี้ฉันคิดว่าเธอจะตื่นสายกว่านี้เสียอีก” เอซพูดพลางหาวเบาๆ “โชคดีที่เธอยังรู้หน้าที่”“อย่ากวนได้ไหม ฉันก็ลุกขึ้นมาพร้อมแล้วนี่ไง” เวสเปอร์ตอบกลับเอซยิ้มเย้ยๆก่อนจะเดินนำเธอไปยังลานฝึกลานฝึกยามเช้านั้น แสงแดดอ่อนๆที่สาดส่องลงมายังลานฝึกทำให้พื้นที่รกร้างดูมีชีวิตชีวาขึ้นเล็กน้อย เศษซากอาคารเก่ายังคงอยู่ที่เดิม แต่ต้นไม้เล็กๆรอบข้างดูเหมือนจะเขียวชอุ่มขึ้นเอซกระโดดขึ้นไปนั่งบนก้อนหินขนาดใหญ่ตรงกลางลานก่อนจะหันมามองเวสเป

  • She’s manaic | หมาบ้าของท่านประธาน   EP.5 การฝึกฝนอีกครั้ง

    แสงแรกของวันส่องผ่านหน้าต่างห้องเช่าของเวสเปอร์ เธอรู้สึกถึงไออุ่นของแสงแดดที่ทอดผ่านม่านบางๆ ลงบนใบหน้า เสียงนกร้องแผ่วเบาในยามเช้าช่วยปลุกให้เธอตื่นขึ้นจากการหลับใหลเธอลุกขึ้นนั่งบนเตียง ดวงตายังปรับตัวกับแสงที่เริ่มจ้า เธอหันไปมองแมวตัวโตเต็มวัยที่นอนขดตัวอยู่บนเก้าอี้ใกล้โต๊ะ มันกำลังหายใจสม่ำ

  • She’s manaic | หมาบ้าของท่านประธาน   EP.4 สัปดาห์ของการเริ่มต้นใหม่

    เช้าวันถัดมา แสงแดดอ่อนๆที่ลอดผ่านหน้าต่างห้องเช่าของเวสเปอร์ปลุกเธอให้ตื่น เธอลืมตาช้าๆพลางจ้องมองเพดานห้องเล็กๆที่เธออาศัยอยู่มาหลายปี มันเป็นห้องที่คุ้นเคยและแสนธรรมดา แต่วันนี้กลับรู้สึกต่างออกไปภาพเหตุการณ์เมื่อคืนยังคงชัดเจนอยู่ในหัวของเธอ เสียงคำรามของมอนสเตอร์ ความรู้สึกของเวลาที่ชะลอลงเมื

  • She’s manaic | หมาบ้าของท่านประธาน   EP.2 ชีวิตธรรมดา

    ยามเช้าที่อึมครึมด้วยแสงอาทิตย์จางๆ และเสียงนกร้องในระยะไกล เวสเปอร์ มอนต์ทีร่า ก้าวออกจากห้องเช่าขนาดเล็กในย่านชานเมืองที่แออัด เธอใส่เสื้อเชิ้ตสีเทาหม่นที่พอดีตัว กางเกงสีดำเรียบง่าย และรองเท้าผ้าใบที่เคยเป็นสีขาวสะอาดแต่บัดนี้เต็มไปด้วยรอยขีดข่วนบ่งบอกถึงความเก่า เธอรวบผมสีดำยาวที่เป็นประกายราวก

  • She’s manaic | หมาบ้าของท่านประธาน   EP.1 โลกของผู้อเวค

    ในยุคสมัยที่ผู้คนต่างค้นหาเอกลักษณ์และคุณค่าของตนเอง บางคนเกิดมาพร้อมสิ่งที่เรียกว่า พลังอเวค มันไม่ใช่สิ่งที่ใครเลือกได้ แต่เป็นพรจากธรรมชาติ หรือในบางครั้งอาจเป็นคำสาปที่มอบให้โดยไร้ความเมตตาพลังเหล่านี้คือความสามารถเฉพาะตัวที่ปรากฏในมนุษย์ตั้งแต่กำเนิด บางคนอาจเกิดมาพร้อมกับพลังที่ยิ่งใหญ่ เช่น

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status