So Cool ขอรักคูล ๆ มาเปิดประตูหัวใจ

So Cool ขอรักคูล ๆ มาเปิดประตูหัวใจ

last updateปรับปรุงล่าสุด : 2025-06-23
โดย:  Phat_saraยังไม่จบ
ภาษา: Thai
goodnovel18goodnovel
คะแนนไม่เพียงพอ
41บท
1.7Kviews
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

ซัน : สองต่อสองคืออะไรผมไม่รู้จัก? กิจกรรมสนุก ๆ มันต้องอยู่กันหลาย ๆ คนสิวะ ยัยหุ่นบึ๊มก็เหมือนกัน สักวันผมจะลากมาร่วมวง! จูน : คนอย่างไอ้พี่ซันเหรอคะ? เป็นผู้ชายที่เกิดมามีหน้าที่แค่อย่างเดียวจริง ๆ คือการสร้างความสุขให้กับผู้หญิงบนเตียงเท่านั้นอย่าเผลอเอามาเป็นพ่อพันธ์เชียวนะสงสารอนาคตของชาติ!

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

EP 1 : จูนที่มาจากจันทร์

«No me queda mucho tiempo y quisiera conocer a mi nieto antes de morir».

Enterarse de que su madre estaba enferma y de que tenía un tumor en el cerebro que era inoperable, había dejado a William en shock.

Llevaba dos horas sentado en la barra de un bar con la intención de ahogar en cada trago la nefasta noticia, pero a su mente llegaba la conversación una y otra vez.

—No puede ser —le dijo y negó con la cabeza, pero su madre comenzó a mostrarle informes médicos.

—No hay nada que hacer, hijo. Nunca tuve síntomas, todo ocurrió de repente.

—¡¿De repente?! —gritó y se arrepintió al instante—. Lo siento, madre, pero me niego a creer que no se pueda hacer nada. Iremos a los mejores doctores, te llevaré…

—El dinero no siempre compra la vida, Will. Antes de darte la noticia me aseguré de ver todas las posibilidades, no hay solución.

Odió ver la aceptación de su madre, desde que su padre había fallecido dos años atrás, no había vuelto a ser la misma. Parecía como si aquella noticia no le causara dolor, era como si saber su destino la aliviara.

—Madre, yo puedo…

Ella sonrió y le acarició la mejilla como cuando era un niño.

—Contra mi enfermedad no puedes hacer nada, pero sí podrías hacer algo por mí. Quisiera que cumplieras mi última voluntad.

William tragó el nudo atorado en la garganta. No recordaba la última vez había llorado o si alguna vez lo había hecho. Su padre siempre lo educó con mano dura, pero aquello lo estaba superando.

—Lo que sea, es tuyo —asintió sin esperarse lo que ella le iba a pedir.

—No me queda mucho tiempo y quisiera conocer a mi nieto antes de morir.

William apuró lo que quedaba de su bebida, pagó y salió del local sin que el alcohol hubiera hecho mella en su cuerpo.

«Tengo que hacerlo», pensó. Hablaría con Shirley, llevaban cinco años de relación, le había propuesto vivir juntos seis meses atrás porque pensaba formalizar el compromiso, pero no quería dar el paso hasta saber cómo sería la convivencia. Después de ese medio año, llegó a la conclusión de que era el momento y le pidió matrimonio a su novia.

Por ese motivo había visitado a su madre, deseaba contarle las noticias, pero nunca esperó que el sorprendido fuese él.

Mientras se dirigía hacia su casa, reflexionaba en cómo se lo diría a su novia. Nunca habían mencionado el tema de tener hijos. Tenía treinta años y hasta el momento no se sentía preparado.

Eran casi las once de la noche cuando llegó a su casa. Al abrir la puerta lo recibió el rostro enfurecido de Shirley. Tenía las manos en la cintura y gesticulaba mostrándole el teléfono.

—¡Te llamé cuarenta veces! ¡¿Dónde se supone que estabas metido, William?!

Intentó contestar, pero cuando su novia estaba en ese estado, era mejor dejarla soltar sus celos incontrolables.

Ella era una mujer preciosa, a Will le encantaba, sentía que ese deseo que siempre lo envolvía cuando estaba a su lado era amor. Tal vez el único defecto que le podía atribuir es que era celosa en exceso.

—Hoy no, Shirley. No estoy para tus escenas en este momento —se quejó, e intentó apartarla cuando ella se acercó como una fiera y comenzó a revisarle si tenía marcas de pintalabios en el cuello de su camisa.

—Hueles a perfume de mujer, has estado con una zorra, ¿no? —murmuró, con los labios temblando y los ojos humedecidos.

—Siéntate, tenemos que hablar.

Su actitud seria provocó que ella lo mirara sorprendida. Will siempre la trataba con cariño y ni sus escenas fuera de lugar conseguían que él le hablara en ese tono, pero en aquel momento su paciencia estaba agotada.

—Will, cariño, ¿qué ocurre? —dijo con preocupación y lo siguió hasta el sofá.

Ambos se sentaron y antes de hablar cerró un momento los ojos para ordenar sus pensamientos.

—Mi madre se está muriendo —soltó sin más preámbulos.

La reacción de su novia no fue lo que esperó. Frunció los labios como si algo la molestara para después hablar:

—¿Eso quiere decir que tendremos que retrasar la boda? Will, llevo esperando cinco años que me pidas matrimonio, me prometiste que nos casaríamos pronto.

—Te acabo de decir que mi madre se está muriendo y ¿eso es lo que te preocupa?

Shirley se llevó la mano a los labios como si estuviera muy afectada. Después lo abrazó hasta provocar que tuviera que apoyar la espalda en el respaldo del sofá y sentarla sobre sus piernas.

—Lo siento, mi amor, he sido tan desconsiderada. Estoy en shock, no puedo creer la noticia.

—Ella me ha pedido que le cumpla una última voluntad, cariño —susurró junto a su oído mientras se rendía a las caricias relajantes que Shirley le obsequiaba sobre sus hombros.

Subyugado por sus atenciones comenzó a perder la tensión que hasta el momento habían tenido sus músculos.

—Imagino que le dijiste que íbamos a casarnos y quiere que se celebre cuanto antes para estar presente. Así es la buena de Elena, siempre pensando en los demás antes que en sí misma. No te preocupes, me ocuparé de acelerarlo, contrataré a la mejor planificadora de bodas para que organice todo en el menor tiempo posible.

Will le agarró las manos y las separó de sus hombros para obligarla a que lo mirara.

—No es eso, no llegué a contarle de nuestro compromiso, pero eso ahora es lo de menos.

—¡¿Lo de menos?! ¿Cómo puedes decir eso?

William la observó por unos segundos e intentó justificar su actitud. Su madre y ella se llevaban muy bien, tal vez estaba tan afectada por la noticia que no sabía cómo reaccionar.

—Mi madre quiere conocer a su nieto antes de morir, sé que no hemos hablado de tener hijos, pero si vamos a casarnos tarde o temprano es algo que ocurrirá, solo debemos adelantarlo.

Shirley se levantó de un salto de su regazo y lo miró, retadora.

—Ni lo sueñes, Will. Tengo veintisiete años, no pienso estropear mi figura. Si ahora que luzco así, debo estar detrás de ti para que no me vayas engañando con la primera que se te cruza, imagina cuando todo esto se caiga —dijo, recorriendo su cuerpo con las manos.

Amaba a Shirley, estaba seguro. A pesar de ser tan superficial y celosa, era una buena mujer. En cualquier otro momento, habría aceptado sus condiciones con tal de hacerla feliz, pero había dado su palabra y no estaba dispuesto a incumplirla.

—Entonces, si no eres tú, lo será otra —siseó con enfado ante la mirada estupefacta de ella.

—¿Quieres aban-abandonarme? —tartamudeó y comenzó a llorar—. Eres tan inhumano.

Will sabía cómo iba a terminar esa conversación. Por ese motivo había pasado horas en el bar antes de enfrentarla, pero anticipándose a su respuesta creyó haber dado con una solución.

—No voy a dejarte, pero voy a cumplir la última voluntad de mi madre. Alquilaremos un vientre, buscaré a una mujer que quiera prestar su cuerpo a esta locura.

Sin dejarle responder, William se levantó del sofá y se marchó a una de las habitaciones de invitados. Esa noche dormiría solo porque no quería que ella lo convenciera de cambiar de opinión con sus artimañas sexuales.

Al día siguiente, sin falta, comenzaría a buscar a la mujer que llevaría a su hijo. Le pagaría lo que fuese necesario.

แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ
ไม่มีความคิดเห็น
41
EP 1 : จูนที่มาจากจันทร์
...ผู้ชายสันดานหมา ๆ ก็ได้มองแค่ขาอ่อนจูนเท่านั้นล่ะค่ะ อ้อ! ไม่ได้มองเพราะความสามารถของเขานะ แต่ได้มีวาสนาตาก็เพราะน้องจูนใจบุญล้วน ๆ-KaLaGiNee Bar-“วันนี้ก็แซบค่า”“เช่นเคยจ้ะมาร์กี้คนสวย ไม่แซบไม่ใช่จูน” แค่เดินเข้ามากระเทยตัวแม่อย่างอีมาร์กี้ หรือไอ้มาโนช อดีตหนุ่มป๊อบของโรงเรียนประจำจังหวัดก็ดังทักทายเพื่อนจูนแล้ว“ก็นะ หาผัวให้ได้ค่อยเชิดไม่มองพื้น” แค่ตอบประโยคมั่นหน้านิดเดียวอีมาร์กี้ก็เบ้ปากใส่จูนซะแล้ว“ไม่เอาค่ะกาลกิณีบาร์มีแต่หมาไม่มีเทพบุตร”“อีดอก! บาร์กูออกจะมีแต่หนุ่มหล่อน่าจับมาฟาดทั้งนั้นแหกตาดูซะบ้างอีจูน”“ฟาดตูดกับมึงน่ะสิอีเก้ง หยุดกระแนะกระแหนเรื่องความสวยและโสดของกูซะที เลิกปากหมาแล้วบริการลูกค้าเดี๋ยวนี้ค่ะ now!”“อีจูนอีผี! อีผีแม่ม่ายมาสิงคนสวย!” ฮ่า ๆๆ อีมาร์กี้หรือไอ้มาโนชเพื่อนร่วมห้องสมัยมัธยมปลายของน้องจูนกระชากเสียงกร่นด่าใส่หน้าคนสวยเวอร์อย่างจูนแล้วก็เดินจากไป มันไม่ได้ไปไหนหรอกค่ะแต่มันเดินไปหาเครื่องดื่มมาให้ต่างหากสวัสดีค่ะ ฉันชื่อจูนนะคะ เป็นลูกครึ่งไทย-อังกฤษ แม่เป็นคนไทย ส่วนพ่อเป็นลุงฝรั่งที่มีหัวใจโคตรรักความเป็นไทย ต้นกำเนิดการมีชีวิตของน
อ่านเพิ่มเติม
EP 2 : สวิง...กิ้ง
“จูน!”​ยัยหุ่นบึ้มที่มีปากยิ่งกว่าหมาแม่ลูกอ่อนเพิ่งจะหันหลังให้ผมแล้วก็เดินจากไป หลังจากที่เมื่อกี้เธอเดินถือขวดไวน์แดงราคาแพงหลักหมื่นมาวางกระแทกใส่หน้าผม แถมยังฝากคำพูดที่พูดด้วยเสียงเซ็กซี่ของเธอให้ผมจำไม่ลืม“รบกวนนายช่วยเก็บเงินที่เลี้ยงไวน์ฉันไว้จ่ายค่าโสเภนีเถอะ”“เฮ้ยใจเย็นไอ้ซันจะเสียงดังทำเหี้ยไรวะ”“มึงไม่ได้ยินที่ยัยนั่นบอกกูเหรอ ผู้หญิงอะไรวะปากโคตรดี” ผมตวาดใส่ไอ้ไบรท์เพื่อนของผมเอง เพื่อนสนิทเวลาล่าเหยื่อนะครับไม่ใช่เพื่อนรักเพื่อนตาย“ก็มึงไปทำวีรกรรมอะไรกับน้องเขาไว้ล่ะไอ้ห่า”“เหอะ! อย่าให้ถึงทีกูนะรับรองจะเอาให้ครางจนสลบคาเตียง” ผมได้แต่กระดกเหล้าเข้าปากแล้วก็มองตามผู้หญิงคนนั้นไป ยัยหุ่นบึ้มที่มีสะโพกสวยฉิบหาย เห็นแล้วอยากจับมา...“แต่น้องจูนแม่งโคตรแซบเลยว่ะ เห็นกี่ครั้งหัวใจกูก็พองโต” ไอ้ไบรท์ทำหน้าเคลิ้ม แต่ไม่รู้ว่าหัวใจมันพองโตอย่างที่ปากมันว่าหรืออวัยวะส่วนไหนในร่างกายที่พองโตกันแน่“แล้วไงเจอปากยัยนั่นแล้วมึงยังพองโตอยู่ไหม”“เขาด่ามึงคนเดียวไม่ได้ด่ากูว่ะไอ้ซัน” มันทำหน้าเย้ยใส่ผมเพื่อให้ผมรู้สึกเสียหน้า ซึ่งผมก็เสียหน้าจริง ๆ นั่นล่ะเพราะไม่เคยโดนผู้หญิง
อ่านเพิ่มเติม
EP 3 : เจ้าชายสวิง
“เพลง~ แฟนแกแซ่บเวอร์ ฮือ~”“ชอบ?” หือแค่เพื่อนแกล้งทำหน้าดี้ด้าใส่แฟนชีเพื่อนก็ทำเสียงแข็งใส่แล้วนะเพลงขวัญ“อิจฉามาก~ อยากได้แบบนี้ทั้งหล่อทั้งรวย” ฉันพูดจบก็หันไปมองโต๊ะของพี่ฟรังซ์แฟนของเพลงขวัญที่เพื่อนรักของน้องจูนฟอร์มเยอะไม่ยอมเปิดใจให้เขาเต็มร้อยสักที คบกันแล้วแต่ก็ยังกั๊ก ๆ ไม่ยอมเปิดใจเปิดตัวเป็นคู่ผัวตัวเมียให้โลกรับรู้กันถ้วนหน้าทั้งที่ตัวเองก็รักพี่เขาจะตายเพื่อนแสนดีอย่างจูนเองก็เลยต้องเร้าอารมณ์ปลุกความรักความหึงหวงให้เพื่อนรู้ใจตัวเองหน่อย ถึงแม้ว่า......ที่โต๊ะนั้นจะมีสิ่งมีชีวิตที่เกิดมาเพื่อผสมพันธ์อย่างเดียวรวมอยู่ด้วย อีตาซันจัญไร!ระหว่างที่คนสวยอย่างฉันกำลังทำหน้าตาหลงใหลคลั่งไคล้แฟนเพื่อน อีตาสวิงนั่นก็ปรายตามามองฉัน มองแล้วก็ขมวดคิ้วนิ่วหน้าใส่...อย่าได้เผลอคิดมั่นหน้ามั่นลูกกระเดือกว่าอีจูนกำลังคลั่งตัวเองเชียวนะยะ อย่าแม้แต่จะคิดเชียวฉันแอบเบ้ปากใส่เขาตอนที่เราสบตากันแล้วก็หันมากล่อมเพื่อนรักให้ยอมเปิดใจให้แฟนตัวเองอีกครั้ง ต้องกล่อมหนัก ๆ เพลงขวัญเป็นคนปากหนักเรื่องแบบนี้เพราะฉะนั้นต้องกล่อมให้สุดพลังและสุดท้ายการพยายามของน้องจูนก็ได้สิ้นสุดเมื่อเพลงขวั
อ่านเพิ่มเติม
EP 4 : สนใจไหม
เรียนจบแล้วตกงานมันเคว้งคว้างแบบนี้นี่เองจูนเอ้ย เฮ้อ!ฉันลากร่างกายกับใบสมัครไปสมัครงานตามบริษัทต่าง ๆ มากมายสุดท้ายก็ได้รับแค่คำพูดว่าจะติดต่อกลับ คือถ้าไม่เอาเด็กจบใหม่ช่วยใส่ดอกจันทร์สีแดงในเงื่อนไขเลยได้ไหม ไม่ใช่พอยื่นใบสมัครเเล้วเห็นประวัติการทำงานว่างเปล่าก็ทำหน้ายี้ใส่ อยากตะโกนใส่หน้าว่าไม่รับก็อย่าให้ความหวังสิวะโคตรเปลืองค่าถ่ายเอกสารเลย!ยัยเจ้ฝ่ายบุคคลบริษัทนี้ก็อีกคน เห็นคนสวย ๆ มาสมัครหน่อยไม่ได้ต้องทำหน้าเชิดใส่เหมือนตัวเองเป็นเมียเจ้าของบริษัท“เดี๋ยวติดต่อกลับ” ฮะ? ไม่รับไม่ว่าแต่วางเอกสารฉันลงที่กล่องเอกสารกรัง ๆ ที่มันเขียนข้างกล่องว่า “กล่องใส่เอกสารรีไซเคิล” แถมยังลุกขึ้นเดินออกจากโต๊ะแล้วถึงได้พูดประโยคเมื่อกี้ออกมาแบบนี้มันไม่ต่ำตมไปเหรอ พูดไม่มองหน้าอีกก่อนมึงจะได้เชิดหน้าใส่คนมาสมัครงานแบบนี้มึงก็เคยผ่านจุดนี้เหมือนกันรึเปล่าเจ้“ถ้าไม่รับขอเอกสารคืนด้วยค่ะ เปลือง” ต่ำตมมาก็ต่ำตมกลับเลยค่ะจูน ทำตัวแบบนี้ใส่คนอย่างฉันฉันก็ไม่มีความจำเป็นที่จะต้องปั้นหน้าให้เหมือนกัน ทั้งเอกสารทั้งรูปถ่ายเงินกูทั้งนั้นค่ะ ขอคืนดีกว่าให้อีเจ้คนนี้เอาไปขยำทิ้งลงถังขยะ“ไร้มารยาท
อ่านเพิ่มเติม
EP 5 : ไม่ทราบว่าเป็นแฟนท่านประธาน
​“ฮึ ๆ พี่ก็บอกตั้งแต่แรกแล้วไงว่าเจ้าของบริษัทไม่มีเมีย”“นาย เป็น...”“อื้ม พี่เป็นเจ้าของที่นี่ ที่แต่สำคัญเน้นกว่าการเป็นเจ้าของคือไม่มีเมีย สนใจมาเป็นไหม”...ถุ้ย!ท่าทางมั่นหน้ามั่นโหลกมั่นลูกกระเดือกของเขาทำให้ฉันอยากเอาโกโก้ร้อนที่อยู่ในมือสาดใส่หน้าตอนนี้เลย“เงียบ?”“...” ใช่จ้ะ เงียบ เงียบคือคำตอบ ได้คำตอบแล้วก็ชิ่ว ๆ “อ่าส์~ พี่เข้าใจแล้ว ตอนนี้น่าจะยังไม่อยากเป็น” เขาพูดขึ้นแต่เหมือนพูดคนเดียวมากกว่าแล้วก็พยักหน้าทำเป็นรับรู้และเข้าใจช้า ๆ“ว่าไงนะ?” ไอ้ประโยคท้ายมันมีอะไรแอบแฝง ตอนนี้น่าจะยังไม่อยากเป็น แสดงว่ามั่นใจมากว่าต่อไปฉันจะอยากเป็นงั้นเหรอ ความมั่นเกินมนุษย์มากค่ะอีตาซันคนนี้“จูนได้ยินพี่พูดชัดเจนมาก เชื่อพี่สิ” โอ้ย! อยากเข้าไปซัดเข้าไปต่อยปากผู้ชายคนนี้จริง ๆ แต่มันทำไม่ได้ไงคะและมันก็ไม่มีประโยชน์อะไรที่จะคุยต่อฉันก็เลยตัดสินใจทิ้งโกโก้ร้อนที่เหลืออีกครึ่งแก้วไว้แล้วก็ลุกขึ้นทันที“จะไปแล้วเหรอ ว่าแต่รถจอดอยู่ในบริษัทพี่ใช่ไหมครับ?”“ยุ่ง!”“ไม่ได้อยากยุ่ง แค่กลัวจูนเอารถออกไม่ได้” หน้าเขาตอนนี้มันแสดงออกชัดเจนว่าเขากำลังคิดจะทำอะไรชั่ว ๆ เพราะหน้าตาของคนด
อ่านเพิ่มเติม
EP 6 : จูนจะยอมมีผัวชื่อซัน
​“ลักษณ์ต้องขอโทษด้วยนะคะที่ทำกิริยาแย่ ๆ ใส่ ถ้าลักษณ์รู้ว่าเป็นแฟนท่านประ...”“เธอไม่ใช่แฟนผม!”ยังไม่ทันที่เจ้ลักษณ์จะได้พูดจบประโยคเลยด้วยซ้ำเขาก็พูดแทรกขึ้นมาเสียงดุดันยิ่งกว่าเดิมอีก แถมหน้าก็โหดขึ้นเป็นเท่าตัว แค่ชวนสวิงกิ้งไม่ได้ก็รีบปฏิเสธคนอื่นทันควันเลยนะยะว่าฉันไม่ใช่แฟน แต่จูนไม่ได้โกรธนะคะอย่าเข้าใจผิด ดีแล้วที่เขารีบปฏิเสธ“คือ...ฮื่อ ๆ”“หยุดดราม่าซะคุณลักษณ์แล้วก็ฟัง ต่อให้เป็นเธอเป็นแฟนผมหรือไม่ได้เป็น จะคนรู้จักหรือไม่รู้จักของผมก็ตามคุณไม่มีสิทธิ์มาทำแบบนี้กับใครทั้งนั้น คุณคือฝ่ายบุคคลหน้าที่ของคุณคืออะไรคุณจำไม่ได้เหรอ!” เออหนักกว่าเดิมอีก เชื่อไหมคะว่าความรู้สึกของฉันตอนนี้คือยิ่งเขาพูดทุกคนตรงนี้ก็ยิ่งตัวหดลง ๆ เรื่อย ๆ“คุณซันคะลักษณ์ขอโอกาสได้ไหมคะ” ยัยเจ้พนมมือมองอีตาซันทั้งน้ำตา เอาจริงเจ้แกสวยนะคะน้องจูนก็ยังแอบคิดว่าเลยเป็นเด็กประธานบริษัทรึเปล่าถึงได้กล้าทำเกินหน้าที่แบบนั้น“พิจารณาตัวเองซะว่าสมควรจะทำยังไงอย่าให้ผมต้องเป็นฝ่ายเอ่ยปาก”“ฮื่อ ๆ” สิ้นเสียงสุดคมกริมและดุดันของประธานขาโหดเจ้ลักษณ์ขาโจ๋ฝ่ายบุคคลก็ร้องไห้หนักยิ่งกว่าเดิม ร้องเหมือนโดนผัวทิ้งเ
อ่านเพิ่มเติม
EP 7 : รอได้ก็รอ
ในค่ำคืนที่ ฟ้า..นั้นไม่มีดาว อยู่ตรงนี้ ฉันยังคงก้าวไป... ก้าวไปหาแสงรำไรที่เปิดภายในบาร์ของโรงแรมค่ะ ฮ่า ๆๆฉันเดินมาด้วยความมั่นกับชุดชิค ๆ ที่โคตรเปรี้ยว เดินมานั่งที่บาร์ท่ามกลางสายตาของคนที่มองอย่างตกตะลึงในความสวยแล้วพูดเสียงเซ็กซี่บอกบาร์เทนเดอร์ว่า...“น้ำส้มค่ะ” ฮึ ๆๆ ไม่ได้อยากดื่มเลยจริง ๆ แต่ทำยังไงได้ล่ะคะ เห็นเปรี้ยวมาเที่ยวคนเดียวแต่ก็ห่วงตัวเองนะ เอาเป็นว่านั่งตอแหลจิบน้ำส้มฟังเพลงและส่องผู้ชายก็พอนะจูนสำหรับค่ำคืนนี้“ดื่มน้ำส้ม?” นั่งดื่มด่ำบรรยากาศมาพักใหญ่ก็มีผู้ชายหล่อเวอร์ เวอร์แบบเวอร์มากบรรยายไม่ได้เดินเข้าทัก“เฮ้อ! นึกว่าเวลานี้จะอยู่ในวงสวิงกิ้งแล้วนะคะ” ฉันถามกลับด้วยคำพูดที่มีหางเสียง แต่หน้าตาไม่ได้มีมารยาทหรอกนะคะ กรอกตาเอือมระอาใส่เขาตรง ๆ ไปเลยต่างหาก“เพิ่งสามทุ่มเองจะให้พี่รีบไปไหน ต้องดึก ๆ จ้ะที่รักมันถึงจะคึกคัก” เฮ้อ! สาดน้ำส้มใส่หน้ายังสงสารน้ำส้มอ่ะ มันคงหมดความภูมิใจที่ได้ไปอยู่บนหน้าคนจัญไรมากกว่าได้อยู่ในกระเพาะจูน“ชิ่ว!”“ฮึ ๆ ปากดีจนน่าจับมาขยี้” ฉันยอมมีฝีในปากดีกว่าโดนนายขยี้!“ชิ่ว ๆ”“อย่าไว้ใจใครล่ะมีอะไรก็โทรหาพี่ ยังไม่ได้ลบเบอร์ใ
อ่านเพิ่มเติม
EP 8 : จะไม่เสียใจ
...ฉัน...โดนวางยาปลุกเซ็กส์!และตอนนี้ฉันก็กำลังขังตัวเองในห้องน้ำของบาร์ในโรงแรม ฉันขังตัวเองแล้วก็พยายามกดโทรหาคนที่บอกฉันว่าให้เอาเบอร์เขาไว้เผื่อมีเรื่องฉุกเฉิน แต่โทรมาเกือบจะสิบสายแล้วเขาก็ไม่รับ รอสายจนสัญญาณตัดแต่บางครั้งสายมันก็โดนตัดไปตั้งแต่โทรติดเหมือนมีคนตั้งใจตัดสายทิ้งฉันไม่รู้จะโทรหาใครแล้ว ฉันไม่รู้จักใครที่นี่เลยสักคนนอกจากเขา ฉันไม่กล้าไว้ใจใครทั้งนั้นแม้แต่ผู้หญิงที่มาดื่มในคืนนี้เพราะฉันดื่มแค่น้ำส้มมันยังมียาปลุกเซ็กส์ผสมมาด้วยไอ้เจสัน! มันแน่ ๆ ที่วางยาฉันไอ้ชั่ว! โคตรซวยเลยจริง ๆ แค่ดื่มน้ำส้มนั่งฟังเพลงและคุยเรื่อยเปื่อยยังโดนวางยา ดีนะที่ฉันเริ่มรู้สึกว่าร่างกายมีอะไรที่ผิดปกติก็เลยขอเข้าห้องน้ำ มันก็แสดงท่าทางเป็นสุภาพบุรุษเดินมาส่ง แต่ไม่หรอกมันหวังจะลากฉันไปต่อหลังจากออกจากห้องน้ำแน่นอนฉันเลยขังตัวเองในนี้เพราะเวลาแค่แป๊บเดียวร่างกายฉันก็เกิดอารมณ์ขึ้นมา แล้วที่ซวยยิ่งไปกว่านั้นคือตอนนี้ฉันเริ่มจะควบคุมความต้องการของตัวเองไม่ได้แล้ว“รับสักที...ขอร้อง~” ระหว่างที่จดจ่ออยู่กับโทรศัพท์เหงื่อตามร่างกายมันก็เริ่มซึม ฉันเริ่มร้อน ร้อนจนทรมาน แล้วก็กลัวว่าฉัน
อ่านเพิ่มเติม
EP 9 : ถ้าไหว
“ฉันไม่ไหวแล้ว เข้ามา~ เข้ามาเลยได้ไหม ซี๊ด~” จูนกอดผมแล้วเบียดร่างกายทุกส่วนเข้ามาหา เวลานี้เธอเร่าร้อนจนทำให้ผมแทบลุกเป็นไฟ“ไปที่เตียงดีกว่า” ผมจัดการถอดเสื้อผ้าของเราสองคนโยนมันไว้ในห้องน้ำแล้วรีบอุ้มร่างกายเปลือยเปล่าของเธอออกมา บอกตามตรงว่าร่างกายของเธอมันทำให้ผมจะคลั่งตายอยู่แล้ว ทุกอย่างในร่างกายเธอเวลาที่ไม่มีอะไรปกปิดมันสวย สวยมากกว่าใครทั้งนั้น“อื้ม~” ผมวางจูนลงที่เตียงเบา ๆ แต่เธอกลับเป็นฝ่ายกระชากผมลงไปจูบ ไม่รู้ผมคิดไปเองรึเปล่าว่าเธอคงอยากมากจนจูบได้โคตรไม่เป็นสับปะรด รีบจูบลนลานจนเหมือนคนจูบไม่เป็น...จูบไม่เป็นเลยสักนิดเดียวผมทนให้เธอรุกจูบผมต่อไปไม่ไหวต้องล็อคตัวเธอเอาไว้แล้วเป็นฝ่ายรุกเธอเอง ปกติผมไม่จูบกับคู่นอนหรอกนะครับ ไม่ชอบแลกลิ้นแลกน้ำลายกับใครแต่กับเธอผมเว้นให้คนหนึ่งจูนแยกขาออกจากกันเพื่อให้ผมแทรกตัวลงไปได้ถนัด ผิวเธอเนียนนุ่มมากแต่น่าเสียดายที่ผมไม่มีเวลาได้มองหุ่นของเธอให้เต็มตาเพราะเธอเอาแต่ร่ำร้องและเบียดตัวเข้าหาผมไม่ยอมหยุด“อื้อ~ คุณ อื้ม~ ฉันร้อน~” ตอนนี้ผมกำลังจูบไซร้ตามลำคอแต่เธอกลับเอาขามาเกี่ยวเอวผมไว้ทำให้ส่วนนั้นของเราของคนมันสัมผัสกันจนแนบ
อ่านเพิ่มเติม
EP 10 : ลืมสนิท
ตื๊ดดดด ตื๊ดดด“ครับเอแคร์”“เจอแล้ว อื้ม ไม่สบายนิดหน่อยก็เลยอยู่ดูแล”“ใช่เพิ่งตื่นนี่แหละ”“โอเคเดี๋ยวเจอกันนะ ยังอยู่ที่นี่ต่อใช่ไหม”“แคร์...รอก่อนนะ”ติ๊ด!“อืม~”วางสายจากใครก็ไม่รู้ด้วยน้ำเสียงอ้อนวอนแล้วก็หันกลับมากอดฉันเอาไว้อีกครั้ง น้ำเสียงแบบนี้เมียแน่นอน เฮ้อ! จูนเอ้ยจะตื่นมาด่าโวยวายอะไรก็ไม่ได้สินะในเมื่อเมื่อคืนเขาพยายามช่วยแล้วแต่มึงไม่ยอมให้เขาทำแค่นั้นเองอ่อนแอก็แพ้ไปนะจูน แล้วก็จำไว้ว่าทีหลังอย่าปากพล่อยไปสาบานอะไรแบบนั้น ทุกอย่างลุล่วงเสร็จสมดั่งคำที่ได้สาบานปากประกาศิตจริง ๆ เกิดเหตุร้ายเขามาช่วย ช่วยเสร็จไม่ลากเข้าวงสวิงกิ้งซะด้วยสุดท้ายจูนเลยได้มีผัวชื่อ ซัน!แถมท่าทางจะเป็นผัวชั่วคราวผัวคืนเดียวซะด้วยเพราะเสียงเมื่อกี้จูนฟันธงได้เลยว่าตัวจริง แต่สงสัยเพลียเพราะเมื่อคืนเราทั้งคู่หนักหน่วงกันมากเขาก็เลยเลือกที่จะนอนต่อ ฉันเองก็เพิ่งตื่นตอนได้ยินเสียงโทรศัพท์เหมือนกัน ตื่นแล้วไม่มีแม้แต่แรงจะขยับ มันระบมไปทั้งตัวจุ๊บ!เขาขยับตัวเข้ามาใกล้ยิ่งกว่าเดิมแล้วก็กอดฉันแน่น ไอ้อะไรที่อยู่ใต้ผ้าห่มก็กำลังบด ๆ บี้ ๆ ไปมากับขาฉัน แต่ไม่แล้วค่ะ ไม่มีอารมณ์อะไรแล้วนอกจากเส
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status