Chapter 2

CHAPTER 2

[SPIEL RALVAN]

          SPIEL could feel it. There’s really something wrong when he woke up. Hindi niya matukoy kung ano pero hindi siya mapirmi.

          “Love, nandito na tayo,” boses ni Margareth habang nakahawak ito sa kanyang braso. “Saan nga pala natin kikitain si Mamita?”

          “She’ll be here any minute. Anong oras na?”

Ngayon ang araw na aalisin ang benda sa kanyang mga mata. Ito rin ang unang beses na may kapamilya siya na sasama sa kanya sa buong durasyon ng pagiging bulag at baldado niya.

          After he was trapped at one of the building with numerous bombs during Marawi Seige, he isolated himself from everyone. Nagpahatid siya sa Butler ng pamilyang Ralvan sa villa na malayo sa kabihasnan. Kinamuhian niya ang lahat at kung dati ay masama ang ugali niya, matatalo niya yata si Satanas sa sama ng ugali nang mga panahong pakiramdam niya ay inutil siya.

          Then, Margareth came to pester her. Matagal niya ng kilala ang babae dahil isa sa mga kaibigan ng pamilyang Ralvan ang pamilyang Zaldivar. Tinulungan at pinagpasensyahan siya ng lubos ni Margareth hanggang sa ginugusto niya na ulit ipagpatuloy ang buhay.

          “Oh there she is. Mamita!”

          Narinig niya ulit ang boses ni Margareth sa kanyang tabi. May timbre sa boses nito na maarte. Huling beses niyang narinig ang timbre na iyon noong huling beses niyang tumapak sa siyudad para maoperahan siya sa mata, ilang buwan na ang nakalilipas.

          Inisip na lang ni Spiel na kapag maraming tao sa paligid ay gwardiyado ni Margareth ang sarili—maarte at nang-iintimida. Habang kapag sila lang ang magkasama sa villa ay masayahin ito.

          Spiel likes the idea that Margareth trusts him so much that she could let her guard down and be carefree around him.

          “Iho, oh my God! How are you? I’m so sorry na ngayon lang ako nakapunta.” Naramdaman niya ang pamilyar na init na yakap ng kanyang Lola.

          “I understand, La. It’s hard for you after Lolo died.”

          “Let me look at you. Oh God, you look okay again. Malayong-malayo sa ipinadalang larawan sa akin ni Butler James noong unang araw na na-discharge ka sa ospital sa Mindanao.”

          Ilang sandali lang ay may mga dumating ng mag-aasist sa kanila. Pinasakay siya sa wheelchair at sunod niyang namalayan ay inaalis na ng doktor ang benda sa kanyang mga mata.

          Bawat segundo ay palakas nang palakas ang kabog ng kanyang dibd ib. He wants to see Margareth—he imagine her smiling face, pink cheeks and lively eyes.

          “You can open your eyes now, Mr. Ralvan.”

          Iminulat niya ang mga mata, una niyang nakita ang babaeng may makapal na kulay pulang labi.

          “Spiel, oh my God. Nakikita mo na ba ako?”

          Strangely, he doesn’t feel anything. This is Margareth Zaldivar years ago but he felt dissapointed. There’s no smiling face, pink cheeks and lively eyes. Sa imahinasyon niya habang bulag siya ay ang mga iyon lang ang nasa isip niya, walang mukha ng Margareth na kilala niya.

          “I-It’s me Margareth. Hindi mo ba ako nakikila?” Naluluha na ang babae kaya nakaramdam siya ng sundot ng konsensya.

          “I know you,” tango niya saka pilit na ngumiti. Bigla siya nitong dinamba ng mahigpit na yakap saka nag-iiyak sa saya.

          Niyakap niya rin ito pabalik, pilit na inaalala ang mga ginawa nila na magkasama sa villa. Unti-unti ay bumalik ang mainit na pakiramdam sa kanyang dibd ib. Nakapikit na h inalikan niya ito sa buhok—siguro naninibago lang siya. Siguro, nasanay lang siya sa kakaibang imahinasyon niya habang bulag siya.

          Natutunan niyang mahalin si Margareth kaya siguradong maalis din ang hindi maipaliwanag na kahungkagan sa kanyang dibd ib.

          Oh, how wrong he was!

          Habang magkasama sila ni Margareth sa iisang bahay, ay halos ayaw niya na itong makita. He hates her perfume, her nagging, her voice and her attitude towards his physical theraphist!

          “Nabigla lang naman ako kaya ko siya nasigawan. Bakit mo ba ako pinapagalitan,” nakayuko itong umiiyak.

          “Hindi mo dapat pinapakialaman ang mga pinapaggawa niya. She’s one the best theraphist in the country and you don’t get to lecture her on things she’s expert in!”

          Hikbi ang sagot nito sa kanya. Nang sinilip siya sa ilalim ng mga basang pilik-mata ay natigilan si Spiel. Ganito ba ang itsura noon ni Margareth nang unang beses na humagulgol sa kanya dahil ang nadampot niyang bagay para basagin ay ang pulseras nito na mahalaga rito?

          Humugot siya ng malalim na hininga at nilayasan ang babae.

          “Spiel, where are you going? Marami pang theraphist na iba. Kukuha—”

Isinara niya ang p***o ng kanyang home office. D amn it! D amn it! It’s really strange. The f uck is he feeling right now?

          Naulit ng maraming beses ang kabwisitan niya kay Margareth. Huling putol ng pisi niya ay nang sinigaw-sigawan nito ang Lola niya.

          “Let’s stop this nonsense! Pagod na pagod na ako sa ‘yo!” bulyaw niya rito.

          “Ano? Pinangakuan mo ako ng kasal, Spiel!”

          Hindi niya masabi na ibang Margareth ang kasama niya noon dahil maging ang pangako niyang kasal dito kapag magaling na siya ay alam nito. Even the CCTVs around the villa shows it was Margareth he’s with during those times.

          “Dahil magaling ka na kaya tinatapon mo na ako? Wala kang utang na loob!” Pinagsusuntok siya nito sa dibd ib ngunit wala lang siyang reaksyon. Nang mapagtanto na desidido siya sa desisyon niya ay may kinuha ito sa bag at itinapon sa kanya.

          Nagsalubong ang kanyang mga kilay nang makita ang ultrasound picture sa sahig.

          “Buntis ako, Spiel, kaya kailangan mo akong pakasalan!”

          “What the f uck are you saying?”

          “Pati ba ito itatanggi mo? Nakalimutan mo na ba? Ilang beses may nangyari sa atin nang gabing bago inalis ang benda mo sa mata!”

          Pati iyon ay alam nito! P utangina talaga! Siya na yata ang nababaliw sa kung anu-ano ang pinag-iisip.

          “Kapag hindi mo ako pinakasalan, pupunta ako sa Papa mo. Ipapalaglag ko ang bata, tutal naman ay inayawan mo na rin ako pagkatapos kong alagaan ka at tiisin ng sobra-sobra. Wala kang utang na loob!”

          Napuno ng masakit na hagulgol ni Margareth ang buong bahay.

  [SOFIA]

          “BFF, hindi ka dapat naglalakad mag-isa riyan. Malapit na ang due date mo!” umiirit ang maarteng tinig ng kaibigan niyang si Arman nang makita siya nitong paisa-isa ang hakbang sa may dalampasigan.

          Hinaplos niya ang malaking tiyan saka ngumiti rito. “Gusto ko lang magpaaraw at saka hindi pa naman ako nagle-labor.”

          “Aba, kahit na. Dapat hindi ka nag-iisa dito. H alika nga muna rito.” Hinila siya nito paupo sa bench na gawang kahoy.