Chapter 3

CHAPTER 3

          Tumingin si Sofia sa malawak na dagat, naalala ang dinanas niya magsa-siyam na buwan na ang lumipas. Akala niya ay mamamatay na siya noon sa dalampasigan ngunit may nakakita sa kanya na mga mangingisda at dinala siya sa pinakamalapit na Infirmary.

          Nang magamot ay agad umalis si Sofia sa takot na matunton siya ng mga humahabol sa kanya, lalo na ni Margareth. Umuwi siya sa isla sa Bicol kung saan siya lumaki—ang Atulayan Island.

          “Sayang lang, hindi makikita ni Tita Norma ang apo niya sa ‘yo,” komento nito.

          Namatay ang Mama niya, isang buwan matapos makauwi ni Sofia sa isla. Kaparehong araw ay nalaman ni Sofia na nagdadalang-tao pala siya. Alam niyang may sakit ito pero duda siya na natural ang pagkamatay nito. Iniyak niya na lang ang pagdududa dahil ano bang magagawa niya?

          “Hindi mo talaga ipapaalam sa Daddy niyan na may anak kayo?” Alam ng bestfriend niya ang lahat ng nangyari.

          “Mapapahamak lang ang baby ko. Mas ayos na malayo kami sa gulo. Isa pa, kasal na sila ni M-Margareth.” Sumikip ang dibd ib niya nang maalala ang nabasa sa dyaryo tungkol sa pagpapakasal ng dalawa.

          Zaldivar and Ralvan are big names at the bussiness industry. Lalo na ang Ralvan na nagmamay-ari ng isa sa pinakamalaki at pinakamatagumpay na mga bangko sa buong mundo.

          “Basta, nandito lang ako. Junakis ko na rin ang beybi mo na iyan kasi wala naman akong matris.”

          “Thank you, Arman.”

          “T angenemers neto! Pakak na pakak ang make-up ko tapos tatawagin mo ako Arman?”

          Humalakhak si Sofia saka niyakap sa batok ang bestfriend niya sabay h alik sa pisngi.

          “Ew! Ew! Chupi, sester. Yuck!”

          Mas lalo siyang natawa nang pinagtatampal siya nito sa balikat. Ngunit, nabitin ang kanyang halakhak nang maramdaman ang pagguhit ng sakit sa kanyang tiyan.

          Namimilog ang mga mata ni Sofia nang dinaklot ang buhok ni AraMina.

          “Ang hair ko, BFF! Bruhilda ka!”

          “Aray!” sigaw niya nang muling humilab ang kanyang tiyan kaya nabitin ang pananabunot sa kanya ng bakla. “Manganganak na ako!”

          Taranta na ang bestfriend niya na nagsisigaw. Isang buwan pa siya dapat mangangak kaya punong-puno ng takot ang kanyang dibd ib. Dinala siya nina AraMina sa infirmary sa Isla nila. Subalit, dahil walang masyadong kagamitan ay napilitan ang doktor na magpatawag ng Emergency Speed Boat para dalhin siya sa Naga City kung saan naroroon ang naglalakihang hospital.

          Panay ang hilab ng kanyang tiyan habang nasa byahe—halos mahimatay siya sa sakit niyon. Laking pasasalamat ni Sofia nang oras na nakarating sila sa NICC hospital ay saka naman sumilip ang ulo ng bata.

          “Hindi umiiyak ang sanggol!”

          Pipikit-pikit siya sa pagod at malabo ang paningin ngunit narinig niya ang boses ng doktor.

          “Bring the oxygen. Faster!”

          Napaluha siya nang pinapalibutan na ng mga doktor at nurse ang kanyang baby. Itinaas niya ang kamay, gusto abutin ang baby subalit ang daming dugo ang nawala sa kanya. Nawalan siya ng malay…

          “NASAAN ANG BABY KO?!” iyon ang unang tanong ni Sofia kay AraMina nang magising siya kinabukasan. Ramdam niya pa ang panghihina ng katawan ngunit pinilit niyang bumangon.

          “BFF, huwag ka munang magpumilit na bumangon,” kabadong sabi nito saka siya inalalayan.

          “A-Ang anak ko, Ara. Nasaan siya?”

          “Magpahinga ka muna.” Nag-iwas ito ng tingin at pumipiyok na ang boses.

          “Sagutin m-mo ako. Nasaan ang a-anak ko?” nagmakaawa na ang kanyang boses nang humigpit ang hawak niya sa braso nito.

Subalit, naluluhang mga mata lamang ang sagot sa kanya ng kaibigan. Bumukas ang p***o at pumasok ang doktor.

          “D-Doc, ang anak ko. Nasaan ang baby ko, Doc?” garalgal niyang tanong.

          “I’m sorry, Miss Sarmiento but he’s dead.”

          “H-Hindi! D-Doc, sabihin mo sa akin na nagbibiro ka lang. D-Doc…” Kahit sumasakit ang ibabang bahagi ng kanyang katawan ay pinilit niyang bumangon para mahawakan sa braso ang doktor.

          “He was born too early. Hindi kinaya ng kanyang katawan dahil hindi pa fully develop ang kanyang mga organs.”

          “Mga tatlong linggo lang naman ako advance, Doc. P-Paanong hindi pa fully develop?” Hihikbi-hikbi niyang tutol.

          “Kulang na kulang sa nutrisyon ang bata, Miss. Nakapagpa-ultrasound ka man lang ba kahit isang beses?”

          Mas lalo siyang napaiyak. Wala siyang perang pampaultrasound at kakarampot na vitamins lang mula sa health center sa isla nila ang naiinom niya. Muling nagbigay ng simpatya ang doktor subalit masyado ng bingi si Sofia.

          Binalot ng masakit na hagulgol ang buong kwarto.

          “Ang baby ko! A-Ang baby ko!”  pagtangis niya.

          Walang nagawa si AraMina kundi yakapin siya. Nang mga sumunod na araw ay palagi na lang umiiyak at tulala si Sofia.

          “BFF, may bisita ka,” wika ni AraMina nang bumalik ito mula sa opisina ng Congressman ng bayan nila.

Tumingin lamang siya rito kaya binuksan ni AraMina ang p***o.

          “Ate?” gulat niyang sambit nang makita ang kapatid na ilang taon ng wala silang kontak. 

          “Sofia, kumusta ka?”

          “A-Ate, bakit hindi mo kami kinontak noong nasa Japan ka na?” naluluha niyang tanong.

          “Nahiya ako sa inyo,” ngumiti ito ng matipid. “Kumusta ang pakiramdam mo? Nalaman ko ang nangyari sa baby mo.”

          Suminghot si Sofia at muling nanginig ang mga labi.

          “Sofia, ako ang magbabayad ng bayarin mo rito sa ospital. Hindi nakakuha ng promisori ang kaibigan mo sa opisina ni Congressman kaya sasagutin ko ang lampas 200k mong hospital bills.”

          “S-Salamat, Ate. Salamat.”

          Hinawakan nito ang kanyang mga kamay. “Pero may ipapakiusap ako.”

          “Ano po iyon?”

          “Ikaw muna ang mag-alaga sa anak ko.”

          “M-May anak ka na?” gulat niyang tanong.

          “Oo. Dalawang buwang gulang. Kailangan ko kasing bumalik ulit sa Japan kaya wala akong mapag-iiwanan ng bata.”

          Desperado na mapunan ang kahungkagan ay pumayag si Sofia. Akala niya ay ilang buwan lang ipapaalaga sa kanya ng Ate ang bata na siya ang nagpangalan—si Baby Spiro.

          Subalit, nang bumalik ito sa Japan ay hindi niya na naman makontak. Kaya nagdisisyon si Sofia na siya na lang ang magpapalaki kay Baby Spiro…Habang lumalaki ang bata, hindi niya maiwasang mapuna na ang mga mata nito ay pamilyar na pamilyar sa kanya.

          Ang hugis niyon, ang pilantik ng mga pilik-mata at ang kulay na naghahalong itim at brown ay katulad na katulad sa lalaking pilit niyang kinakalimutan—si Spiel Ralvan!