Terjebak Cinta Ceo Bastard

ผมชื่อปฐพี ทวีชัย หรือ ดิน แม่ผมท้องผมตั้งแต่เธออายุยังน้อยมากด้วยความที่อยู่ในวัยคะนองจึงตัดสินใจผิดพลาดตามอารมณ์ชั่ววูบประสาเด็กวัยรุ่นยุคสี่จีที่แยกแยะไม่ออกระหว่างความรักกับความใคร่ นับว่าผมโชคดีที่มีโอกาสได้เกิดไม่โดนคุมกำเนิดเสียก่อนเพราะคุณตากับคุณยายไม่อยากสร้างบาปเลยบอกจะช่วยกันเลี้ยงและจับพ่อแม่ผมแต่งงานพ่อจึงย้ายมาอยู่บ้านคุณยาย

ทว่าแค่สองปีพ่อของผมก็จำใจต้องลาจากพวกเราไปตั้งแต่ตอนแม่มีอายุแค่สิบหกปีเท่านั้น นอกจากรูปถ่ายแล้วใบหน้าของเขาตอนตัวเป็น ๆ ผมจำไม่ได้เลย พ่อทิ้งเราไปเพราะความคึกคะนองขับมอเตอร์ไซค์ผาดโผนยกล้อซิ่งจึงวิ่งเข้าใต้ท้องรถสิบล้อร่างเละ ไม่จำใจจากก็ไม่รู้จะว่ายังไงแล้ว แม่เลยกลายเป็นหญิงม่ายลูกติดมีเรือพ่วงลำเล็ก ๆ มาตั้งแต่ยังเป็นสาวรุ่นตอนนั้นผมอายุแค่สองขวบแต่เธอไม่เคยทอดทิ้งหรือเลี้ยงผมทิ้ง ๆ ขว้าง ๆ เลย

ตั้งแต่จำความได้ แม่ก็ลำบากเพื่อผมมาตลอด อดทนขยันขายสินค้าออนไลน์ทั้งเป็นอินฟลูเอนเซอร์ จนทุกวันนี้เธอส่งเสียผมให้ได้มีโอกาสเรียนจบมหาวิทยาลัยแล้วและผมเพิ่งได้งานตำแหน่งดีในวัยเพียงยี่สิบสองปี งานที่ได้เป็นบริษัทเดียวกันกับเพื่อนแม่ผมทำ มันเป็นงานออฟฟิศระบบของโรงแรมระดับห้าดาวในกรุงเทพมหานคร

ผมดีใจนะที่จะได้เจอเธอทุกวัน ตำแหน่งเธอก็สูงกว่าผมประสบการณ์ทำงานก็มากกว่า แต่เราก็ทำงานกันคนละฝ่ายถ้าอยากเจอแค่เดินไปหาไปทักทายก็ได้แล้ว ผู้หญิงคนนี้ผมปลื้มเธอตั้งแต่ยังเด็กจากแค่ปลื้มมันก็เปลี่ยนเป็นความต้องการครอบครองตามวัย พอโตขึ้นอีกหน่อยก็กายเป็นความต้องการทางกายและใจพอทำงานก็กลายเป็นแอบรักและหวังว่าเธอจะรู้และให้โอกาสผมได้ดูแลหัวใจเธอสักครั้ง

เธอชื่อ ยุ้ย ยารินดา ผมขอไม่เอ่ยนามสกุลนะครับขี้เกียจนึกและเธอจะได้ไม่เสื่อมเสีย เธอทำตำแหน่งผู้อำนวยการฝ่ายจัดการงานเลี้ยงและสัมมนา ส่วนผมผู้จัดการฝ่ายโฆษณาประชาสัมพันธ์ที่ต้องคอยทำกราฟิกและสื่อต่าง ๆ รวมถึงประชาสัมพันธ์เกี่ยวกับหน้าตาชื่อเสียงของโรงแรมด้วย

น้ายุ้ยเป็นเพื่อนรุ่นน้องของแม่ผม คบหากันมานานตั้งแต่ผมอายุสิบสามขวบจนรู้จักนิสัยใจคอกันดี น้ายุ้ยสวยเซ็กซี่ถูกใจผมเลย จำได้ว่าตอนนั้นผมชอบและชื่นชมเธอมาก ผู้หญิงอะไรหุ่นดี ผิวขาวนมใหญ่ยิ้มเก่งใจดีสะโพกผายเอวคอดแขนขาเรียวเล็กใบหน้าเซ็กซี่ทุกอย่างบนตัวเธอสำหรับผมแล้วดูสวยไปหมด

เธออ่อนกว่าแม่ผมสี่ปี ห่างผมสิบปีและตอนนี้เธอเพิ่งมีอายุครบสามสิบสองปีเต็มเมื่อวันเกิดที่ผ่านมาไม่นานนี่เอง รูปร่างเธอยังอวบอัด ทุกสัดส่วนยังชัดเจนเหมือนเดิมมองทีไรก็รู้สึกกระตุ้นอารมณ์ให้ปึ๋งปั๋ง ผมขอสารภาพเลยว่าที่ผมไม่มีแฟนเป็นตัวเป็นตนแม้ลองคบสาวบ้างแต่เราก็ไปไม่รอดแต่ว่าผมไม่เสียใจที่เลิกกัน เพราะผมคิดถึงแต่ใบหน้าของน้ายุ้ยนี่แหละ หัวใจที่ห่อเหี่ยวของผมพองโตทุกครั้งที่เธอคอยแวะเวียนมาเยี่ยมแม่และกินข้าวพูดคุยกัน