LOGINSejak kelas 10, Alana diam-diam menyukai Alfa Raynard—kakak kelasnya yang dingin, pintar, dan tak terjangkau. Alfa hanya pernah punya satu mantan, dan sejak putus, ia semakin tertutup. Alana tahu perasaannya sepihak. Tapi ketika takdir mulai mempertemukan mereka dalam kebetulan-kebetulan kecil, ia mulai bertanya-tanya: apakah perasaannya benar-benar tak terlihat, atau Alfa sebenarnya menyadarinya?
View MoreMalakas ang pagkabog ng dibdib ni Aviannah habang tahimik siyang nakaupo at naghihintay sa sasabihin ng kanyang ama sa kanya. Sa muling pagkakataon kasi ay sinabayan siya nito sa pagkain, bagay na ginagawa lamang nito kapag may importante itong sasabihin sa kanya.
“Magpapakasal na kami ng Tita Cristy mo,” saad ng kanyang ama sa kanya na bahagya niyang ikinatigil.
Alam naman na niya ang tungkol sa plano at kagustuhan ng kanyang ama na pakasalan ang girlfriend nito. Pero hindi niya maunawaan kung bakit tila may kirot pa rin sa puso niya ang bagay na iyon. Siguro dahil hanggang ngayon ay hindi niya pa rin talaga matanggap na may iba nang nilalaman ang puso ng kanyang ama, na dapat ay ang mommy lamang niya.
Alam naman iyon ng kanyang ama na hindi niya tanggap ang pagkakaroon nito ng bagong nobya. Pero tila masyado yata talagang na-in love ang daddy niya kung kaya’t nagawa nitong mas piliin ang babae na iyon kaysa sa kanya na sarili nitong anak.
Marahang nilunok ni Aviannah ang nginunguya niyang pagkain saka siya marahan na sumagot sa kanyang ama. “Okay po,” wika niya na tila bahagyang ikinatigil naman ng kanyang ama at may pagtataka siyang tiningnan nito.
“Okay?” tanong ng daddy niya sa kanya.
“Yes po.”
“Okay lang sa iyo? Okay as in okay at wala ka ng violent reaction pa?” tila paniniguradong tanong pa ng daddy niya sa kanya.
“Yes, dad. It’s okay. Kung gusto niyo na pong magpakasal… you can do it naman po,” marahan at magalang na sabi niya pa rito.
Napag-isipan niyang mabuti na mas okay na nga sigurong pumayag na lamang siya sa kagustuhan ng kanyang ama na magpakasal sa iba. Dahil baka sakaling mapakiusapan niya rin ito na itigil na lamang nito ang kagustuhan nitong ipakasal naman siya sa iba.
Sandaling natahimik at napatitig ang kanyang ama sa kanya, na para bang pinoproseso nitong maigi sa utak nito ang naging pahayag niya. Hanggang sa…
“Ano ang kapalit ng pagpayag mo sa pagpapakasal ko sa Tita Cristy mo?”
“Po?”
“Tell me. Ano ang gusto mong kapalit ng pagpayag mo sa pagpapakasal ko sa Tita Cristy mo,” pag-ulit ng kanyang ama sa kanya.
Mukhang kilala nga talaga siya ng kanyang ama dahil sa tila hindi ito makapaniwala na basta na lamang siyang papayag sa kagustuhan nito nang ganoon na lamang.
Marahan niyang binitiwan ang hawak niyang kutsara at tinidor sa tabi ng pinggang nasa harapan niya kasabay ng paghinga niya ng malalim.
“You can marry, Tita Cristy, but… I don’t want to marry anyone else… unless I love him,” matapang na pahayag niya. “If you love Tita Cristy that you want to marry her, then fine. Pero sana… hayaan mo rin akong pakasalan lamang ang taong gusto ko lang din. Hayaan mo rin sana akong piliin ang taong gusto ko,” tuloy niya pa.
“Sinasabi mo sa akin ito, dahil for sure ay may tao ka nang nagugustuhan ngayon, tama ba ako?” marahang tanong sa kanya ng kanyang ama.
Gumalaw ang lalamunan niya bago siya nakapagsalita. “Y-Yes, dad.”
“Alright,” pagkuwan ay biglang sagot ng kanyang ama na siyang bahagyang ikinagulat niya.
“P-Po?”
“Hindi ko na ipipilit ang arrange marriage na gusto ko para sa iyo. Pero, kailangan ko na muna makilala ang lalaking nagugustuhan mo. Papuntahin mo siya rito sa bahay o ‘di kaya’y i-invite mo siya sa kasal namin ng Tita Cristy mo,” pahayag ng kanyang ama sa kanya na siyang labis niyang ikinatuwa.
“T-Talaga po, dad? Payag po kayo?” hindi niya makapaniwalang tanong sa ama habang hindi naman maitago ang sayang nararamdaman niya sa ekspresyon ng kanyang mukha.
Marahang tumango sa kanya ang kanyang ama kasunod ng maliit na pagngiti nito at sa labis na pagkatuwa niya ay napatayo siya sa kanyang kinauupuan at napayakap dito.
“Thank you so much, dad! Thank you so much!” masayang bigkas niya na tila ikinatuwa rin naman ng kanyang ama dahil ngayon na lamang yata siya ulit nitong nakita na ganitong kasaya.
Matamis na napangiti si Ark nang yakapin siya ni Aviannnah sa labis na pagkatuwa. Tila ang sarap sa pakiramdam na muli nitong makita kung gaano kasaya ang anak. At sa unang pagkakataon muli ay nagkasundo silang mag-ama at hindi nauwi sa sigawan ang pagsasalo nila ngayon sa harapan ng hapagkainan.
“AVIANNAH, may bisita ka. Narito ang Tita Cristy mo,” nakangiting sabi ni Vangie kay Aviannah.
“Aviannah…” marahang usal naman ni Cristy saka siya maliit na ngumiti rito. Hindi inaasahan ni Aviannah ang pagdating nito ngunit hindi na mabigat ang loob niya ngayon dito kumpara noon. Siguro ganoon talaga kapag natututunan nang tanggapin ng tao ang mga bagay-bagay sa buhay nila. Mas nagiging magaan at mas nagiging madali ang lahat para sa kanila.
“Busy ka ba ngayon? Pwede mo ba akong samahan?” pagkuwan ay malambing na tanong ni Cristy sa kanya.
“Hindi naman po ako busy. Sige po mag-aayos lang po ako,” nakangiting sagot niya rito saka siya nagpaalam sa Yaya Vangie niya at pagkatapos ay mabilis na siyang nagtungo sa kanyang kwarto para maghanda at mag-ayos ng kanyang sarili.
Nang matapos siya ay dali-dali na siyang lumabas at sumama kay Cristy patungo sa kung saan.
“Uhm… saan po ba tayo pupunta ngayon?” pagkuwan ay marahan na tanong niya sa babae habang nasa byahe sila. Kung dati ay wala siyang galang sa pananalita at pakikipag-usap dito ay iba na ngayon, dahil kahit hindi niya pilitin ay nakakapagsabi na siya ng po at opo rito.
Bukod doon, kung dati-rati ay palagi siyang sa back seat nauupo kapag magkasama silang dalawa upang magmukhang driver niya lamang ang babae, ngayon ay nakatabi na siya rito sa unahan at nakaupo sa passenger’s seat.
At kung noon ay wala siyang imik at nagagawa niyang tiisin na hindi makipag-usap dito kahit na magkasama silang dalawa lamang, ngayon ay nauuna na siyang magbukas ng topic at kwento para dito.
Matamis na ngumiti si Cristy sa kanya saka ito nagsalita. “Gusto ko lang sana magpasama sa iyo na pumili at bumili ng mga gagamitin kong pang-designs para… sa wedding namin ng daddy mo,” tugon nito sa kanya.
Maliit na ngumiti naman siya rito. “Okay po.”
Ilang sandali pa ang nakalipas nang makarating sila sa isang mall.
“Gusto mo bang kumain na muna tayo?” pagkuwan ay alok ni Cristy sa kanya na nakangiti naman niyang tinanguan.
Nagpunta sila sa isang magandang kainan sa naturang mall.
“Thank you, Aviannah, huh,” pagkuwan ay nakangiting sabi nito sa kanya.
“Po?”
“Salamat sa pagtanggap mo sa akin. Salamat sa pagpayag mo sa amin ng daddy mo na maikasal kami,” tugon nito sa kanya.
Maliit naman niya itong nginitian. “Wala po iyon. Alam ko naman po na… mahal ka ni daddy. At nakikita ko rin naman po na mahal niyo rin talaga siya. Pasensya na po kayo kung… maraming beses kitang nabastos mula nang maipakilala ka sa akin ni daddy bilang girlfriend niya. Hindi naman dahil sa ayaw ko sa iyo kaya ganoon. It was just that I hate the fact na ang bilis maka-move on ni daddy sa pagkawala ni mommy. Samantalang ako… heto at hindi pa rin nakakausad. But later on, I realized na kapag pala nagmahal ka, wala iyong pinipiling oras at panahon. Dahil kapag kusa mo iyong naramdaman, madalas na wala kang magiging kawala. Kaya hindi mo pwedeng diktahan kung kailan lang pwedeng magmahal ang puso mo. Kasi wala siyang pinipiling oras kung kailan siya titibok para sa taong itinadhana sa iyo,” mahabang tugon niya sa babae.
Matamis na ngumiti si Cristy sa kanya. “Salamat, Aviannah. Sobrang saya ko talaga na naging okay na kami ng daddy mo sa iyo. Sa ngayon ay ang anak ko na lang ang kailangan kong makausap at makumbinsi,” wika nito sa kanya na bahagya niyang ikinagulat.
“May anak po kayo?” takang tanong niya rito. Dahil hindi halata sa itsura at katawan nito na may anak na ito. Aminado siyang maganda ang babae at kung titingnan ay mukha itong dalaga pa talaga.
“Oo, mayroon akong isang anak na lalaki,” sagot sa kanya ni Cristy.
“Nasaan po siya? Ngayon ko lang po kasi nalaman ang bagay na iyan. Well, aminado naman po akong wala kasi akong pakialam noong una.”
“It’s okay, Aviannah. Uhm… nasa isang probinsya ang anak ko. Doon siya nakatira kasama ang lolo niya,” sagot naman ni Cristy sa kanya. Bigla tuloy niyang naalala sina Mang Gener at ang lalaking kanyang iniibig.
“Kung ganoon… may kapatid po pala ako,” usal niya pa.
“Yes, Aviannah. At napag-usapan na rin namin ng daddy mo na titira na rin siya sa atin kapag naikasal na kaming dalawa.”
Bigla naman tuloy siyang nakaramdam ng pagka-excite dahil doon. Ano kaya ang pakiramdam ng may kapatid?
“Talaga po? Ilang taon na po ba siya? Mas matanda po ba ako sa kanya?” excited na tanong niya rito. Bigla tuloy niyang naisip sina Tonya at Jake. Naranasan niyang maging ate sa dalawang mabait na batang iyon.
“Hmm. Hindi eh. Mas matanda siya sa iyo ng ilang taon,” sagot ni Cristy sa kanya.
“Ganoon po ba? Ilang taon na po ba siya?”
“He is 22 years old. And his name is—” Natigil sa pagsasalita si Cristy nang biglang mag-ingay ang cellphone nito, dahilan upang hindi nito maituloy ang sinasabi nito sa kanya. “Sandali lang, Aviannah, huh. Kailangan ko lang sagutin itong tawag,” paalam ng babae sa kanya.
“Sige lang po, tita,” nakangiting tugon naman niya rito saka tumayo ang babae upang sagutin ang tawag.
Sejak percakapan itu, Alfa berubah. Tidak lagi sekadar dingin dan misterius, tapi lebih dari itu—ia menjadi seseorang yang selalu ada di sekitar Alana, dalam jarak yang cukup dekat untuk membuatnya sadar, tapi cukup jauh untuk tetap terasa asing.Pagi itu, Alana baru saja tiba di sekolah saat Bianca menepuk pundaknya dengan ekspresi penuh arti.“Kayaknya lo harus denger sesuatu,” ujar Bianca sambil menarik Alana ke bangku taman sekolah.Alana menghela napas. “Tentang apa?”“Alfa.”Jantung Alana berdegup sedikit lebih cepat. “Kenapa dengan dia?”Bianca melirik ke arah lapangan, di mana Alfa berdiri dengan posisi santai, tangannya di saku celana, sementara matanya mengamati sesuatu.Atau lebih tepatnya, mengamati seseorang.Darel.Alana mengikuti arah pandangan Bianca dan baru menyadari betapa intensnya tatapan Alfa. Darel yang berdiri bersama beberapa teman sekelasnya tampak tidak menyadari keberadaan Alfa, tapi ada sesuatu dalam cara Alfa menatap yang membuat bulu kuduk Alana berdiri.
Alana selalu percaya bahwa perasaan adalah sesuatu yang bisa dikendalikan. Bahwa jika ia memutuskan untuk tidak peduli, maka seharusnya semuanya akan baik-baik saja. Namun, kenyataan tidak pernah sesederhana itu.Sejak pertemuan di mal beberapa hari lalu, sejak tatapan mereka bertemu dan ia memilih untuk berbalik tanpa satu kata pun, ada sesuatu yang berubah. Tidak hanya dalam dirinya, tetapi juga dalam cara ia menghadapi Alfa.Ia mulai menjaga jarak.Bukan dalam bentuk sikap yang mencolok, melainkan dalam hal-hal kecil yang mungkin tidak disadari orang lain.Jika biasanya ia akan mencari sosok Alfa di antara kerumunan tanpa sadar, kini ia menahan diri. Jika biasanya ia akan membiarkan pandangan mereka bertemu meski hanya sepersekian detik, kini ia memilih untuk mengalihkan mata lebih cepat.Ia tidak ingin lagi terjebak dalam kebingungan yang sama. Tidak ingin mencari jawaban yang mungkin tidak pernah ada.Dan yang paling penting, ia tidak ingin merasakan perasaan yang sama setiap kal
Langit sore mulai berwarna jingga keemasan ketika bel pulang sekolah berbunyi, menandakan akhir dari hari yang panjang. Alana mengemasi buku-bukunya dengan gerakan santai, menikmati suara gaduh khas kelas yang mulai kosong. Beberapa teman sekelasnya sudah berhamburan keluar, meninggalkan deretan meja yang mulai lengang.Saat ia hendak memasukkan ponselnya ke dalam tas, sebuah suara yang familiar menghentikan gerakannya."Alana, bentar."Alana menoleh dan menemukan Darel—salah satu teman sekelasnya—berdiri di dekat mejanya dengan ekspresi santai. Rambutnya sedikit berantakan, tapi senyumnya tetap terukir jelas di wajahnya."Lo sibuk nggak nanti sore?" tanyanya langsung, tanpa basa-basi.Alana mengernyit, sedikit terkejut dengan pertanyaan itu. "Kenapa?"Darel mengangkat bahunya dengan ringan. "Gue butuh bantuan lo buat ngerjain tugas Matematika. Lo kan jago di pelajaran itu. Kalau lo ada waktu, mungkin kita bisa ngerjain bareng di kafe depan sekolah?"Alana berpikir sejenak. Ia memang
Hujan telah reda, meninggalkan jejak embun di jendela dan aroma tanah basah yang masih tertinggal di udara. Matahari sore mengintip malu-malu dari balik awan, seakan ragu untuk kembali bersinar penuh.Di sudut perpustakaan yang sepi, Alana duduk dengan buku terbuka di depannya. Namun, pikirannya tidak sepenuhnya berada di halaman yang ia baca. Matanya sesekali melirik ke arah sosok yang duduk di seberangnya—Alfa.Cowok itu jarang sekali terlihat di perpustakaan. Tapi hari ini, entah mengapa, dia ada di sini.Lebih mengejutkan lagi, dia yang lebih dulu menarik kursi di depannya, meletakkan bukunya di meja, lalu tanpa basa-basi mulai membaca. Seolah ini adalah hal biasa bagi mereka berdua.Padahal tidak.Alana mencoba mengabaikan perasaan aneh yang menyelusup di dadanya dan kembali fokus pada buku. Tapi, keheningan ini terasa berbeda.Biasanya, kehadiran Alfa di dekatnya akan dipenuhi dengan ketidakpedulian. Tapi kali ini, ada sesuatu yang lain—sesuatu yang lebih halus, lebih tak kasat
Rapat pertama kepengurusan OSIS berjalan lebih lambat dari yang Alana harapkan. Ia tidak tahu apakah ini karena pikirannya yang terlalu penuh atau karena ruangan ini memang dipenuhi orang-orang yang terlalu sibuk dengan pikiran mereka sendiri.Ia duduk di kursinya dengan punggung tegang, tangannya
Pagi menjelma dalam pendar keemasan, menyeruak melalui tirai yang sedikit terbuka. Udara dingin masih membekas di dinding kamar, menyisakan jejak malam yang belum sepenuhnya pergi. Seperti biasa, alarm berbunyi nyaring, tetapi Alana hanya menatapnya tanpa niat untuk segera bangun.Pagi datang terla
Keesokan harinya, Alana berdiri di depan cermin kamarnya, menatap refleksi dirinya dengan tatapan kosong. Seragam putih abu-abunya sudah rapi, rambutnya dikuncir kuda seperti biasa, tapi ada sesuatu dalam matanya yang tidak bisa ia sembunyikan—keraguan.Ia menarik napas dalam-dalam. Namun, bayanga
Pagi itu, suasana sekolah tidak jauh berbeda dari biasanya. Koridor ramai oleh siswa yang saling bercanda, beberapa berjalan santai, sementara yang lain tergesa-gesa menuju kelas. Suara langkah kaki bercampur dengan obrolan riuh, menciptakan latar belakang yang biasa bagi Alana setiap pagi. Namun
Selamat datang di dunia fiksi kami - Goodnovel. Jika Anda menyukai novel ini untuk menjelajahi dunia, menjadi penulis novel asli online untuk menambah penghasilan, bergabung dengan kami. Anda dapat membaca atau membuat berbagai jenis buku, seperti novel roman, bacaan epik, novel manusia serigala, novel fantasi, novel sejarah dan sebagainya yang berkualitas tinggi. Jika Anda seorang penulis, maka akan memperoleh banyak inspirasi untuk membuat karya yang lebih baik. Terlebih lagi, karya Anda menjadi lebih menarik dan disukai pembaca.