ANMELDENTanggal pernikahan telah ditentukan. Namun, sebuah kabar mengejutkan membuat Nadira memutuskan untuk membatalkan pernikahan. Sang calon suami ternyata menghamili sepupu Nadira. Ia bersyukur aib calon suaminya terbuka sebelum janur kuning melengkung. Bahkan, ia rela menghibahkan cincin pertunangannya pada mereka. Nadira memilih untuk memantaskan diri, untuk jodoh terbaik yang telah Allah siapkan untuknya. Tapi, apakah semudah itu?
Mehr anzeigenThird Person's point of View
“Dominic! Hindi ba’t pangarap mong makasama si Lera? Pwede namang mangyari ’yon… kung ipapaubaya mo sa akin ang gabing ito. Ibibigay ko sa’yo ang kalayaang gusto mo, pero magiging akin ka. Isipin mo na lang na kabayaran ’to sa lahat ng nagawa ko para sa’yo—sa pagmamahal ko. Ngayong gabi… hinihiling ko na maging asawa mo ako. Gawin natin ang bagay na tatlong taon mong pinagkait sa akin. Iyon lang sana, Dominic.”
Mabilis siyang hinalikan ni Avigail. Desperado. Halik na punô ng pananabik, parang takot siyang mawalan ng pagkakataon.
Alam niyang mali ang ginagawa niya. Alam niyang bilang asawa, nakakababa ito sa paningin ng lalaki. Pero minahal niya si Dominic nang matagal. Tatlong taon na silang kasal, kaya anong masama kung gusto niyang maranasan ang isang bagay na para naman talaga sa mag-asawa?
“Avigail!! Lasing ka ba?! Ang kapal ng mukha mo!”
Nagngingitngit sa galit si Dominic. Hindi mo maipinta ang mukha niya sa sobrang inis. Gusto niya itong itulak, pero hindi niya magawa. Kapit na kapit si Avigail.
Lalaki lang din si Dominic. Nadadala rin siya sa init na pinaparamdam ni Avigail. Kahit gustuhin niyang tapusin ang lahat, iba ang sinasabi ng katawan niya—nagugustuhan niya ito.
Ngayon lang niya nakita ang ganitong side ni Avigail. Hindi siya tinigilan, ginawa ang lahat para hindi siya makagalaw. Para mapasunod siya.
“Ang daming pagkakataon… ang daming oras… sa loob ng tatlong taon, wala akong lakas ng loob gawin ’to… kundi ngayon.”
Tumulo ang luha sa magkabilang mata ni Avigail. Sa isip niya, kailangan niyang ituloy ’to. Hindi siya puwedeng umatras dahil nasimulan na niya. Dahan-dahang naglakbay ang mga kamay niyang inosente sa katawan ni Dominic.
Gusto niyang kahit isang gabi lang, maramdaman niya na pareho sila ng nararamdaman. Na kahit ngayon lang, mahal din siya ni Dominic. Na hindi siya nag-iisa sa pagmamahal.
Galit na galit si Dominic—hindi lang kay Avigail, kundi pati sa sarili niya. Hindi niya makontrol ang bawat reaksyon niya sa halik ng babae. Sa bawat haplos ng mga kamay nito. Ramdam niya ang init ng katawan niya, at lalo lang itong tumitindi dahil sa pagiging mapusok ni Avigail.
Hanggang sa huli… bumigay siya. Pinagbigyan niya ang gusto ni Avigail.
Alas-kuwatro ng madaling araw, nagising si Avigail. Masakit ang gitnang bahagi ng katawan niya, pero pinilit niyang bumangon mula sa kama. Pinulot niya ang mga damit na nagkalat sa sahig at sinuot ang mga ito.
Kinuha niya ang annulment paper mula sa drawer. Pinirmahan niya ito. Pagkatapos ay inilapag sa kama, at tiningnan ang lalaking mahimbing na natutulog.
“Mula ngayon, malaya ka na. Wala na akong nagpapabigat sa sitwasyon mo. Wala nang koneksyon sa ating dalawa.”
Tahimik niyang binigkas ang mga salitang iyon sa hangin. At nagsimula na siyang lumakad palabas. Iniwan niya ang mansion ng mga Villafuerte… dala ang pusong wasak sa sakit at lungkot.
Matagal na niyang minahal si Dominic. Pitong taon. Simula noong matutong umibig siya, wala na siyang ibang minahal kundi ito. Si Dominic ang palagi niyang iniisip, pinangarap niyang pakasalan… at wala nang iba.
Pero simula nang ikasal sila, hindi na siya nito tiningnan bilang babae. Galit ang ipinakita, halos isumpa pa siya. Naunawaan naman niya—hindi naman talaga siya gusto ni Dominic. Napilitan lang itong magpakasal dahil sa mga pamilya nila.
May sakit noon ang Lolo ni Dominic, si Sir Jaime. Ang kahilingan lang nito ay makitang ikinasal ang apo niya. At ganoon din ang kagustuhan ng magulang ni Avigail. Kaya nagkasundo ang dalawang pamilya.
Walang ibang inisip si Avigail kundi si Dominic. Kaya sobrang saya niya noong panahong ’yon. Sabik siya sa gabi ng kanilang kasal.
Pero biglang pumasok si Dominic sa kwarto at sinigawan siya:
Alam ’yon ni Avigail. Umaasa lang siya na baka… baka sakaling mahulog din ang loob ni Dominic sa kanya. Alam niyang walang obligasyon ang lalaki na mahalin siya, kahit kasal na sila.
Pero hindi nawala ang pag-asa niya. Akala niya… kung ipapakita niyang mabuti siya, baka makita rin ’yon ni Dominic.
Mali pala siya. Hindi natuturuan ang puso kung sino ang mamahalin. Sa tatlong taon nilang magkasama, kahit ginawa niya ang lahat… wala pa rin.
Mabuti siyang asawa. Gabi-gabi niyang hinihintay si Dominic. Kahit gabing-gabi na, pinag-iinitan niya ng pagkain. Niluluto ang mga paborito nito para may gana. Minsan, umuuwi ito na lasing galing sa party—at inaalagaan pa rin niya imbes na pagalitan. Ganoon siya magmahal. Ganoon siya kaalaga. Kapag may sakit si Dominic, hindi siya natutulog hangga’t hindi ito maayos.
Ginagawa niya ang lahat dahil mahal niya si Dominic. Pero walang halaga ang lahat ng iyon sa lalaking hindi ka man lang kayang tingnan.
Hindi siya minahal ni Dominic. Kahit kailan, hindi siya natutunang mahalin nito. At napatunayan niya ’yon sa mismong araw ng birthday niya.
Nahuli niya si Dominic at si Lera sa ospital. Doon, bumukas lahat sa kanya—sa mga tingin nila sa isa’t isa, sa mga tawa. Doon niya nakita… hindi siya ang mahal ng asawa niya. At hindi na siya kailanman magiging mahal nito.
Ang mahalin at ituring bilang asawa ng isang Dominic Villafuerte ay isang pangarap lang na hindi na matutupad.
Kasi ang puso nito… para lang sa isang babae. At hindi siya ’yon. Hindi si Avigail ang para kay Dominic.
Kaya sumuko na siya.
Alas-diyes ng umaga
Pagkagising ni Dominic, agad siyang bumangon at nagbihis. Punô ng galit ang isip niya kay Avigail. Gusto niya itong patayin kung makita niya.
Siya si Dominic Villafuerte—respetado at ginagalang na presidente ng Villafuerte Group of Companies. Kilala sa talino at galing sa business. Wala pang nakagagawa ng ganitong kalokohan sa kanya… gaya ng ginawa ni Avigail kagabi.
Hindi niya matanggap na bumigay siya sa isang babae. Para sa kanya, talo ’yon. Kahihiyan.
Galit na galit siyang luminga sa paligid ng kwarto. Pero wala si Avigail. Doon lang niya napansin ang papel na nakapatong sa kama.
"Ano ’to?"
Kumunot ang noo niya at kinuha ang dokumento. At sa unang tingin pa lang, bumungad agad ang limang salitang ’yon:
Nanlaki ang mga mata niya. Biglang dumilim ang mukha.
Ginamit siya para magkaroon ng koneksyon—tapos ngayon, annulment agad? Palaki nang palaki ang gulo!
Hindi makapaniwala si Dominic. Siya ang hihiwalayan?
Lumabas siya ng kwarto. At nadatnan niya ang matandang katulong nila.
“Nakita mo ba si Avigail?”
Nagulat si Manang Karren sa tono ng boses ni Dominic. Yumuko ito at magalang na sumagot:
Natigilan si Dominic. Nabigla. Hindi niya inasahan ’to.
Makalipas ang anim na taon,
Mendoza Medical Research Institute
Paglabas ni Avigail mula sa research room, agad siyang sinalubong ng kanyang assistant.
“Dr. Avi, may gustong itanong sa inyo si Professor Miguel Tan. Pinapapunta ka niya sa opisina niya.”
Kakagaling lang ni Avigail sa magdamagang trabaho kaya medyo lutang pa siya sa antok. Pero nang marinig ang sinabi ni Linda, parang bigla siyang binuhusan ng malamig na tubig—bumalik agad ang ulirat at nabuhayan siya ng enerhiya.
“May sinabi ba kung tungkol saan? Huwag naman sanang... nawasak na ’yung research and development results dahil lang sa dalawang paslit sa bahay ko…”
Nasira ba?
“Parang gano’n na nga,” sagot ni Linda, may halong simpatya ang tingin.
Magaling ang boss niya, walang duda. At sa edad pa lang nito, sumikat na agad si Miguel Tan sa larangan ng medisina—isa sa mga pinakapinagmamalaking pangalan sa institute. Pero kahit kailan, hindi pa siya napagalitan nito sa trabaho…
Ang catch lang, tuwing may sabit sa dalawang cute na bata sa bahay—siya ang laging napapasama!
Nagbigay naman agad ng kaunting comfort si Linda, “Alam mo, tatlong araw ka nang hindi lumalabas sa lab. Sina Dane at Dale, nag-aalala na talaga sa’yo. Halos araw-araw na silang nasa opisina ni Prof para ipagtanggol ka. Napansin ko nga… parang nagkauban na si Professor Tan.”
Pagkarinig no’n, parang biglang sumakit ang ulo ni Avigail… pero hindi rin niya napigilang matawa nang bahagya.
Anim na taon na ang lumipas mula noong iniwan niya ang pamilya Villafuerte at lumipad pa-ibang bansa!
Ang plano niya, magpatuloy sana sa pag-aaral. Pero hindi inaasahan—nagdadalang-tao pala siya.
Noong panahong ’yon, hirap siyang magdesisyon kung ipapaalis ba ang mga bata. Pero nang makarating siya sa ospital, natigilan siya… at sa huli, pinili niyang ituloy ang pagbubuntis.
Triplets sana—dalawang lalaki at isang babae.
Pero sa mismong oras ng panganganak, pumanaw ang batang babae dahil kinulang sa oxygen. Naiwan sa kanya ang dalawang pinakamahalagang nilalang sa buhay niya: sina Dale at Dane.
Habang iniisip niya ang dalawang batang ’yon na sobrang talino at likot, napuno ng ligaya ang puso ni Avigail.
Pero kasabay ng tuwang ’yon, sumagi rin sa isip niyang… mukhang mapapagalitan na naman siya dahil sa dalawang ’yon.
At doon siya biglang nanghina.
"Aduh, nyumbang kok, terus!"Zahra meletakkan tas yang tadi dibawa ke rumah tetangga yang punya hajat menikahkan anaknya. Melepaskan kerudung, menyalakan kipas angin, Zahra merebahkan badan sambil memejamkan mata."Besok masih ada Aji, khitanan dia, sama Bulek Rumi nikahkan anaknya. Beras kayaknya tinggal sedikit, ya, Mas?" tanya Zahra yang kembali membuka mata.Rudy menatap karung beras yang isinya tinggal satu takaran untuk memasak nasi. Lelaki itu menghela napas lelah. Belum satu Minggu beras seberat dua puluh lima kilo itu dibeli untuk konsumsi sendiri. Namun, banyaknya hajatan di desa tersebut, membuat stok beras yang cukup untuk satu bulan itu hanya bertahan beberapa hari.Melihat toko sembako yang dirintis sejak lima tahun yang lalu, hati lelaki itu kian nelangsa. Tidak ada perkembangan berarti pada toko tersebut. Pembeli memang ada, tapi pengeluaran tidak sebanding dengan besarnya pemasukan.Lelaki itu tidak habis mengerti, ke man
Lila tidak pernah menyangka bahwa keputusan orang tuanya adalah mutlak. Nama orang tua yang tercoreng akibat perbuatannya yang viral di sosial media, membuat semua fasilitas dicabut paksa.Wanita itu mulai kelimpungan sebab tak biasa hidup sederhana. Jatah uang jajan yang berkurang drastis, tak mampu menyokong gaya hidupnya. Beberapa barang mewah yang pernah didapat dari Rendi berusaha dia jual. Namun, lagi-lagi kecewa harus dirasakan. Perhiasan bertabur berlian, tas mewah, sepatu bermerk, semua adalah barang KW. Otomatis tidak bisa dijual dengan harga tinggi.Kata makian kembali terlontar berulang kali. Namun, hal itu tidak bisa mengubah apa pun. Terlebih ketika dia akhirnya menemui Rendi, lelaki itu justru mengatakan kalau Lila bisa mendapatkan semua barang branded yang dipilih dari outlet resmi sesukanya, yakni dengan menukar Sahara untuk dirawat dan dibesarkan bersama kekasihnya di luar negeri."Masa depan anak itu akan terjamin. Kamu bebas menjadi wan
"Mohon maaf, Mbak. Apa ada kartu yang lain? Kartu ini tidak dapat digunakan," ucap petugas kasir membuat Lila melotot."Masa nggak bisa, sih? Saldonya masih banyak, loh?" jawab Lila mulai gusar. Diberikan sebuah kartu lain, hasilnya sama saja."Atau bisa dibayar dengan uang cash saja," pinta petugas kasih dengan sopan. Meskipun demikian, perempuan muda itu merasa tak enak hati saat melihat antrian yang masih mengular."Saya nggak bawa uang cash, Mbak," jawab Lila mulai kesal. "Sebentar saya telpon dulu, ya," ijinnya yang diiyakan oleh wanita dengan name tag Almira."Biar saya yang bayar."Sebuah suara yang dirasa tak asing, membuat Lila mengurungkan niat menelpon orang tuanya. Kedua matanya melotot melihat lelaki yang tempo hari mengaku istri kekasihnya.."Gue nggak butuh dikasihani!" seru Lila dengan ketus, saat Audrey memaksa membayar dan membawa belanjaannya. "Kau akan menyusahkan kasir kalau sampai batal membeli. Dia harus bayar itu semua yang sudah discan. Iya kalau dia punya du
Beberapa saat sebelumnya ...."Kamu apa nggak kangen anakmu, Nang?" tanya Bu Astuti pada Rudy yang duduk di teras ditemani rokok dan segelas kopi pahit."Kangen, Bu," jawab Rudy tanpa menoleh pada sang ibu. Asap kembali ia kepulkan ke udara.Bu Astuti menatap anaknya dengan pandangan iba. Semenjak tinggal berdua dengan ibunya saja, Rudy lebih sering menghabiskan waktu di luar rumah. Toko sembako yang baru dirintis itu, hanya dibuka saat malam, tepatnya lewat Magrib hingga kantuk datang. Tidak menentu.Seperti sekarang, Rudy istirahat dari lelahnya beraktivitas di sawah sambil menunggu pembeli. Bu Astuti ikut duduk di samping anaknya yang terlihat lelah. "Kenapa, Bu? Ibu mau ketemu cucu ibu?" tanya Rudy kemudian. Bu Astuti ingin mengangguk, tapi, kepalanya justru menggeleng. Rasa rindu itu sudah demikian besar. Pun ingin tahu bagaimana kabar sang cucu pasca cedera tulang ekor hari itu. Hanya saja, melihat Rudy yang nyaris tak pernah membahas istri dan anaknya, membuat wanita paruh bay
Nadira duduk termenung di depan kolam kecil berisi ikan koi yang berebut makanan. Bibir tipisnya sesekali melengkungkan senyum melihat gerakan mereka yang dirasa lucu. Berada di rumah seorang diri, membuat ia lebih suka menghabiskan waktu di tempat ini, menikmati gemericik air dan kecipak ikan yang
Di kediaman Nadira ….Bu Astuti menatap kagum pada tanaman yang tumbuh subur di halaman belakang rumah Nadira. Sepetak tanah yang dibuat beberapa lajur parit, ditanami beberapa tanaman buah dan sayur.Lima pohon pepaya sedang berbuah lebat. Dua di antaranya siap dipetik. Beberap
Keesokan harinya, Zahra dan Rudy terkejut ketika mendapati pintu rumahnya terkunci dan tak menemukan keberadaan ibunya di sana."Ibu mungkin ke sawah," gumam Rudy, membawa masuk tas berisi pakaian. "Kalian istirahatlah, biar kususul ibu," ucap Rudy pada Zahra yang menggendong R
Melihat menantunya berdiri di ambang pintu, Bu Astuti berjalan mendekat dengan langkah pelan. Zahra mengulas senyum dan mengulurkan tangannya."Ibu kangen kalian, Nduk. Pulang ke rumah ibu lagi, ya?" pinta Bu Astuti setengah memohon."Iya, Bu. Rencananya besok kami pulang ke san
Selamat datang di dunia fiksi kami - Goodnovel. Jika Anda menyukai novel ini untuk menjelajahi dunia, menjadi penulis novel asli online untuk menambah penghasilan, bergabung dengan kami. Anda dapat membaca atau membuat berbagai jenis buku, seperti novel roman, bacaan epik, novel manusia serigala, novel fantasi, novel sejarah dan sebagainya yang berkualitas tinggi. Jika Anda seorang penulis, maka akan memperoleh banyak inspirasi untuk membuat karya yang lebih baik. Terlebih lagi, karya Anda menjadi lebih menarik dan disukai pembaca.