Chapter 4 - Scars That Spoke Louder Than Words

Eunice's POV

Dahil sa walang humpay kong pag-iyak noong gabing iyon, nagalit si Axel at pinalabas na lamang ako ng silid niya. Isang bagay na labis kong ipinagpasalamat—parang binigyan ako ng Diyos ng huling hinga bago tuluyang malunod.

Kung sa susunod ay muli niya akong tatawagin sa silid niya, ganoon na lamang ulit ang gagawin ko. Iiyak. Iiyak hanggang sa marindi siya.

Oh, God… sana’y wala nang susunod pa. Gusto ko nang makaalis sa mansion na ito.

Habang naglalakad ako pabalik sa silid ko, bigla kong napagtanto—hindi ko alam kung ano ba talaga ang tawag sa akin dito. Ang mga kasambahay ay may uniporme; malinaw ang papel at lugar nila sa bahay na ito. Ngunit ako, sa ilang araw ko nang pananatili rito, salit-salitan lamang ang dalawang pares ng damit na suot ko—ang damit na suot ko nang dumating ako at ang ibinigay ni Zelda.

Maging ang tulugan ng mga kasambahay ay maayos. May kama, may disenteng kumot at unan. Samantalang ako—sa karton ako nakahiga. Isang lumang unan at kapirasong tela ang nagsisilbi kong kumot.

Wala akong uniporme. Wala akong malinaw na papel—maliban sa pagiging sunod-sunuran.

At sa gabing iyon, habang yakap ko ang sarili ko sa dilim, mas malinaw pa sa kahit ano ang isang katotohanan: hindi lang dignidad ko ang unti-unting nawawala—pati ang pagkakakilanlan ko bilang si Eunice.

Burado na ang Eunice na nilikha ng aking ina.

Ang Eunice na maldita, mapang-akit, at spoiled brat.

Ang natira na lamang ay isang babaeng pagod, takot, at pilit na pinatatatag ang sarili sa araw-araw.

Handa na sana akong pumikit at hayaang lamunin ng antok ang pagod kong katawan nang may kumatok sa pinto ng silid ko.

At sa isang iglap, muling bumalik ang kaba sa dibdib ko.

“Eunice, ipinatatawag ka ni sir. Pumunta ka raw sa silid niya ngayon na,” ani Zelda, halatang nagmamadali at may bakas ng pag-aalala sa boses niya.

“B-bakit daw?” tanong ko, kahit alam kong malabo akong makakuha ng malinaw na sagot.

“Hindi ko rin alam. Pumunta ka na lang… baka magalit na naman sa’yo ’yon,” sabi niya, halos pabulong.

“Sige, Zelda. Salamat,” sagot ko, pilit pinatatatag ang sarili kahit ramdam ko na ang unti-unting pagbigat ng dibdib ko.

Agad akong kumilos at naglakad patungo sa silid ni Axel. Sa bawat hakbang, mas lalo akong kinakabahan—parang hinihila ako ng isang puwersang ayokong sundan.

Kakatok na sana ako nang biglang bumukas ang pinto.

“Pumasok ka na at magbihis,” utos niya, malamig at walang bahid ng emosyon.

Wala akong nasabi. Tahimik akong pumasok sa silid niya, dala ang takot at ang pakiramdam na muli na naman akong mawawalan ng kontrol sa sarili kong mundo.

“Wear this. No questions. Ayokong makarinig ng kahit anong salita mula sa’yo. And most of all, ayokong may umiiyak sa silid ko,” malamig niyang utos habang inaabot muli sa akin ang paper bag—ang parehong bag na pilit kong kinalimutan mula nakaraang gabi.

Tahimik kong kinuha ang paper bag at inilapag sa tabi ko. Walang lumabas na salita sa labi ko. Para bang kahit ang boses ko ay ipinagkait na rin sa akin. Unti-unti, nagsimula akong maghubad, pilit pinipigilan ang pag-iyak, nilulunok ang bawat hikbi na gustong kumawala.

“Go to the bathroom,” dagdag niya. “Ayokong makita ang katawan mo. So disgusting. Hindi ko alam kung ilang lalaki na ang nakakita niyan.”

Para akong sinampal ng malakas sa narinig ko.

Nabingi ako—hindi dahil sa lakas ng boses niya, kundi dahil sa bigat ng mga salitang binitawan niya. Pakiramdam ko lahat ng lakas na pilit kong iniipon ay gumuho.

Hindi ako sumagot. Wala na rin naman akong maidadagdag. Sa sandaling iyon, mas masakit pa ang kanyang mga salita kaysa sa anumang pisikal na sakit na kaya niyang ibigay.

Habang isinusuot ko ang lingerie, hindi ko na naman napigilan ang pag-iyak. Tahimik, pigil, ngunit masakit.

"Ayaw niyang makita ang katawan ko, ngunit halos wala namang natatakpan ang ipinasuot niya sa akin ngayon", bulong ko sa pagitan ng mga hikbi, habang nanginginig ang mga kamay ko.

Parang isang malupit na biro ang lahat—itinago niya raw ang tingin, pero hinubaran niya ako ng husto, hindi ng damit, kundi ng dangal.

Nang handa na akong lumabas, mabilis kong pinunasan ang mga luha ko. Huminga ako nang malalim, pilit inuudyukan ang sarili na maging matatag pa, kahit ramdam kong wasak na wasak na ako sa loob.

Kailangan kong lumabas.

Kailangan kong kayanin.

Paglabas ko, ay nakaupo siya sa gilid ng kama niyang malaki. Nakatapis ng tuwalya. Ano bang balak niyang gawin sa akin. "Lord, ayoko po!" Tahimik kong dasal.

“Come here,” utos niya sa malamig at walang emosyon na boses.

Wala naman akong magawa kundi ang lumapit. Parang hinihila ako ng sariling mga paa.

Nang nasa tapat na niya ako, walang pasabi, isang iglap lang—at biglang nawala ang tuwalya sa katawan niya. Napapikit ako sa gulat dahil wala siyang panloob.

Napalingon ang mga mata ko palayo, nanlalaki sa pagkabigla at hiya. Ramdam ko ang pag-init ng mukha ko, ang paninigas ng katawan ko sa takot. Lalo na nang magawi ang tingin ko sa pagkal*l@k* niya.

“As if this is your first time seeing a man naked, huh!” sabi niya na may kasamang mapanuyang tawa.

Napilitan akong umangat ng tingin sa mukha niya. Nakangisi siya—hindi dahil sa saya. Parang ipinagmamalaki niya ang kapangyarihang hawak niya sa sandaling iyon, at sa bawat segundo, mas lalo akong nanliliit sa harap niya.

Doon ko muling naramdaman—hindi ito tungkol sa katawan. Ito ay tungkol sa pagpapakita kung gaano niya ako kayang durugin.

Inibot niya sa akin ang maliit na bote

"Massage me." Utos niya saka siya dumapa sa kama.

Nang naka pwesto na siya ng maayos, sumampa rin ako sa kama at sinimulan ang ipinagagawa niya. Hindi ko magawang tumingin sa katawan niya; pakiramdam ko’y bawat galaw ko ay pagtataksil sa sarili ko.

“Start now," malamig niyang utos.

Kinuha ko ang bote ng massage oil at ibinuhos iyon sa aking palad. Nanginginig ang mga kamay ko habang ipinapahid ko iyon sa likod niya.

Habang ikinakalat ko ang langis, may naramdaman akong hindi pantay—matitigas na guhit sa ilalim ng aking mga palad. Napahinto ako at napatingin.

Mga peklat.

Hindi isa, hindi dalawa, napakaraming bakas ng latay na tila matagal nang panahon ang lumipas, ngunit nananatili pa rin sa balat niya. Umaabot ang mga iyon pababa, parang mga alaala ng sakit na ayaw maglaho.

“You see that?” mahina niyang tanong.

“You feel that?”

Gusto kong magtanong. Gusto kong malaman kung saan nanggaling ang mga iyon, kung bakit tila inuukit ng nakaraan ang bawat pulgada ng likod niya.

Ngunit nanatili akong tahimik. Dahil inalisan niya ako ng karapatang magsalita.

Nagpatuloy ako sa pagpahid ng langis sa likod niya, pilit pinatatatag ang sarili kahit nanginginig ang bawat galaw ko.

“Wanna know who did that?” biglang tanong niya, ngayon ay may halong bagsik at galit ang boses.

Nanatiling tikom ang bibig ko. Hindi ko alam kung anong isasagot, o kung maari ba akong magsalita sumagot.

Bigla siyang bumangon, dahilan para mapaatras ako sa gulat. Mabilis niyang itinapis muli ang tuwalyang inalis niya kanina, parang biglang isinara ang isang pinto.

“Your mother did these to me,” sigaw niya.

“Your fucking crazy mother!”

Para akong binuhusan ng malamig na tubig. Nanigas ang katawan ko, at tila huminto ang mundo sa sandaling iyon. Ang mga salitang iyon ay bumaon sa dibdib ko, mas masakit pa kaysa sa anumang sigaw o pagbabanta niya.

Ang ina ko?

Gusto kong sumigaw. Gusto kong ipagtanggol siya. Ngunit wala akong nailabas kahit isang salita. Ang mga peklat na nakita ko kanina ay biglang nagkaroon ng pangalan, ng pinagmulan, at ang bigat ng katotohanang hindi ko alam kung kaya kong pasanin.

Sa pagitan ng galit niya at katahimikan ko, ramdam kong may mas malalim pang sugat ang nakabaon, hindi lang sa likod niya, kundi sa nakaraan naming pareho.