The Billionaire's Love Of Me

I am having my breakfast when Dad shouted again with my mom. Ang laki ng bahay pero ang ingay nilang dalawa.

"What did you do this time, Fianna?" tanong sa akin ng tatay ko. I didn't answer him, sayang iyong gana ko sa pagkain kung sasagutin ko lang sila. Alam ko naman na wala lang ang sasabihin nila sa akin.

"Anak, what about your career? For Pete's sake, Fianna. You're the face of our company, we can't add another trash." Bumuntonghininga ako dahil sa sinabi ng nanay ko. Agad akong lumingon sa kanya.

Masarap ang kain ko ngayon pero ginugulo lang nila para lang sa maliit na bagay.

"Mom. I'm just having a party in my place-"

"And having sex!"

"Flando! Your mouth!" Napabuntonghininga si Daddy pagkatapos siyang sigawan ni Mommy.

"Ianna, tell to your good daughter that I am done with her! She's ruining our life! I think it's better to have a solution right away."

Kahit naman anong solusyon ang gawin nila, I can do whatever I want in my life.

Tahimik akong ngumuya ng pagkain habang nag-scroll sa i*******m ko and reading conversation in our group chat. They are talking about me. Hindi ko mapigilan ang umirap dahil sa mga sinasabi ng mga kaibigan ko, may iilan sa kanila na tumatawa lang na tila ba sanay na sa akin at may iba naman na nag-aalala tulad ng magulang ko.

Sammy: You're a damn Blacksheep, bitch. Hands down Fianna!

Jhenzel: Shut up, Sammy. @Fianna, how's Tita and Tito? I am sure they are frustrated right now and thinking to clean your mess again.

Miranda: Come on girls, malaki na si Fianna alam niya na ang ginagawa niya. Go Fianna, ilaban mo ang bandera natin. Masarap ba?

Nagtipa ako ng reply sa kanila. Kung hindi ako aalis ngayon dito ay sermon ang magiging hapunan ko mamaya.

Me: Let's go in the club, maghahanda lang ako.

What happened last night was amazing. Well, my life is amazing, I have a lot of friends and lots of fun with some guys that I don't know. Anong magagawa ko? Ito ang buhay na gusto ko.

"Where are you going?" I was about to stand up when Dad spoke. "Hindi ka aalis."

"What?" Kinunotan ko sila ng noo. Hindi pwedeng hindi ako aalis, may shoot rin ako ngayong araw. "I have a shoot, Dad. I can't cancel this. And besides, we have nothing to talk na." Nilapitan ko si Mommy para halikan sa pisngi, at nang si Daddy na ang lalapitan ko sana, he stopped me.

"You are not allowed to go out in this house until tomorrow. Pack all your things." Napasinghap ako nang agad siyang umalis pagkatapos sabihin ang mga salitang nagpalito sa akin.

I looked at Mom, "ano ang ibig niyang sabihin, Mama?" I asked her. She heaved a sigh and went to me.

"We are going to La Vieda."

"What? No way Mom! I can't and I won't." Sabay iling nang ilang ulit, halos manlaki ang mga mata ko dahil sa sinabi niya. Hell no! I won't go there.

"Yes, you will, honey. This is your punishment."

Anong punishment? Hindi na ako bata para parusahan.

"Sa tingin niyo talaga sa akin ay bata? Mom, I am not a kid anymore."

"But you are acting like a kid, Fianna. Stop this conversation, I will tell them to pack all your things-"

"All my things? As in lahat? Hindi na ako babalik dito sa Manila?" Tumango siya nang tumango na para bang hindi nakakahibang ang sinasabi niya. "Mom?" I tilted my head to make sure that she's not joking.

"This is your punishment, huwag mo na kaming bigyan ng sakit ng ulo, anak. Kahit nandito pa ang mga kapatid mo, sasang-ayon sila sa amin." She hugged me but I didn't respond.

Of course, sasang-ayon silang lahat kasi sunod-sunuran naman sila. How amazing my life, isn't? I have a perfect, I mean I have a complete family but unfortunately, not a perfect one.

Gaya ng sinabi ng magulang ko na hindi ako aalis hanggang ngayong araw, hindi nga ako nakaalis dahil ang bilis nilang putulin ang cards ko, pati ang kotse ko ay inagaw. Damn it!

Dumating na nga ang araw na papunta kami sa La Vieda, wala na akong magawa dahil inutusan nila Daddy lahat ng banko para i-close ang accounts ko. Kahit talaga may sarili na akong pera, hawak pa rin nila ako sa leeg. So, I don't have a choice but to follow like what my sisters do.

"Ma'am, tumawag po ang manager ninyo." Kinuha ko ang inabot na cellphone. Si Laya ang pinasama sa akin nila Mommy para may mautusan ako at makakasama.

"Hey-"

"Where the hell are you, Fianna? Dalawang araw ka ng hindi nagpapakita. May nangyari ba?" she asked, I just rolled my eyes. Hindi lang talaga sina Mommy at Daddy ang mahilig mag-ingay.

"Yeah, just cancel all my projects. I need to refresh my mind."

"Refresh? Come on, inalis na namin lahat ng issues mo last day at parang hindi ka naman sanay sa mga issue tungkol sa'yo, Fianna. Come back now, we have a lot of projects."

See? Magaling ang team ko umalis ng issues ko pero bakit pagdating sa magulang ko ay big deal sa kanila ngayon ang nagawa ko? Nakakainis ah!

"Well, you better talk to Mr. Gregory."

"H-huh? To your dad?" she asked and I said yes then hung up.

Alam kong malayo pa kami sa katutuhanan para makarating doon kaya natulog na lang muna ako.

"Ma'am, nandito na po tayo." Dahan-dahan kong iminulat ang aking mga mata nang gisingin ako ni Laya.

Pinagmasdan ko ang daan na dinaraanan namin, ang daming nagbago. Sampung taon ang lumipas nang huli akong pumunta rito. Mas lalong gumanda. "Ang ganda po dito, Ma'am." Binalingan ko si Laya na nakangiti rin.

"Pero panget dito," sabi ko sa kanya at bumaling na lang sa cellphone ko. I heaved a sigh when I saw that there is no signal here. Isa sa rason kung bakit ayaw ko rito. How could I contact my friends and my manager? Grabe na talaga ang parusa na ito.

Walang magandang nangyari sa akin dito noon at ang hirap pagmasdan ang lugar na ito kahit na maraming nagbago.

"Apo!"

"Abuela!" Tumakbo ako patungo kay Lola at niyakap agad siya, "hala na-miss kita Abuela!" Mahigpit ang yakap namin sa isa't isa.

"Buti ay dumalaw ka rito! Matutuwa ang Lolo mo kapag nakita ka."

"Lola, dito na ako titira." Kumunot ang noo ni Lola at lumingon sa likod.

"Ang dami mong gamit, let's go inside. Hayaan mo ang mga tauhan natin ang mag-asikaso n'yan." Tumango ako at akmang susunod na sa kanya nang may bigla akong nabangga.

"Hala, sorry Ma'am. Sadya."

Tumingin ako sa lalaki, napangiwi ako dahil sa suot niya.

"Sadya? Hindi ka ba marunong tumingin? At saka, ingatan mo 'yang bag ko!" I said to him. He was about to talk when Abuela called me.

"Fianna, he's Lazardo."

"Lazardo, at your service." Napangiwi ako nang ilahad niya ang maruming kamay, bumaling ako sa bag kong hinawakan niya kanina at nakitang nadumihan ito.

"Abuela, my bag." Diin kong sabi. She heaved a sigh at umiling.

"Ipapalinis na lang natin iyan, let's go Fianna."

Inirapan ko ang lalaki bago tuloyang sumunod kay Lola pero natigil ulit nang marinig siyang magsalita.

"Magandang maarte."

"What did you just say?" Binalikan ko siya at sinamaan ng tingin. Para siyang tanga kakangiti sa akin. "Anong nakakatawa?"

"Wala Ma'am. Lazardo nga po ulit."

"I know!" Kung hindi ka lang gwapo ay sinakal na kita.