Mag-log inTahimik ang mansion sa gabi, ngunit sa loob ng kanyang opisina, hindi tahimik ang isip ni Miguel. Nakaupo siya sa kanyang leather chair, nakatingin sa city lights sa labas ng floor-to-ceiling window. Ang bawat ilaw ay parang nagbabalik sa kanya ng alaala—si Lea, ang galit, ang pagtutol, ang takot, at ang lihim niyang kiliti sa bawat galaw.“Every fight, every glance, every hesitation…” bulong niya sa sarili. “It only makes her mine more.”Hindi siya nagmamadali. Hindi kailanman. Alam niya na ang pinaka-epektibong paraan upang makuha ang isang babaeng malakas at independyente ay hayaan siyang lumaban—hayaan siyang umangkin ng kanyang sariling puwang, at pagkatapos, dahan-dahan, sirain ang depensa niya.Sa kabilang silid, si Lea ay nakaupo sa sofa, hawak ang telepono. Tahimik, nanginginig, ngunit hindi nagpaapekto sa galit at determinasyon. Alam niya na may banta sa kanya, at ramdam niya ito—isang presensya, malamig at mapang-ari, kahit wala pang pumasok sa silid.Bumukas ang pinto, at
Tahimik ang mansion ni Miguel. Ang liwanag mula sa kalye ay sumasayad lamang sa dingding, parang mga mata ng lungsod na nagmamasid sa kanya. Hawak niya ang telepono, nanginginig ang mga kamay, ngunit may determinasyon. Hindi niya kayang palampasin ang katahimikan sa loob ng sarili niya.Tumawag siya sa kanyang ina. “Mama… bakit niyo ako ginawa nito nang hindi ko alam?!” Ang tinig niya’y pabulong, ngunit punong-puno ng galit at sama ng loob.Tahimik ang kabilang linya. Sandali, maririnig niya ang bahagyang buntong-hininga ng ina niya.“Lea… anak…” simula ni Doña Rosa, parang sinusubukang palamigin ang tono. “Alam namin na mahirap ito, pero para ito sa ikabubuti mo.”“Para sa ikabubuti ko? Ano ang ikabubuti ko kung ang buhay ko ay ginagawang palitan para sa pera at kapangyarihan niyo?!” sigaw ni Lea, hawak ang telepono nang mahigpit, nanginginig sa galit.“Anak, naiintindihan mo, pero kailangan mo ring maunawaan…”“Hindi! Hindi niyo ako pinagkatiwalaan! Paano niyo nagawa ito sa akin nan
Tahimik ang mansion sa hatinggabi. Ang ilaw ay banayad, halos naglalaro sa mga dingding at sahig. Ngunit sa katahimikan, hindi nagtatagumpay ang pag-iisa ni Miguel. “Where are you?” bulong niya sa sarili, malamig at kontrolado, ngunit may bahid ng matinding pagnanais. Hindi siya nag-aalala tungkol sa kung sino ang makakarinig. Hindi niya kailangan. Ang tanging mahalaga: si Lea. Walang ulat mula sa assistant niya na nagsasabi kung nasaan ang babae. Ngunit alam ni Miguel—alam niya. Alam niya ang bawat galaw, bawat paboritong lugar, bawat escape route. Hindi siya nagmamadali. Hindi niya kailangan. Obsession, para sa kanya, ay hindi kagyat. Ito ay tahimik, mapanganib, at tumpak. Samantalang si Lea, nakatakas sa kanyang presensya. Nawalan ng katahimikan, huminga nang malalim, naglakad sa labas ng mansion nang palihim. Ang bawat hakbang niya ay puno ng takot at galit. “Hindi ako pumayag sa lahat ng ito,” mahina niyang bulong, parang tanging panlalaban sa sarili niya. Hindi niya alam na
Hindi agad pumasok si Miguel sa kwarto. Alam niyang gising na si Lea. Alam niya ang ritmo ng paghinga nito, ang bahagyang paggalaw ng kurtina, ang sandaling tahimik na sinusundan ng maingat na hakbang. Ilang minuto na niyang minamasdan sa monitor, hindi bilang isang lalaking nagmamadali—kundi bilang isang lalaking sanay maghintay hanggang bumigay ang sitwasyon sa kanya. “Give her time,” bulong niya sa sarili. Hindi dahil may konsensya siya. Kundi dahil alam niyang mas madaling kontrolin ang isang taong naguguluhan kaysa sa isang taong takot. Sa loob ng kwarto, nakaupo si Lea sa gilid ng kama, hawak ang kumot na parang sandata. Hindi siya umiiyak ngayon. Napagod na siya sa pag-iyak. Ang natitira ay pagkalito—at iyon ang pinaka-delikado. Isang mahinang katok ang umalingawngaw. Hindi bigla. Hindi malakas. Sapat lang para ipaalam ang presensya, hindi ang pananakot. “Lea,” tawag ng isang boses mula sa labas. Mababa. Kalma. Kontrolado. Nanigas siya. Kilala niya ang boses na iyon k
Hindi agad siya pumasok. Alam iyon ni Lea kahit hindi niya nakikita. May presensyang biglang pumuno sa espasyo—hindi maingay, hindi agresibo, ngunit sapat para magbago ang hangin sa paligid. Parang may isang pinto na matagal nang nakabukas, at ngayon lang unti-unting isinasara. Tumigil ang paghinga niya sandali. May yabag ng paa. Mabagal. Kontrolado. Walang pagmamadali. Humigpit ang hawak ni Lea sa gilid ng sofa. Hindi siya nakatingin, pero ramdam niya ang titig—isang tinging hindi sumusukat, kundi umaangkin. Hindi niya alam kung bakit iyon ang unang salitang pumasok sa isip niya. Pag-angkin. “Gising ka na.” Mababa ang boses. Kalmado. Walang bahid ng pagtataka o pag-aalala. Isang pahayag lamang, parang alam na niya ang sagot bago pa man itanong ang tanong. Dahan-dahang tumingala si Lea. At doon niya siya unang nakita. Matangkad. Nakatayo sa gitna ng sala na parang natural lang na naroon siya—parang ang buong lugar ay itinayo para sa kanya. Maayos ang suot, walang lukot, wal
Tahimik ang penthouse ni Miguel Guero. “Everything aligned,” bulong niya sa sarili, ang boses ay mababa, kontrolado. Isang uri ng katahimikan na hindi kailanman naging bakante—sapagkat puno ito ng kontrol. Puno ng mga desisyong matagal nang pinlano. Puno ng isang tagumpay na hindi niya kailangang ipagsigawan. “She’s mine,” sabi niya, bilang pag-angkin—bilang tagumpay. Puno ng pagmamayabang. Hindi iyon pangako. Isa lamang itong pahayag. Nakatayo siya sa harap ng floor-to-ceiling window, hawak ang baso ng alak na hindi pa niya iniinom. Sa ibaba, kumikislap ang lungsod—mga ilaw, mga buhay, mga pangarap na hindi niya kailangang habulin. Lahat ng gusto niya, nakuha na niya. At ang huli—ang pinakamahalaga—ay nasa kanya na. Si Lea. Hindi siya ngumiti nang malaki. Hindi siya tumawa. Hindi siya nagdiwang tulad ng ibang lalaki. Hindi iyon ang uri ng tagumpay na kailangan ng ingay. Ito ang uri ng panalo na masarap namnamin sa katahimikan. “Welcome to my world, Lea,” bulong niya sa hangi







