Chapter 4 : The Ex Returns

"Sometimes, the past doesn't come back to haunt you... it waits for the perfect moment to destroy everything you've rebuilt."

******

Tahimik na nakatingin si Ellaine sa direksyong nilakaran ni Westley kasama ang executive team.

Mabilis.

Diretso.

Walang pag-aalinlangan.Sa loob lamang ng ilang segundo ay tila naging isang battlefield ang buong executive floor. May mga empleyadong nagmamadaling magdala ng mga dokumento, may tumatawag sa iba't ibang departamento, habang ang iba nama'y halos tumatakbo papunta sa conference room.

Napangiti siya nang bahagya.

Ngayon niya lamang nakita ang tunay na mundo ng malalaking negosyo.

Walang sigawan.

Walang panic.

Lahat ay organisado.

At ang sentro ng lahat ng iyon..ay ang lalaking ilang oras pa lamang ang nakakalipas ay nasampal niya.

"Miss Cruz." Napalingon siya nang tawagin ng receptionist.

"Yes?"

"Pwede bang makahingi ng tulong?"

"Of course." mabilis niyang sagot.

Iniabot nito ang isang tablet.

"Naka-sync dito lahat ng schedule ni Sir Westley. Since ikaw na ang official secretary niya, ikaw na ang magha-handle nito."

Tinanggap niya iyon.

Pagkabukas pa lamang ng calendar ay halos mapasinghap siya, sunod-sunod ang meetings.

Business lunches.

Video conferences.

International calls.

Charity events.

Board meetings.

Halos wala man lang bakanteng oras.

"Paano siya nakakahanap ng oras para matulog?" bulong niya sa sarili.

Narinig iyon ng receptionist at natawa.

"Actually...Four hours a day lang daw ang tulog ni Sir."

Napatingin siya rito.

"Four hours?" Tumango ito.

"Minsan nga dalawang oras lang."

Napailing si Ellaine.

"Hindi tao ang boss ko...Robot yata."

Napangiti siya sa sariling naiisip.

Maya-maya ay muling bumukas ang elevator.

Lumabas ang isang matangkad na babae na may hawak na malaking garment bag.

Kasunod nito ang dalawa pang lalaki na may bitbit na malalaking kahon.

"Good afternoon."

"We're from Maison Étoile."

Napakunot-noo si Ellen.

"Excuse me?" nagtatakang tanong niya.

Lumapit ang HR Manager. "They're here for you."

"Me?"

"Yes.Sir Westley already called them."

"Your gown for tomorrow night's charity gala."

Nanlaki ang mga mata niya.

"Wait...May gown na agad?"

"Sir doesn't like last-minute preparations."

Hindi pa man siya tuluyang nakaka-recover ay inilapag na sa mesa niya ang tatlong malalaking kahon.

Shoes.

Jewelry.

Handbag.

Kasunod noon ay ang garment bag.

Maingat iyong binuksan ng stylist.

At halos mapasinghap ang lahat ng empleyadong nakapaligid. Isang napakagandang midnight blue evening gown ang lumitaw.

Simple.

Elegant.

Ngunit halatang napakamahal.

"Wow..." Mahinang bulong ng receptionist.

Napalunok si Ellen..

"Sigurado ba kayong para sa akin ito?"

Ngumiti ang stylist.

"Personally selected by Mr. Westley Vidal."

Lalong napakunot-noo si Ellaine.

"Personally?"

Hindi pa man niya natatapos ang iniisip...

biglang bumukas ang p***o ng conference room.

Sunod-sunod na lumabas ang mga investors.

Kasunod nila si Westley.

Tahimik nitong inayos ang cuff ng suot na coat habang nakikipagkamay sa mga foreign investors.

"Thank you for coming." "It's always a pleasure doing business with Vidal Holdings."

Isa-isang nagsialisan ang mga bisita.

Nang mapadaan si Westley sa mesa niya, napansin nito ang gown.

"So..." Napatingin ito sa stylist.

"It fits the theme."

Tumango ang stylist. "It will suit Miss Cruz perfectly."

Muli siyang napatingin kay Westley.

"Sir...I think this is too expensive."

Nagkibit-balikat lamang ang lalaki.

"It's company expense.But—You'll be representing my office.I don't like people underestimating my employees."

Natahimik siya, hindi niya alam kung ano ang isasagot.Hindi ito nagyayabang.

Hindi rin ito nanliligaw.Natural lamang nitong sinasabi ang nasa isip.

Bahagyang ngumiti si Westley.

"Besides...Tomorrow night...Everyone will be looking at the CEO."

Saglit itong tumigil.

Pagkatapos ay ngumiti nang mapang-asar.

"I don't want them asking why my secretary is dressed better than me."

Napatawa si Ellaine. "I highly doubt that will happen."

"Are you sure?"

Napailing siya. "Very sure."

Ngunit hindi niya napansing...

mula sa kabilang dulo ng executive floor...

may isang pares ng matang tahimik na nakatingin sa kanilang dalawa.

Mahigpit ang pagkakahawak ng babae sa mamahaling handbag. Naniningkit ang mga mata.

Tiffany Guanzon.

"So... " Mahina nitong bulong."You're already smiling because of him." Unti-unti itong napangisi.

"Let's see if you can still smile tomorrow night."

________

Hindi napansin ni Ellaine ang matang nakamasid sa kanya mula sa kabilang dulo ng executive floor.

Abala siya sa pagtitig sa gown na nakasabit sa garment rack.

Kailanman ay hindi niya pinangarap na magsuot muli ng mamahaling evening gown. Sa katunayan, iyon mismo ang sinusubukan niyang takasan.

Ang marangyang buhay.

Ang mga charity gala.

Ang mga business partners.

Ang mga taong kilala ang apelyidong Valderama.

Mabigat siyang napabuntong-hininga. "Miss Cruz?"

Napalingon siya sa stylist. "Would you like to try it on?"

Agad siyang umiling.

"Not now. Maybe tomorrow na lang po."

Tumango ang babae.

"All right. We'll return tomorrow afternoon for your hair and make-up."

Pagkaalis ng stylist ay muli niyang isinara ang garment bag.

Hindi niya namalayang nakatayo na pala si Westley sa kabilang gilid ng mesa.

Tahimik lamang itong nakatingin sa kanya.

"Problem?"

Napapitlag siya.

"Wala Sir."

"Sure?"

Tumango siya. "I'm just... not used to all of this."

Bahagyang napangiti ang CEO.

"You'll get used to it."

I don't think I want to." mahinahong sabi niya.

Napataas ang kilay ni Westley.

"Really?"

"I prefer a quiet life. I like small coffee shops."

"Bookstores, Public parks.Simple restaurants."

Hindi agad nagsalita ang lalaki. Pinagmasdan lamang siya nang ilang segundo.

Pagkatapos ay bahagyang ngumiti.

"That's... surprisingly refreshing." manghang sbai nito.

"Bakit sir?"

"Karamihan sa mga babaeng nakilala ko..."

"...mas excited sa designer bags kaysa sa business meetings."

Napangiti si Ellen.

"Maybe you're meeting the wrong women."

Natawa si Westley.

"Maybe."

Hindi niya napansing ilang empleyado na ang palihim na sumusulyap sa kanilang dalawa.

Maging ang receptionist ay napailing.

"Hala..." Mahina nitong bulong sa katabing empleyado. "Ngumingiti si Sir."

"Again."

"Hindi normal 'yan."

"Huwag kang maingay."

"Baka marinig."

Ngunit huli na.Narinig na iyon ni Westley.

Napalingon siya sa dalawang empleyado.

Agad namang nagtungo ang mga ito sa kani-kanilang mesa na parang walang nangyari.

Napailing ang CEO.

"They're unbelievable."

Napatawa si Ellaine.

"I think they're just... curious."

"They're gossiping."

"That's different."

Hindi niya napigilang matawa nang mas malakas.

Napailing si Westley.

"There. You laughed. It's getting easier."

Bahagya siyang natahimik.

Hindi niya alam kung bakit...

pero sa unang pagkakataon matapos ang nangyari kay Leo...pakiramdam niya'y nakatawa siyang hindi pilit.

Hindi dahil masaya ang buhay.

Kundi dahil...may taong kusang nagpapagaan ng mabigat niyang isip.

Biglang tumunog ang cellphone ni Westley.

Tinignan nito ang screen.

Unti-unting nawala ang ngiti sa mukha niya.

"Excuse me."

Lumayo ito ng ilang hakbang bago sinagot ang tawag.

Tahimik lamang si Ellaine habang inaayos ang mga dokumentong nasa mesa.

Hindi niya sinasadyang marinig ang usapan.

"Mom.....I'm working."

Saglit siyang napangiti.

"Mama's boy?"

"Tomorrow?"

Westley's voice became softer.

"Yes.I'll bring my secretary."

Napahinto ang kamay ni Ellen.

"Secretary?" Hindi niya alam kung ano ang sinabi sa kabilang linya.Ngunit ilang segundo lang...

biglang napatawa ang CEO.

"No, Mom.I'm not dating her."

Tahimik na yumuko si Ellaine. Bigla siyang nahiya kahit wala naman siyang ginagawa.

Pagkababa ni Westley ng telepono ay napansin nitong bahagyang namumula ang pisngi niya.

"Everything okay?" Tumikhim siya.

"I... accidentally overheard your conversation."

"That's unfortunate."

Napakamot sa batok ang lalaki. "My mother likes assuming things."

Napangiti si Ellaine. "I noticed."

"Hmm.She's probably planning our wedding already." Nanlaki ang mga mata niya.

"What?"

Biglang natawa si Westley.

"I'm kidding."

Napabuga siya ng hangin.

"For a second...I almost believed you."

"I have a very convincing face."

"You have a very mischievous face."

Tahimik na nagkatitigan ang dalawa.

Pagkatapos ay sabay silang natawa.

Hindi nila alam...na sa labas ng executive floor...

may isang lalaking kararating lamang sa lobby.

Suot ang mamahaling itim na suit.

May hawak na bouquet ng puting rosas.

Diretso itong lumapit sa receptionist.

"Good afternoon.I'm here to see..."

Saglit itong tumingin sa cellphone bago muling nagsalita "...Miss Ellaine Cruz."

Ngumiti ang receptionist.

"May I know your name, Sir?"

Bahagyang ngumiti ang lalaki.

"Tell her...Leo Garcia is here."

Sa loob ng executive office, biglang tumunog ang telepono sa mesa ni Ellaine.

Hindi niya alam...

na sa pagsagot niya sa tawag na iyon...

unti-unting babalik ang nakaraan na pilit niyang tinatakasan.