Chapter 6: Guess Who’s Running the Meeting?

Beatrice

Naabutan ko siyang naghuhubad ng kanyang polo.

Tumingin siya sa akin at natigil siya. Matagal niya akong tinitigan.

Problema niya?

 Umiwas din siya ng tingin at tinuloy niyang tanggalin ang polo niya. Ipinatong niya ito sa kama at umupo siya.

“Just put that on the bedside table, then go out.”

I scoffed in disbelief.  Siya pa ang may ganang magpalayas.

“Iyon talaga ang gagawin ko,” asik ko sa kanya. Hindi siya kumibo.

Naglakad ako palapit sa kama at pinatong nga ang pitsel sa bedside table. Pero tiningnan ko rin siya mula sa likod niya. Nakayuko siya.

“Tsk,” sinalinan ko ng tubig ang baso, tsaka ko siya nilapitan.

“Heto,” kibo ko.

Umangat ang ulo niya at tumingin sa akin.

“Uminom ka ng tubig, makakatulong para hindi ka ma-dehydrate,” sabi ko pa.

Lumipat ang tingin niya sa baso, pagkuwan kinuha rin niya ito at uminom.

Pagkatapos, binigay niya rin sa akin ito, “Give me more,” utos niya.

Nanggigigil na lang talaga ako. Bukod sa masama pa ang ugali niya, utusero pa siya.

Pero sinunod ko na lang siya dahil baka may mangyaring hindi maganda sa kanya. Marami akong makakalaban kung sakali. Buong angkan niya at buong korporasyon ng Gran Aria. Tapos mapapatalsik ako sa trabaho.

Hindi ko iyon naisip kanina sa inis ko sa kanya. 

“Tsk, ba’t kasi pinilit mo pang ubusin ang alak,” sabi ko.

Tiningnan niya ako. “How can you say that to me? Ikaw ang nagdala sa akin sa harap ng lolo mo.”

Tinaasan ko siya ng kilay. “Puwede mo namang tanggihan. Kinamumuhian mo ang pamilya ko, hindi ba? Bakit ka umaastang mabait sa kanila?”

“They’re not part of your business. Nagiging biktima rin sila ng ginagawa niyo ng daddy mo.”

 “Why do you think that I’m part of my dad’s business? Hindi mo naisip na baka biktima rin ako rito?”mahina kong tanong.

Sumentro ang mga mata niya sa akin at tinitigan niya ako. Sa titig niya, inaalam niya talaga kung inosente nga ako o hinde-

Tumikhim siya. “Just give me more water.”

Inirapan ko siya sa pagsusungit niya.

Pagbalik ko ulit sa harapan niya, “Oh, heto, last na iyan ha. Bahala ka na sa sarili mo dahil itutulog ko na rin,” sabi ko.

Madaling-araw akong babalik sa Ramilla dahil kailangan kong pumasok sa trabaho bukas.

Aalis na ako nang bigla niyang hinawakan ang kamay ko.

Tiningnan ko siya. “May kailangan ka pa?” tanong ko.

Basta na lang niya binaba ang baso sa kama, kaya kukunin ko na sana ito, pero pinigilan niya ako at pinatingin niya ako sa kanya.

“If you really have no idea about it, why did you act like you didn’t know me?”

Deretso lang naman ang reaksyon ko sa tanong niya. He really sees me like my father.

“Why would I act as if I know you when you didn’t show yourself to me during our wedding, nor the two years I was in your villa’s guest house?”

Nanatili ang mga mata niya sa akin.

“And if you don’t believe me, then so be it, because I will also continue acting like I don’t know you at all because you don’t deserve my acknowledgement. I have a marriage certificate, but I don’t have a husband–”

Natigil ako nang tumayo siya at hinila niya ako palapit sa kanya.

Nagulantang ako nang sakupin niya ang labi ko at siilin ako ng halik.

Tinulak ko siya palayo sa akin, pero hinapit niya ang baywang ko lalo sa kanya.

Naging marubdob at mapusok ang halik niya sa akin.

Buong lakas ko siyang tinulak. “What do you think you are doing right now?” tanong ko sa kinakapos kong hininga.

Hindi siya sumagot, bagkus lumapit siya at yumuko sa leeg ko. Heto naman ang hinalikan niya.

Nanlaki ang mga mata ko sa ginawa niya. 

 “Lucien!”

He turned deaf as he trailed his lips on my neck. And I felt like my feet were stuck on the ground, unable to move.

Naipikit ko ang mga mata ko nang tumaas ang labi niya patungo sa panga ko hanggang sa ilapit niya ito sa tainga ko.

“You’re not the one who will say if you have a husband or not,” sambit niya, tsaka niya inalis ang mga kamay niyang nasa bewang ko.

Mabilis naman akong lumabas sa kwarto. Mabilis ang mga paa kong naglakad paalis sa harapan nito.

“Saan ka pupunta?” tanong sa akin ni Tita nang malagpasan ko siya.

“Wala akong pasensya sa pag-aalaga ng lasing,” sabi ko at tuloy-tuloy kong tinungo ang kwarto ng pinsan kong babae.

Pagpasok ko sa loob ng kwarto, nasapo ko kaagad ang dibdib ko.

“Ate Bi? Ba’t nandito ka at bakit namumula ka?”

“Dito ako matutulog,” sabi ko.

Humiga na ako sa kama at nagtalukbong ng kumot.

Never in my wildest thoughts did I imagine that our first face-to-face encounter would be disastrous.

Kinaumagahan, pagkagising ko, nakaalis na sina Lucien. Pagkatapos kong mag-ayos ng sarili ko, nagpaalam na ako kina Lolo dahil tiyak mahuhuli ako sa trabaho.

Kailangan kong bumalik na sa trabaho para i-double-check ang mga papel na ipinasa sa akin ng kumpanya ni Dad, Baka may hindi ako nakita dun. Hindi puwedeng nakalusot ang quarrying niya rito.

Dumiretso ako sa Gran Aria pero nang marating ko ang opisina namin, dalawang tao lang ang nakita ko.

“Saan iyong mga iba?” nagtataka kong tanong.

“Nasa conference hall na sila,” sagot sa akin ng kasamahan ko.

“Huh? Bakit?”

“May emergency meeting daw, halika na, late na tayong tatlo.”

Lakad-takbo ang ginawa namin para marating namin ang conference hall nang mabilisan. Sa front door ng conference hall ang pinasukan namin dahil iyon na ang mas malapit sa amin.

Mabilis na nagpaumanhin ang mga kasamahan ko nang makapasok kami.

“Sorry po,” yuko ko rin tsaka ko inangat ang tingin ko–

Bumagal ang pagdiretso ko ng ulo ko nang makita ko ang taong nakatayo sa harapan namin.

“Sinabi ba sa gc natin na ang presidente ang nagpatawag ng meeting?” mahina at kinakabahang tanong ng kasama ko.

“Hindi, emergency meeting lang ang nandun. Kung nasabi nila, e di sana nag-absent na lang ako nang tuluyan,” mahina ring sagot ng isa.

“Find your seats,” maawtoridad na utos sa amin ni Lucien.

“Opo sir, sorry po.”

“Good morning, po. Sorry po.”

Natatarantang sagot ng dalawa.

“Beatrice, tara na, ano pang tinatayo mo diyan?” hila nila ako. Mabilis naman akong kumilos.

Nang makaupo ako, iniyuko ko kaagad ang ulo ko.

Oh God, I’m doomed!

Bakit kung kailan kilala na niya ang pagkatao ko, ngayon pa nagtagpo ang landas namin dito sa kumpanya!?

“I’ll ask again, who manages the agreements of  the corporation with QuarryTorre Company?”

Nabibingi na ako sa lakas ng tibok ng puso ko. Hindi ko ito napaghandaan!

Siniko ako ng kasamahan ko, “Beatrice, ikaw ang may hawak ng QT diba?” 

“Ang alin?”

“QuarreTorre daw,” mahina pero gigil na sabi naman ng isa sa akin.

“Bakit?” tanong ko.

“Tinatanong ni Sir Lucien kung sino raw ang may hawak sa agreements ng QuarreTorre.”

“Ah-.”

Dun ko naramdaman na nakatingin na sa akin lahat ng kasamahan ko.

“Tayo na at sumagot ka,” paniniko ulit sa akin ng kasamahan ko.

Sa huli, tumayo rin ako. “Ako po, sir.”

Sa tingin pa lang na pinupukol sa akin ngayon ni Lucien, alam kong naglalagablab na ang galit niya sa akin.

Jusko, Lord, kabilang ba talaga ako sa matatapang mong mga sundalo!