LOGINAVERY POVMabagal ang galaw ng oras sa sala habang dahan-dahang nagbabago ang kulay ng kalangitan sa labas ng bintana. Mula sa maliwanag na dilaw, nagiging kahel at patungo na sa madilim na asul ang paligid. Nakatitig lang ako kay Aria habang tahimik siyang dumedede sa akin. Ang maliliit niyang kamay ay nakadikit sa aking dibdib, paminsan-minsang humihigpit ang hawak kapag medyo nabibigla siya sa maliit na tunog sa paligid.Nakaalalay pa rin si Sandro sa akin. Ang kaniyang isang kamay ay nakahawak sa aking balikat habang ang kabilang kamay naman niya ay maingat na iniaayos ang kumot sa aking binti para hindi ako lamigin sa pumasok na hanging-gabi."Medyo lumalamig na ang simoy ng hangin sa labas, Avery. Gusto mo bang ipasara ko na muna 'yung mga bintana sa beranda?" tanong ni Sandro habang sinisilip ang aking mukha."Sige, Sandro. Baka biglang humangin nang malakas at mahamogan si baby," nakangiting sagot ko sa kaniya.Dahan-dahan siyang tumayo mula sa sofa, siniguradong kumportable a
AVERY POVDumating si Nanay Elena mula sa kusina na may bitbit na tray kung saan nakapatong ang dalawang baso ng mainit na tsokolate at isang plato ng bagong lutong toasted bread na may palaman na butter at jam. Amoy na amoy ang tamis ng tsokolate habang inilalapag ng matanda ang tray sa maliit na mesa sa tapat ng aming sofa."O, Avery, Sandro, inumin niyo muna habang mainit-init pa," nakangiting sabi ni Nanay Elena habang inaayos ang mga baso. "Maganda 'yang tsokolate para pampa-relax sa hapon.""Maraming salamat po, Nanay Elena," sagot ko habang dahan-dahang umaayos ng pagkakaupo sa tulong ng kamay ni Sandro na nakahawak sa aking likod.Kinuha ni Sandro ang isang baso at dahan-dahang inihain sa akin. Sinigurado niya muna na hindi masyadong mainit ang gilid ng baso bago ko ito hawakan. Uminom ako ng kaunting tsokolate at agad na kumalat ang init nito sa aking tiyan. Napakasarap at napakagandang pampalipas ng oras habang namamahinga kami sa sala."Masarap ba, Avery?" tanong ni Sandro
AVERY POVDahan-dahan na ipinatong ni Sandro si Aria sa aking mga bisig habang nananatili siyang nakaluhod sa tapat ng sofa. Ang mainit niyang mga palad ay nakapatong sa aking mga tuhod, habang ang kaniyang mga mata ay nakatitig sa aming anak na patuloy na nagpapalabas ng maliliit na tunog mula sa bibig.Nakasandal ako nang maayos sa malambot na unan habang maingat kong iniaayos ang aking damit para mapadedihan muli si Aria. Medyo mainit na ang hapon kaya ang malamig na hangin mula sa electric fan na nakatutok sa amin ay napakasarap sa pakiramdam."Nangangawit ka ba, Avery?" tanong ni Sandro habang iniaabot ang isang maliit na unan para maipatong ko ang aking siko. "Gusto mo bang kumuha ako ng dagdag na suporta para sa likod mo?""Hindi naman, Sandro. Sakto lang 'tong pagkakaupo ko," nakangiting sagot ko sa kaniya habang nakatitig sa maliit na mukha ni Aria na pikit-matang umiinom ng gatas. "Saka mas kumportable ako rito sa sala kaysa sa kwarto kapag hapon."Umakyat si Sandro sa sofa
AVERY POVDahan-dahan kaming naglakad ni Sandro patungo sa kainan. Alalay na alalay pa rin ang kaniyang malapad na palad sa aking baywang habang ang kabilang kamay naman niya ay nakahawak sa aking siko. Sa bawat mabagal kong tapak sa sahig, ramdam ko ang matinding ingat niya, na para bang anumang oras ay pwede akong mabuwal kapag hindi siya nakahawak nang maayos.Pagdating sa hapag-kainan, inabot agad ni Sandro ang unan na nakapatong sa kahoy na upuan at inayos ito sa likod ko. Pinaliklik muna niya ako nang maayos bago siya umupo sa aking tabi."Dahan-dahan lang sa pag-upo, Avery," pabulong niyang paalala habang nakatingin sa akin nang may pag-aalala. "Sabihin mo sa akin kapag kumikirot 'yang tahi mo.""Ayos lang ako, Sandro. Hindi naman na ganoon kasakit," nakangiting sagot ko sa kaniya habang iniaabot ang aking kamay para pisilin ang kaniyang mga daliri.Inihain ni Nanay Elena ang malaking mangkok ng mainit na tinolang manok sa gitna ng mesa. Umusok-usok pa ang sabaw nito at amoy na
AVERY POVDahan-dahan kaming naglakad ni Sandro pabalik sa loob ng sala mula sa beranda. Alalay na alalay pa rin ang kaniyang malapad na palad sa aking baywang, habang ang kabilang kamay naman niya ay nakahawak sa aking siko. Pagkapasok na pagkapasok namin sa loob, agad na pinalitan ng preskong simoy mula sa electric fan ang kaunting init na naramdaman namin mula sa bakuran."Upo ka muna rito, Avery," malambing na bulong ni Sandro habang ginagabayan ako patungo sa gitna ng malaking sofa.Maingat akong naupo at agad naman niyang kinuha ang dalawang malambot na unan para iayos sa aking likuran. Kinuha niya si Aria mula sa aking mga bisig nang napakadahan-dahan, sinisiguradong hindi mabubulabog ang tulog ng aming anak. Inilapag niya ang baby sa portable crib na nakatabi sa aking sofa, bago niya inayos ang kulay-rosas na kumot sa katawan nito.Pagkatapos niyang maayos si Aria, lumuhod si Sandro sa aking tapat. Hinawakan niya ang dalawa kong kamay at idinikit ang kaniyang labi sa likod ng
AVERY POVNapakapresko ng hangin sa beranda. Ang banayad na sikat ng araw ay hindi pa gaanong mainit, sakto lang para magbigay ng kaunting warmth sa aming balat. Naupo kami ni Sandro sa dalawang malambot na upuan sa tabi ng mga halaman. Karga-karga ko si Aria habang nakasandal ang kaniyang maliit na ulo sa aking dibdib.Inisod ni Sandro ang kaniyang upuan para mas madikit sa akin. Inabot niya ang blanket na bitbit niya at maingat na ipinatong sa aming dalawa ni baby para hindi kami hanginin nang masyado."Masakit pa ba 'yung tahi mo, Avery?" tanong ni Sandro habang sinisilip ang aking mukha nang may pag-aalala."Kaunti na lang, Sandro. Hindi na tulad noong mga unang araw na halos hindi ako makahinga kapag tumatayo," nakangiting sagot ko sa kaniya. "Mas gumagaan na ang pakiramdam ko kapag nakakalabas ako rito sa beranda.""Mabuti naman. Pero sabihin mo agad sa akin kapag kailangan mo nang humiga, ha?" paalala niya bago hinalikan nang mabilis ang aking pisngi.Nakatitig lang ako sa kani
AVERY POVPag-uwi ko sa apartment, hindi ko na binuksan ang ilaw. Naupo lang ako sa gilid ng kama habang pinapanood ang mga ilaw ng sasakyang dumadaan sa labas. Kanina pa magulo ang isip ko. 'Yung sinabi ni Sandro tungkol sa kumpanya nila, 'yung board, pati 'yung tatay ko... hindi ko na alam kung a
AVERY POVNapatitig lang ako sa phone ko kahit namatay na ang tawag. Nanlalamig ang mga palad ko, at 'yung kaba sa dibdib ko, parang gustong kumawala. Sandro Tallano. Bakit ngayon pa? Bakit kailangan niyang lumitaw kung kailan iniisip ko na kung paano itatago ang lahat?Dahan-dahan akong lumapit sa
AVERY POVHingal na hingal ako habang nakasandal sa malamig na pader ng hallway ng Grand Opulence Hotel. Ang bigat ng dibdib ko, parang sasabog. Hawak ko ang maliit na clutch bag na naglalaman ng camera at recorder ko. Isang gabi lang, Avery. Isang gabi lang na kailangan mong maging matapang para m
AVERY POVBiyernes. Ordinaryong araw lang sa labas—mainit ang sikat ng araw at abala ang mga tao sa kani-kanilang buhay. Pero sa loob ng opisina ng mayor sa Taguig, parang tumigil ang oras para sa akin.Nakatayo ako sa harap ng salamin sa maliit na lounge, tinitingnan ang sarili ko. Hindi ako naka-







