MasukAVERY POVBahagyang nagdilim ang paligid sa aking paningin habang tuluyan kong hinayaan ang aking katawan na magpahinga. Ilang oras din ang lumipas bago ako dahan-dahang nagising dahil sa mahinang kaluskos ng gulong sa aming tabi.Pagdilat ng aking mga mata, naramdaman ko ang malamig at mas maluwag na simoy ng hangin. Wala na kami sa delivery suite. Dahan-dahan na nilang itinutulak ang aking kama patungo sa isang malinis at tahimik na private recovery room sa ikatlong palapag ng ospital."Gising ka na pala, Avery," mahinahong bati ni Sandro habang nakahawak pa rin sa aking kamay at nakasabay sa paglakad ng kama.Bahagya akong tumango at pilit na ngumiti sa kaniya. "Nasaan si Aria?""Nasa tabi mo lang, Ma'am," nakangiting sagot ng nurse na nagtutulak sa maliit na transparent crib sa aming kabilang panig. "Katatapos lang po nating sukatin ang kaniyang weight at height sa nursery habang natutulog kayo. Napakalusog po niya, tatlong kilo."Nakahinga ako nang maluwag at dahan-dahang tumingi
AVERY POVBumukod ang katahimikan sa buong silid habang dahan-dahan kong inilalapit ang aming anak sa aking dibdib. Sa tulong ni Doktora Ramos at ng nakatayong nurse, maingat kong inagapay ang kaniyang maliit na ulo para matutunan niya ang tamang pag-latch."Dahan-dahan lang, Avery. Hayaan mong siya ang maghanap," malambing na gabay ng doktora habang pinagmamasdan ang aming mga kilos.Ilang segundo pa ang lumipas bago naramdaman ang kaniyang maliit na bibig na sumipsip nang tama. Isang kakaibang init at matinding emosyon ang kumalat sa buong katawan ko—isang pakiramdam na hindi ko pa kailanman naranasan sa buong buhay ko.Napatingin ako kay Sandro na nakatayo pa rin sa aking tabi. Nakatitig siya sa aming dalawa ng baby, hindi humihinto ang dahan-dahang paghaplos ng kaniyang mga daliri sa aking balikat."Kumusta, Avery? Masakit ba?" kabadong tanong niya habang inilalapit ang kaniyang mukha."Hindi, Sandro. Medyo naninibago lang ang pakiramdam, pero napakasarap sa pakiramdam," nakangiti
AVERY POVNapakainit ng maliit na katawan ng aming anak habang nakadikit sa aking dibdib. Ang kaniyang malakas na iyak na kanina lang ay umalingawngaw sa buong silid ay dahan-dahang humupa, naparang naramdaman din niya agad ang tibok ng aking puso at ang seguridad ng aking mga bisig.Nakatayo sa tabi ko si Sandro, nakaluhod ang isang tuhod sa gilid ng kama habang nakahawak pa rin nang mahigpit sa aking kamay. Umiyak siya nang walang tunog—mga luhang mabilis na umaagos sa kaniyang mga pisngi habang nakatitig sa maliit na mukha ng aming baby girl."Avery..." pabulong at garalgal na sabi ni Sandro, tila nawawalan ng boses sa sobrang emosyon. "Maraming salamat, my love. Napakatapang mo... maraming, maraming salamat."Iniyukayok niya ang kaniyang ulo sa gilid ng aking leeg at hinalkan nang paulit-ulit ang aking noo habang nakapatong ang kaniyang kamay sa ibabaw ng malambot na kumot na nagtatakip sa aming anak."Napakaganda niya, Sandro," bulong ko habang pinagmamasdan ang maliliit na dalir
AVERY POVAgad na naging mabilis ang galaw ng lahat sa loob ng delivery suite matapos sabihin ni Doktora Ramos na nasa sampung sentimetro na ako. Inayos ng dalawang nurse ang magkabilang leg rest sa dulo ng kama habang ang isa naman ay mabilis na naglagay ng karagdagang sterile sheet sa ilalim ng aking balakang."Avery, itataas natin nang kaunti ang sandalan ng kama mo para mas maging maganda ang anggulo mo sa pag-ire," paliwanag ni Doktora Ramos habang inaayos ang malaking ilaw sa itaas.Pindot ng nurse ang button sa tabi ng kama at dahan-dahang umangat ang aking likod. Si Sandro naman ay mabilis na pumatong ang dalawang kamay sa aking balikat para alalayan ang aking pag-upo."Dito lang ako sa likod mo, Avery," pabulong na sabi ni Sandro habang inilalapit ang kaniyang mukha sa aking tainga. "Nakahawak ako sa 'yo. Sabay natin gagawin 'to."Inagapay ni Nanay Elena ang aking kaliwang binti habang ang isang nurse naman ang humawak sa kabilang panig. Si Salve ay nanatili sa tabi ng infant
AVERY POVUmihip ang malamig na hangin mula sa aircon ng delivery suite habang maingat na inililipat ng nurse ang karagdagang sterile drapes sa paanan ng aking kama. Sa bawat minutong lumilipas matapos ihayag ni Doktora Ramos na nasa siyam na centimeters na ako, mas lalong nagiging tahimik at nakatutok ang lahat ng tao sa loob ng silid.Lumapit si Nanay Elena sa akin at dahan-dahang pinunasan ang malamig na pawis sa aking leeg at balikat. "Avery, relax ka lang. Hawak-hawak mo lang ang kamay ni Sandro. Huwag mong kakalimutan 'yung tamang paghinga kapag dumating na ang pinakamatinding hilab.""Opo, Nanay Elena," mahinang sagot ko habang pilit kong inirirelax ang aking balikat.Naupo si Sandro sa gilid ng kama at mas hinalikan ang likod ng aking palad. Nakatitig siya sa akin nang may matinding pagmamahal at pag-aalaga. "Avery, napagdaanan na natin ang pinakamahihirap na araw sa buhay natin. Nandito na tayo sa dulo. Hinding-hindi ako bibitaw sa 'yo."Inabot ko ang kaniyang pisngi gamit an
AVERY POVBahagyang lumalim ang gabi sa labas ng delivery suite, pero sa loob ng silid, parang tumigil ang oras. Ang tanging naririnig na lang ay ang tuloy-tuloy na tunog ng monitor at ang mababaw kong paghinga. Kinuha ni Salve ang pinalamig na tuwalya para idampi muli sa aking noo at leeg, habang si Nanay Elena naman ay nakatayo sa kabilang gilid ng kama para paypayan ako nang bahagya."Huminahon ka lang, Avery," mahinahong paalala ni Nanay Elena habang hinahaplos ang aking kabilang kamay. "Napakaganda ng progress mo. Ang mahalaga ngayon, huwag mong uubusin ang lakas mo sa pagdaing."Tumango ako nang dahan-dahan. Ramdam na ramdam ko ang matinding pagod sa aking katawan, pero sa tuwing lilingon ako sa aking tabi, nakikita ko si Sandro na hindi naghihiwalay sa aking piling. Nakaluhod siya sa maliit na upuan, nakatitig sa aking mga mata, at hawak-hawak ang dalawa kong kamay nang buong ingat at pagmamahal."Sandro... nauuhaw ako nang kaunti," mahinang pabulong ko sa kaniya.Mabilis na ki
AVERY POVBiyernes. Ordinaryong araw lang sa labas—mainit ang sikat ng araw at abala ang mga tao sa kani-kanilang buhay. Pero sa loob ng opisina ng mayor sa Taguig, parang tumigil ang oras para sa akin.Nakatayo ako sa harap ng salamin sa maliit na lounge, tinitingnan ang sarili ko. Hindi ako naka-
AVERY POVMuntik na akong madapa sa silver heels na 'to pagbaba ko ng hagdan. Ang taas masyado, parang balak yata akong pilayin ni Sandro bago pa man kami makarating sa dinner. Hawak-hawak ko ang railings habang dahan-dahang bumababa, tinitiis ang hapdi sa likod ng sakong ko.Nasa baba ng hagdan si
AVERY POVPag-uwi ko sa apartment, hindi ko na binuksan ang ilaw. Naupo lang ako sa gilid ng kama habang pinapanood ang mga ilaw ng sasakyang dumadaan sa labas. Kanina pa magulo ang isip ko. 'Yung sinabi ni Sandro tungkol sa kumpanya nila, 'yung board, pati 'yung tatay ko... hindi ko na alam kung a
AVERY POVHingal na hingal ako habang nakasandal sa malamig na pader ng hallway ng Grand Opulence Hotel. Ang bigat ng dibdib ko, parang sasabog. Hawak ko ang maliit na clutch bag na naglalaman ng camera at recorder ko. Isang gabi lang, Avery. Isang gabi lang na kailangan mong maging matapang para m







