Kabanata 2

Andres's Point Of View.

"Damn it, Klayd!" inis kong sabi sa aking kaibigan. "What part of earth where I could find a former secret service agent that I have to marry?!"

"Just tell him the truth," narinig niyang sagot nito. "Hindi naman masama magkakaroon ng bodyguards, para nga lang akong nagbabakasyon dito sa bahay."

"Someone died here, remember? And that someone was our friend."

"I know... Hindi ko naman sinasabing hindi ako nasaktan sa pagkawala ni Conrad. Pero iniisip ko na lang din ang kaligtasan ko ngayon. No one knows what will happen. Ni-hindi pa nga nahuhuli ang suspect."

Malakas na lamang akong napabuntong hininga, hindi ko na alam ang gagawin ko. Ayoko namang aminin kay Lolo na nagsinungaling ako, mamaya ay bawiin niya ang kompanya sa akin.

"What's your plan? You're the one causing your own problems."

Napailang siya. "Don't state the obvious here, Klayd. I know that."

"Ano ngang plano mo?"

"Hindi ko pa alam, pero sigurado akong hindi ko babawiin ang sinabi ko kay Lolo."

"You're dead. Magpapakasal ka talaga dahil lang ayaw mo ng bodyguards? Hindi ba't parang ang babaw no'n?"

"Fake marriage, Klayd. Fake marriage ang mangyayari," sagot niya. "Hindi naman ako ganoon katanga para sumugal ng gano'n."

"Good luck on that. Magdadasal ako na sana hindi malaman 'yan ng Lolo mo."

Napailang na lamang ako bago binaba ang tawag, kung wala pa akong mahahanap na babae ngayon, siguradong magtataka na si Lolo.

Damn it. Saan naman ako maghahanap ng babae?

Andy's Point Of View.

Hindi ko alam kung paano tumatakbo ang buhay, kung pinipili lang ba ng Diyos kung sino ang mabubuhay na mahirap at mayaman. Pero noong nasa tiyan pa lang siguro ako ni Mama ay sobrang swerte ko na dahil napasama ako sa parte ng mga taong lumaking mahirap.

"Ate Yena, pwede po bang umutang kahit isang kilong bikas?"

Nakita ko naman ang pagkamot ng matanda dahil sa sinabi ko, napangiti ako dahil sa naging reaksyon niya.

"Pasensya na, Ate. Paborito ko kasing utangan itong tindahan mo," dagdag ko, totoo iyon dahil sa lahat ng mga nautahan ko rito sa baranggay namin, siya lang talaga ang nakakaintindi sa sitwasyon ko.

Noong makita ko siyang tumayo para kumuha ng bigas ay mas lumawak naman ang pagngiti ko, nilapag niya iyon sa harapan ko bago magsalita.

"Kailan ka naman magbabayad?"

"Sa sabado po, sigurado 'yan. Uunahin kitang bayaran kaysa kay Aling Fe," pagbibiro ko at napailang na lamang siya.

"Bilib talaga ako sa'yo, Andy. Napakasipag mong bata, sigurado akong malayo ang mararating mo."

Nanatili ang ngiti ko sa narinig. "Ikaw lang ang nagsabi niyan, Ate," sagot ko ngunit sa loob-loob ko ay hindi ko maiwasang matuwa dahil may tao pa rin palang naniniwalang may mararating ako sa buhay.

Nagpaalam na ako sa kaniya at umuwi na sa bahay, nagsaing ako at nagluto ng ulam. Pagkatapos ay tinawag ko na si Aemie para kumain.

"Tapos mo na ba ang assignment mo?" tanong ko sa kaniya habang kumakain kami, grade 12 na siya ngayon at malapit ng magcollege kaya naman todo kayod talaga ako sa pagtatrabaho.

"Oo, Ate."

Tumango ako. "Mabuti naman, huwag ka ng magpupuyat ha? Alam mo namang anemic ka. Hindi pwede 'yon sa'yo."

Nakita ko ang pagngiti niya. "Alam ko, Ate. Ikaw din, huwag kang masyadong magbabayad sa initan."

"Kung hindi ko 'yon gagawin, anong kakainin natin?" pagbibiro ko at napatawa na lamang siya. Alam kong madalas siyang mag-alala sa akin, lalo na dahil sa trabahong mayroon ako pero pinapaalala ko naman palagi na sarili niya na lang ang isipin niya dahil kaya ko ang sarili ko. Kami na lang ang nandiyan para sa isa't isa kaya masaya akong nagkakasundo kami.

Kinabukasan ay maaga akong umalis para sa trabaho, para na rin maiwasan ko si Aling Fe kung sakali mang bulabugin na naman niya ang umaga ko. Pagdating sa warehouse ay hindi na ako nag-aksaya pa ng oras at kumuha na ako ng mga package. Dahil gusto kong makarami ngayon ng delivered orders, hindi na ako nananghalian pa dahil bukod sa sayang ang pera, sayang din sa oras.

Kaya hindi na ako nagtataka na nakakaramdam na ako ng hilo sa huling parcel na i-dedeliver ko. Gabi na at pagod na ako pero last na naman 'to, pagkatapos ay pwede na akong magpahinga.

Nagmaneho ako papunta sa isang private subdivision, hinanapan pa ako ng ID ng guard bago ako papasukin. Pagdating ko sa address ng recipient, hindi ko maiwasang mamangha sa ganda ng mansyon na bumungad sa akin. Mukhang mayaman talaga lahat ng nandito, ano kayang mga trabaho nila at nagiging ganito sila kayamanan?

Nagdoorbell na ako at ilang sandali lang, nakita ko ang paglabas ng isang matangkad at maputing lalaki. Aamin kong guwapo ito, makapal ang kilay, magandang mga mata, matangos na ilong. Halatang suplado at babaero. Halatang mayaman din dahil bukod sa makinis ang mukha, branded din ang suot na damit.

Nang buksan nito ang gate ay mabilis kong naamoy ang panlalaking pabango nito.

"Ikaw po ba si Sir Andres Cavellana?" tanong ko at nakita ko naman ang pagtango nito.

"May parcel po kayo."

"How much?"

"Limang libo, Sir."

Nakita ko naman itong naglabas ng wallet at halos mamilog ang mga mata ko sa gulat dahil halos hindi na makahinga ang mga pera niya sa dami. Baka kung masama lang akong tao, kanina ko pa iyon hinablot. Pero hindi, hindi ko iyon gagawin dahil naniniwala ako sa karma.

"Here," wika nito at inabot sa akin ang pera, tinanggap ko naman ito at binigay ang may kalakihang box.

"Salamat, Sir."

Nang mabigay ko iyon ay tatalikod na sana ako ng bigla akong makaramdam ng hilo, napahawak na lamang ako sa gate ng pintuan dahilan upang hindi iyon masara noong lalaki.

Wala nga pala akong tanghalian! At bago ko pa makalimutan, parehas kaming anemic ni Aemie kaya naman bawal sa amin ang malipasan ng gutom. Ang tanga-tanga ko talaga. Bakit ko ba iyon nakalimutan?!

"Hey, are you okay?" narinig ko pang tanong ng lalaki, naramdaman ko ang paghawak niya sa braso ko ngunit nanlalabo pa rin ang aking paningin at parang umiikot ang buong paligid. "Miss, naririnig mo ba ako?"

Sinubukan kong gumalaw ngunit bago ko pa iyon magawa ay tuluyan na akong nawalan ng malay.