Kabanata 5 :Breakfast with the devil 👿

Paggising ko kinabukasan, hindi ang pamilyar na tilaok ng manok ng kapitbahay o ang tunog ng busina ng jeep sa kanto ang sumalubong sa akin.

Katahimikan. Absolute, deafening silence.

Dumilat ang mga mata ko at bumungad sa akin ang napakataas na ceiling na may recessed warm lighting. Nakahiga ako sa isang California king bed na may 1,000-thread-count Egyptian cotton sheets na sobrang lambot na parang lumulutang ako sa ulap.

Biglang bumalik sa alaala ko ang lahat ng nangyari kagabi.

Ang interview. Si Carmela. Ang contract. Ang Shangri-La gala. Si Beatrice Laurel.

Napabalikwas ako ng bangon at hinawakan ang kaliwang kamay ko. Nandoon pa rin ang six-carat emerald-cut diamond ring, kumikinang sa ilalim ng liwanag ng araw na tumatagos sa sheer curtains ng penthouse.

Hindi ito panaginip. Totoo ang lahat ng 'to.

Bumaba ako sa kama at maingat na naglakad patungo sa adjoining walk-in closet. Pagbukas ko ng p***o, halos malaglag ang panga ko.

Naka-hang doon ang dalawampu't limang iba't ibang designer outfits—mula sa casual silk blouses, high-waisted linen trousers, tailored blazer sets, hanggang sa mga eleganteng day dresses. Lahat ay may labels tulad ng Theory, Max Mara, at Ralph Lauren. Sa ilalim, may mga bagong pares ng flats, loafers, at pumps na eksaktong sukat ko.

At sa pinakadulo ng rack, maayos na nakasabit sa isang velvet hanger ang luma at kupas kong navy blue blazer mula sa ukay-ukay.

Isang mapait na ngiti ang sumilip sa labi ko. He really thinks of everything.

Pumili ako ng isang simpleng beige silk button-down shirt at itim na high-waisted slacks bago pumasok sa malaking banyong may marble bathtub at rainfall shower. Pagkatapos maligo at mag-ayos nang simple, lumabas ako sa mahabang hallway patungo sa dining area.

Ang amoy ng bagong timplang kape at toasted sourdough ang sumalubong sa akin.

Nakatayo si Rafael sa tabi ng island counter. He was surprisingly dressed down compared to yesterday—naka-dark charcoal cashmere sweater lang siya, nakatupi ang sleeves hanggang sa siko, at nakasuot ng dark trousers. May hawak siyang mug ng black coffee habang nagbabasa ng balita sa kanyang iPad.

Nang marinig ang yapak ng sapatos ko sa kahoy na sahig, nag-angat siya ng tingin.

"Good morning, fiancée," he greeted, the faint smirk playing on his lips immediately putting me on edge.

"Don't call me that kapag tayong dalawa lang," asik ko habang humihila ng isang modern barstool at nauupo sa tapat ng counter. "Ang sakit pa rin ng ulo ko sa pinaggagawa mo kagabi."

Ibinaba niya ang mug at itinulak ang isang plate ng fresh avocado toast, scrambled eggs, at smoked salmon sa tapat ko.

"Kumain ka muna bago ka magreklamo. You barely ate at the gala."

Hindi na ako nagpabebe. Gutom na gutom na talaga ako dahil buong gabi akong nakipagplastikan habang umiiwas sa matatalim na tingin ng mga alta. Kinuha ko ang tinidor at nagsimulang kumain.

"Kamusta si Nanay?" tanong ko sa pagitan ng pagnguya. "Totoo bang nailipat na siya sa St. Luke's?"

Kinuha ni Rafael ang kanyang phone, nag-scroll nang kaunti, at iniharap ang screen sa akin.

Nandoon ang isang live video clip na ipinadala ng private nurse. Nasa isang spacious, private executive suite si Nanay. Nakasandal siya sa malambot na hospital bed, may sariling television, at may monitor na nagpapakita ng stable vital signs. Mukha siyang payapa at komportable, malayo sa masikip at maingay na charity ward ng Quirino Memorial kung saan kami dating nagtitiis.

Napuno ng luha ang mga mata ko. Mabilis kong pinunasan ang pisngi ko gamit ang likod ng kamay ko bago pa man may tumulong patak.

"Her specialist, Dr. Arboleda, scheduled her pulmonary diagnostic panel for two this afternoon," sabi ni Rafael, ang boses niya ay nawalan ng dating panunuya. "Everything is covered under my account. You don't have to worry about a single peso for her treatment."

Huminga ako nang malalim, pilit na pinipigilan ang sarili kong maiyak sa harap niya.

"Salamat," mahina kong sabi. "Kahit gaano ka kasutil, salamat dahil tinupad mo ang pangako mo tungkol kay Nanay."

Tinitigan ako ni Rafael nang matagal, ang mga mata niya ay tila may binabasang hindi ko maipaliwanag. Bago pa siya makasagot, biglang nag-vibrate nang malakas ang iPad sa ibabaw ng counter.

Isang news alert ang lumitaw sa screen mula sa pinakamalaking business portal sa bansa:

BREAKING: Rafael Valderama Introduces Secret Heiress Fiancée; Laurel-Valderama Merger in Jeopardy as Board Splits Support.

Sa ilalim ng headline, may malaking litrato naming dalawa mula kagabi—yung mismong sandali kung saan nakahawak ang kamay niya sa bewang ko habang matalim akong nakikipagtitigan kay Beatrice Laurel.

"The war has officially begun," bulong ni Rafael habang tinititigan ang balita.

Tiningnan ko ang litrato, pagkatapos ay tumingin ako sa lalaking nasa harap ko.

"Anong susunod na plano, Mr. Valderama?"

Inubos niya ang kape niya, inilapag ang tasa, at tumingin nang diretso sa akin.

"Today, Ms. Cruz, we go shopping for an engagement ring that doesn't belong to a dead relative—and this afternoon, my father wants to see the woman who ruined his corporate master plan."