CHAPTER FOUR: UNKNOWN

SERENA'S POV

Kinabukasan paglabas ko Ng kwarto kita ko si Mara na nag hahain Ng almusal napansin Niya ako kaagad.

"Oh andiyan kana pala, halika kain muna tayo"

Pag aaya nito sa akin napangiti ako Saka tumango at sinaluhan Siya sa pagkain

Pagkatapos nagligpit na ako ng kinainan namin.

"So Anu na balak mo ngayon?"

Panimulang tanong Niya Sakin habang tinulungan Niya ako nang mga pinag kainan papuntang kusina para hugasan

"Wala pa pumapasok sa utak ko kung Anu gagawin"

Nanlulumong tugon ko dito.

"Bakit dimo sabihin Ang dahilan mo Kay Adrian kung bakit dika sumipot sa kasal Nyo, for sure nababaliw na yun kakahanap Sayo."

"Gusto ko rin namang sabihin sa kanya Yung pagkakamali ko pero" pinutol ko Ang sasabihin ko dahil sa na guguilty ako.

"Pero Anu?, dahil ba takot ka nakamuhian ka Niya?, Sis Anu kaba obviously magagalit talaga yun Ikaw ba naman Malaman mo na nakipag one night Yung fiance mo Isang Gabi bago Ang kasal ay talaga namang ma-"

napahinto Siya sa ka dada Niya ng napansin niyang napapaluha na ako

"Serena? I'm sorry, okay kalang ba?"

May pag aalala na tanong nito

Agad akong napa iling tuloyang bumuhos Ang luha ko.

"pag pinatagal mo pa mas lalo ka lang masasaktan"

Pahabol na sabi pa nito habang pinupunasan Ang luha ko.

Pinakalma Niya Muna ako bago Siya tuluyang umalis sa harapan ko.

Nandito ako ngayon naglalakad papuntang park nalaman ko Kay Mara na may malapit na park dito kaya nag paalam Muna akung mamamasyal dun para nadin makapag isip-sip ako.

Naupo ako sa Isa sa mga bench dito habang naka tingin sa mga taong masayang mag kakasama sa park, nabaling ang tingin ko sa Isang bench malayo ilang metro sa akin may nakaupo duon Isang lalaki naka suit ito na parang kagagaling lang sa trabho habang nakayuko

Mukhang problemado din ang Isang toh, napa tawa nalang ako sa mga pinag iisip ko

Nagulat ako ng mabilis itong tumingin sa direksyon ko, mabilis ko namang iniwas Ang titig at ulo ko mula sa diriksiyon Niya.

"Hoo kinabahan ako dun ah"

Mahinang saad ko habang napahawak sa dibdib ko sobrang bilis Ng tibok Ng puso ko

Hindi ko na lang ulit nilingon yung lalaki. Baka kung titigan ko pa siya, lalo lang akong mapaisip ng kung anu-ano.

Ibinalik ko na lang yung tingin ko sa mga taong nasa paligid. May mga batang naglalaro, may mga mag-asawang naglalakad at may mga taong mukhang nag-e-enjoy lang sa araw nila.

Sana ganun na lang kadali ang lahat.

Sana kaya ko ring maging okay kahit saglit lang.

Napabuntong-hininga ako at sumandal sa bench. Tatlong araw pa lang naman ang lumipas simula nung tumakas ako, pero pakiramdam ko ang dami nang nangyari.

Hindi ko alam kung nasaan si Adrian ngayon.

Hindi ko rin alam kung galit na ba siya sa akin.

Siguro oo.

Kung ako rin naman ang nasa lugar niya, malamang galit din ako.

Kinuha ko yung cellphone ko sa bag at tiningnan ito. Wala pa ring bagong message. Pero nang buksan ko yung notifications, napansin ko yung ilang missed calls.

Adrian.

Natigilan ako.

Tatlong missed calls.

Hindi ko alam kung kailan niya tinawagan yung phone ko. Siguro habang natutulog ako.

Hindi ko alam kung bakit, pero ilang segundo akong nakatitig sa pangalan niya.

Gusto kong tawagan siya.

Gusto kong sabihin lahat.

Pero sa tuwing naiisip kong maririnig ko yung boses niya, bumibigat na naman yung dibdib ko.

Ano ba ang sasabihin ko?

“Sorry, Adrian, hindi ako sumipot sa kasal natin kasi may nangyari sa akin pinagtaksilan kita.”

Paano ko sasabihin sa kanya nang hindi siya masasaktan?

Pinatay ko na lang ang screen ng cellphone ko.

Hindi ko pa kaya.

Hindi pa.

Habang nakaupo ako, may biglang tumigil sa harapan ko.

“Miss?”

Napatingala ako.

Isang matandang lalaki ang nakatayo sa harapan ko. May hawak siyang maliit na bagay sa kamay.

“Sa’yo ba ito?”

Napatingin ako sa hawak niya.

Nanlaki ng kaunti ang mga mata ko nang makilala ko iyon.

Yung bracelet ko.

“Ah... opo. Akin po.”

Iniabot niya sa akin iyon.

“Napulot ko sa daanan. Baka hinahanap mo.”

Agad ko iyong kinuha.

“Salamat po.”

Tumango lang siya bago nagpatuloy sa paglalakad.

Tinitigan yung bracelet sa kamay ko

hindi ko nga namalayan na nahulog pala ito.

Matagal ko na ring hindi isinusuot yung bracelet na iyon. Regalo iyon sa akin ni Adrian noong graduation namin.

Hindi ko alam kung bakit bigla akong napangiti nang maalala ko iyon.

Ang dami naming pinagdaanan bago kami nakarating sa punto na ikakasal na sana kami.

Minsan hindi ko rin maintindihan kung paano nangyari.

Dati, hindi ko naman akalain na si Adrian yung taong makakasama ko habang buhay.

Pero siya rin yung taong pinili kong mahalin.

At ngayon, ako rin yung taong tumakbo palayo sa kanya.

Napa buntong-hininga ako.

“Bakit ba kasi ganito?”

Mahina kong sabi habang isinusuot ulit yung bracelet.

Maya-maya, napansin kong medyo lumalamig na yung hangin. Mukhang malapit nang dumilim kaya naisip kong bumalik na sa bahay ni Mara.

Tumayo ako at inayos ang bag ko.

Bago ako tuluyang umalis, hindi ko mapigilang tumingin ulit sa bench kung saan nakaupo kanina yung lalaki.

Wala na siya.

Napakunot-noo ako.

Ang bilis naman niyang umalis.

“Baka umuwi na.”

Hindi ko na iyon pinansin at naglakad na palabas ng park.

Pero habang naglalakad ako, biglang nag-vibrate yung cellphone ko.

Akala ko si Mara.

Pagtingin ko sa screen, hindi pamilyar yung number.

May bagong message.

“Hindi ka dapat pumunta rito.”

Napahinto ako.

Ilang beses kong binasa yung message.

Ano?

Sino naman ’to?

Muli akong napatingin sa paligid.

May mga taong naglalakad pero wala naman akong nakitang kahina-hinala.

Baka maling number lang.

Oo.

Siguro maling number lang.

Pero bago ko pa ma-close yung message, muling nag-vibrate yung cellphone ko.

Isa na namang message.

“Umuwi ka na, Serena.”

Nawala yung ngiti ko.

Napahigpit yung hawak ko sa cellphone.

Paano niya nalaman ang pangalan ko?

Bigla akong kinabahan.

Muli akong napalingon sa likuran ko.

Wala.

May mga tao pa rin sa park pero wala akong makitang taong nakatingin sa akin.

Mabilis ang paglalakad ko.

Ayokong mag-isip ng kung anu-ano, pero hindi ko maiwasang mapaisip kung may sumusunod ba sa akin.

At kung meron...

Sino?

Paglabas ko ng park, napansin ko ang isang itim na sasakyan na nakaparada sa kabilang bahagi ng kalsada.

Hindi ko alam kung bakit napatingin ako roon.

Madilim ang mga bintana kaya wala akong makita sa loob.

Saglit lang akong nakatingin bago ako nagpatuloy sa paglalakad.

Pero nang makalayo na ako, saka ko narinig ang mahinang busina.

Napalingon ako.

Umandar na yung sasakyan.

Mabilis itong lumayo hanggang sa tuluyang mawala sa kanto.

Napahawak ako sa bracelet na suot ko.

Hindi ko alam kung bakit, pero bigla na namang pumasok sa isip ko si Adrian.

Siguro dahil sa bracelet.

O baka dahil kahit anong gawin ko, hindi ko pa rin siya kayang alisin sa isip ko.

Mas lalo kong binilisan ang paglalakad pauwi.

Gusto ko nang makauwi.

Gusto ko nang makasama si Mara.

At higit sa lahat, gusto kong makalimutan muna lahat ng nangyari.

Pero habang papalayo ako sa park, hindi ko alam na yung simpleng pagpunta ko roon ay may mababago pala.

At baka hindi na ganun kadali para sa akin ang patuloy na pagtatago.

Dahil kahit saan ako magpunta...

parang may taong unti-unting lumalapit sa akin.

At hindi ko pa alam kung kaibigan ba siya

o ang taong pinaka kinatatakutan kong makita