CHAPTER TWO: SORRY

SERENA'S POV 

Tatlong oras na akong nasa loob ng sasakyan, pero hindi ko pa rin alam kung saan ako pupunta.

Ang tanging alam ko lang ay kailangan kong makalayo.

Malayo kay Adrian.

Malayo sa pamilya ko.

Malayo sa simbahan na dapat sana'y naging saksi sa pagsisimula ng buhay naming dalawa.

At higit sa lahat, malayo sa sarili kong konsensya.

Tahimik akong nakatingin sa bintana habang unti-unting napapalitan ng madilim na kalsada ang mga pamilyar na gusali sa paligid namin.

Nasa passenger seat ako, habang si Mara, ang matalik kong kaibigan, ang nagmamaneho.

Hindi siya nagtatanong.

Siguro dahil alam niyang kahit anong tanong niya, hindi ko rin kayang sagutin.

Mahigpit kong hinawakan ang engagement ring ko.

Hindi ko ito hinubad.

Hindi ko kayang gawin.

Kahit tumakas ako sa kasal namin, kahit iniwan ko si Adrian nang walang paliwanag, hindi ko kayang alisin ang singsing na ilang buwan niyang inilagay sa daliri ko.

"Serena."

Napatingin ako kay Mara.

"May gusto ka bang sabihin?"

Umiling ako.

"Pagod lang ako.”

Pagsisinungaling ko

Napa buntong hininga ito alam kung alam ni mara na nagsisinungaling lamang ako

Pero hindi na siya nag tanong pa.

Ipinikit ko na lamang ang mga mata ko.

At gaya ng ilang beses nitong mga nakaraang araw, bumalik na naman ang alaala ng gabing iyon.

Madilim.

Umuulan sa labas.

Isang lalaki.

At dalawang brasong mahigpit na yumakap sa akin.

Napapikit ako nang mas mariin.

Ayokong maalala.

Pero habang pilit kong tinataboy ang alaala, mas lalo itong naging malinaw.

Ang init ng katawan niya, ang bigat ng kamay niya sa baywang ko.At ang boses niya.

Mababa.

Mahina.

Pamilyar.

"Huwag kang matakot."

Bigla akong napadilat.

Huminga ako nang malalim.

Hindi.

Hindi iyon si Adrian.

Ang lalaking iyon ay isang estranghero.

At iyon ang paulit-ulit kong sinasabi sa sarili ko mula nang gabing iyon.

Isang estranghero.

Isang pagkakamali.

Isang gabing dapat kong kalimutan.

"Serena?"

Napalingon ako kay Mara.

"Ayos ka lang?"

"Oo."

"Sigurado ka?"

Tumango ako.

Pero hindi ko na sinabi ang totoo.

Hindi ako sigurado sa kahit ano.

Makalipas ang halos isang oras, huminto kami sa isang maliit na café sa gilid ng highway.

"Kumain ka muna," sabi ni Mara. "Hindi ka pa kumakain buong araw."

Wala akong gana, pero bumaba pa rin ako.

Tahimik kaming pumasok.

Mabango ang loob ng café—ito Yung café na pinupuntahan ko dati.

Umupo ako sa pinakadulong mesa.

Habang hinihintay ang pagkain, nakatingin lang ako sa labas.

Hanggang sa may dumaan na lalaki sa likuran ko.

At biglang nanigas ang buong katawan ko.

Isang pamilyar na amoy.

Mabango.

Malinis.

Bahagyang woody na may halong citrus

Napalunok ako.

Pamilyar iyon.

Sobrang pamilyar.

Dahan-dahan akong lumingon.

Isang lalaki ang nakatalikod sa akin habang papunta sa counter.

Hindi ko makita ang mukha niya.

Pero ang pabango niya...

Hindi ko alam kung bakit, pero biglang bumilis ang tibok ng puso ko.

Ganito ang amoy ng lalaking kasama ko noong gabing iyon.

Napahawak ako sa dibdib ko.

Hindi.

Imposible.

Maraming lalaki ang gumagamit ng parehong pabango.

Hindi ibig sabihin na—

"Serena?"

Napatingin ako kay Mara.

"Okay ka lang?"

Tumango ako agad.

"Ahh.. Oo naman."

Pero hindi ko na maalis ang tingin ko sa lalaki.

Bago ko pa siya masundan ng tingin, lumabas siya ng café.

At hindi ko alam kung bakit, pero may kung anong nagtulak sa akin na sundan siya.

Tumayo ako.

"Serena, saan ka pupunta?"

"Mag papahangin lang."

Dali-dali akong lumabas

Pero pagdating ko sa labas, wala na siya.

Tanging mga sasakyang dumadaan sa highway ang nakita ko.

"Nag-iimagine lang ba ako?"

Pagtatakang sabi ko.

Kinagabihan, natulog kami sa isang maliit na inn.

Hindi ako agad nakatulog.

Nakahiga ako sa kama habang nakatitig sa kisame.

Kinuha ko ang cellphone ko.

May dose-dosenang missed calls.

Mama.

Papa.

Mga kamag-anak.

At—

Adrian.

Nagdadalawang isip man na buksan Ang message na galing sa kaniya binuksan ko parin.

May isa siyang mensahe.

"Serena, sabihin mo lang kung nasaan ka. Hindi kita pipilitin umuwi. Gusto ko lang malaman na ligtas ka."

Nanginginig ang kamay ko.

Bakit ganoon?

Bakit kahit iniwan ko siya, hindi man lang siya nagalit?

Bakit mas lalo akong nasasaktan sa kabaitan niya?

Pinatay ko ang screen.

Hindi ko kayang harapin siya.

Hindi pa.

Makalipas ang ilang minuto, may panibagong notification.

Isang unknown number.

Binuksan ko ito.

"Ayaw mo bang harapin Ang katotohanan."

Nanlamig ako.

Tinitigan ko ang mensahe.

Sino ito?

Nag-type ako agad.

"Sino ka?"

Ilang segundo ang lumipas.

Walang sagot.

Sinubukan kung tawagan ang numero

Pero hindi na ito ma contact.

Napaupo ako.

Hindi ako makahinga ng maayos.

May nakakaalam.

May nakakaalam tungkol sa gabing iyon.

Bandang alas-dose ng gabi, bumangon ako para uminom ng tubig.

Nang dumaan ako sa salamin, napahinto ako. May maliit na marka sa leeg ko

Halos hindi na makita.

Gawa ito sa kasalanang nagawa ko nang gabing iyon. Napaluha ako ng maalala ko na naman iyon.

Ang kamay ng lalaki.

Ang mga daliri niya sa buhok ko.

At ang boses niya.

"Serena..."

Napa kuyom ako sa galit.

Galit para sa Sarili ko dahil ito sa katangahan ko.

Napapunas ako nang luha ng malala ko na may suot itong relo.

Itim.

Simple.

At sa gilid nito, may maliit na gasgas bigla kong naalala ang relo ni Adrian.

Binuksan ko agad ang cellphone ko.

May larawan kami ni Adrian noong nakaraang buwan.

Zinoom ko Ang litrato.

Napatingin ako sa relo nito, nanlalamig ang mga kamay ko

May maliit na gasgas sa gilid noto.

Eksaktong katulad ng nasa alaala ko.

"Hindi..."

Umiling ako.

Baka coincidence, lang pag kumbinsi ko sa Sarili ko.

Mabilis kong isinara ang cellphone

Pero hindi maalis sa isipan ko Ang mga sinaryong iyon.

Sa unang pagkakataon mula nang gabing iyon, hindi ko na kayang tawagin ang lalaking iyon na estranghero.

Dahil may mga bagay na hindi kayang ipaliwanag ng pagkakataon.

Ang pabango.

Ang boses.

Ang relo.

At ang kakaibang pakiramdam na parang kilala ko siya bago pa man kami nagkita.

Napatingin ako sa engagement ring sa daliri ko.

At isang tanong ang dahan-dahang sumagi sa isip ko.

Paano kung ang lalaking pinagsisisihan kong kasama noong gabing iyon

ay hindi pala isang estranghero?

Napahawak ako sa bibig ko.

At sa unang pagkakataon, natakot ako sa sagot na maaaring matuklasan ko.