บทที่ 6: ย้ายเข้า...ก้าวแรกในกรงทอง

​เพนต์เฮาส์หรูชั้น 45 ใจกลางสุขุมวิทกว้างขวางและตกแต่งอย่างล้ำสมัย ทว่าบรรยากาศกลับเย็นเยียบและไร้ชีวิตชีวา ลมหนาวพัดผ่านระเบียงกระจกบานใหญ่ที่มองเห็นแสงไฟของกรุงเทพฯ ยามค่ำคืน

​มินทร์ย้ายเข้ามาพร้อมกระเป๋าเดินทางเพียงสองใบ เธอดำเนินการจัดวางข้าวของอย่างเป็นระเบียบ และเลือกห้องนอนเล็กที่แยกฝั่งชัดเจนจากห้องนอนใหญ่ของธาม

​ตกดึก ธามเดินถือแก้วเหล้ามาเคาะประตูห้องของมินทร์ แกล้งทำเป็นเย้าแหย่ตามวิสัยเพลย์บอย "คืนแรกในกรงทอง... ไม่อยากให้เจ้าของกรงเข้าไปกล่อมหน่อยเหรอ?"

​ทว่า สิ่งที่เขาได้รับคือเสียงล็อกประตู แกร๊ก! อย่างแน่นหนาต่อหน้าต่อตา ก่อนที่หน้าจอมือถือของเขาจะสว่างวาบด้วยข้อความจากมินทร์:

​"ห้ามเข้าห้องนอนโดยไม่ได้รับอนุญาตค่ะ รักษากฎข้อที่ 1 ด้วยนะคะคุณธาม นอนหลับฝันดีค่ะ"

​ธามยืนอ้าปากค้างหน้าประตู ความรู้สึกเสียหน้าและหงุดหงิดแล่นริ้วขึ้นมาจนต้องกระดกเหล้าเข้าปากรวดเดียวจบ

​"ยัยผู้หญิงหน้าเงิน... เล่นตัวชะมัด!" ชายหนุ่มสบถพึมพำกับความมืด นัยน์ตาคมกริบมองบานประตูไม้เนื้อดีที่ปิดสนิทราวกับจะใช้สายตาเจาะเข้าไปให้ทะลุ

​ปกติแล้วผู้หญิงทุกคนที่ก้าวเข้ามาในเพนต์เฮาส์แห่งนี้ ต่างพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อที่จะได้นอนเตียงเดียวกับเขา ยอมประเคนความสุขให้ถึงที่เพื่อแลกกับเศษเงินและความสะดวกสบาย แต่กับมินตรา... เธอเดินเข้ามาด้วยท่วงท่าของราชินี ยึดพื้นที่ส่วนหนึ่งในอาณาจักรของเขา แล้วลงกลอนปิดกั้นเขาออกอย่างไม่ไยดี

​ธามหมุนตัวเดินกลับไปยังห้องนอนมาสเตอร์เบดรูมอันกว้างขวางของตัวเอง ร่างสูงใหญ่ล้มตัวลงนอนบนเตียงคิงไซส์ที่คืนนี้ดู 'กว้าง' กว่าปกติอย่างน่าประหลาด ความเงียบสงัดภายในห้องทำให้เขาได้ยินเสียงลมพัดผ่านกระจกด้านนอกชัดเจน หัวใจมันปั่นป่วนด้วยความหงุดหงิดและความกระหายที่จะเอาชนะที่ยังไม่ได้รับการปลดปล่อย

​เช้าวันรุ่งขึ้น...

​กลิ่นหอมกรุ่นของกาแฟสดและขนมปังปิ้งโชยมาแตะจมูกหนุ่มเสเพลที่เพิ่งเดินสะลึมสะลือออกมาจากห้องในชุดคลุมอาบน้ำสีเทาเข้ม ธามชะงักฝีเท้าเมื่อเห็นภาพตรงหน้า

​มินทร์ในชุดเดรสลำลองสีครีมดูสะอาดตากำลังนั่งจิบชาร้อนพลางเช็กตารางงานในแท็บเล็ต แสงแดดยามเช้าที่สาดส่องผ่านกระจกบานยักษ์ขับให้ใบหน้าเนียนใสของเธอออร่าจับจนเขาเผลอมองค้าง

​"ตื่นสายจังนะคะคุณธาม มินทร์นึกว่าประธานบริหารระดับพันล้านจะมีวินัยมากกว่านี้ซะอีก" มินทร์เอ่ยทักโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมาจากจอ

​ธามเค่นยิ้ม ยัดมือลงในกระเป๋าชุดคลุมแล้วเดินเข้าไปค้ำโต๊ะอาหารจ้องหน้าเธอ "เมื่อคืนมีคนทำผม 'นอนไม่หลับ' น่ะครับ... เลยตื่นสายไปหน่อย แล้วนี่อะไร? ทำหน้าที่แม่บ้านประจบผมตั้งแต่รุ่งเช้าเลยเหรอ?"

​มินทร์ละสายตาจากแท็บเล็ต สบตาคมคู่นั้นด้วยความนิ่งสงบก่อนจะเลื่อนจานอาหารเช้าที่มีเพียงไข่ดาว คอนเฟล็ก และกาแฟดำส่งให้เขา

​"เปล่าค่ะ มินทร์ทำทานเอง ส่วนนี่แบ่งตามมารยาทในฐานะ 'ผู้อยู่อาศัย' " หญิงสาวยิ้มเรียบๆ "อ้อ... แล้วรบกวนคุณธามช่วยแต่งตัวให้เรียบร้อยด้วยนะคะ สัญญาของเราบอกว่าฉันมาเป็นผู้หญิงของคุณ แต่ไม่ได้ระบุว่าฉันต้องมานั่งทนดู 'ซิกแพก' ของคุณเวลารับประทานอาหารเช้าค่ะ"

​ธามถึงกับสะอึก หน้าตึงขึ้นมาทันที เขารีบรวบสาบเสื้อคลุมอาบน้ำเข้าหากันด้วยความลนลานที่นานๆ จะเกิดขึ้นที ผู้หญิงคนนี้ไม่มีอาการขัดเขิน มีแต่สายตาเอือมระอาที่มองเขาเหมือนมองสิ่งปฏิกูล

​"มินตรา! นี่มันห้องของผม!" ธามขึ้นเสียงอย่างขัดใจ

​"ใช่ค่ะ ห้องของคุณ เงินของคุณ" มินทร์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง หยิบแก้วชาเดินไปที่ซิงก์ล้างจาน "แต่กฎ... คือกฎของเราสองคนค่ะ วันนี้มีงานเลี้ยงเปิดตัวโรงแรมใหม่ตอนทุ่มตรง มินทร์เตรียมชุดไว้พร้อมแล้ว เจอกันข้างล่างตอนหกโมงเย็นนะคะ หวังว่าคุณจะไม่สาย"

​ทิ้งท้ายไว้เพียงเท่านั้น ดีไซเนอร์สาวก็เดินกลับเข้าห้องของตัวเองไป ทิ้งให้เพลย์บอยตัวพ่อจ้องมองจานอาหารเช้าด้วยความรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูก 'อบรมสั่งสอน' โดยผู้หญิงที่เขาคิดว่าจะเคี้ยวได้ง่ายๆ

​ธามบดกรามแน่นจนขึ้นสัน "กรงทองงั้นเหรอ?... นี่มันกรงเสือชัดๆ! และยัยนั่น... กำลังทำตัวเป็นคนคุมกรง!"