บทที่ 10: ตัวแปรสีเทา

​เสียงเครื่องยนต์ซูเปอร์คาร์รัวกระหึ่มดังก้องสนามแข่งรถส่วนตัว ความเร็วและแรงเหวี่ยงเหยียบมิดไมล์คือสิ่งที่ธามใช้ระบายความอัดอั้นตันใจทั้งหมดในเวลานี้ ชายหนุ่มหักพวงมาลัยดริฟต์เข้าโค้งจนยางไหม้ส่งกลิ่นคลุ้ง ทันทีที่รถจอดสนิท เขาก้าวลงมาจากรถด้วยท่าทางดุดัน หวังจะเห็นใบหน้าตื่นตระหนกระคนเทิดทูนจากผู้หญิงที่เขาพามาด้วย

​แต่... มินทร์กลับนั่งอยู่บนเก้าอี้สนามใต้ร่มบังแดดอย่างสงบ ในมือของเธอถือไอแพดค้างไว้เพื่อตรวจสอบงบดุลของบริษัท เธอไม่ได้กรี๊ดกร๊าดตอนรถสปอร์ตแล่นฉิว ไม่ได้วิ่งเอาผ้าเย็นมาซับเหงื่อให้เขาเหมือนที่นลินหรือสาวๆ คนอื่นเคยทำ

​"ซิ่งขนาดนั้น... ไม่กลัวตายหรือไงมินตรา?" ธามเดินเข้าไปกระชากน้ำดื่มจากมือลูกน้อง พลางปัดเหงื่อที่หน้าผากออกอย่างหัวเสีย

​มินทร์ละสายตาจากหน้าจอ มองเขาด้วยแววตาว่างเปล่า "ชีวิตของคุณเป็นของคุณค่ะคุณธาม สัญญาของฉันคุมแค่เรื่องงานและหน้าที่คู่นอนตามกฎ ตราบใดที่คุณไม่ตายก่อนจ่ายเงินทุนงวดสุดท้าย ฉันไม่มีสิทธิ์ไปก้าวล่วงความปลอดภัยของคุณค่ะ"

​คำพูดที่แสนห่างเหินราวกับมองเขาเป็นแค่สัญญากระดาษ ทำให้ธามรู้สึกเหมือนกำลังสูญเสียการควบคุมอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

​"สัญญากระดาษงั้นเหรอ?" ธามเค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะแฝงแววกร้าวระคายหู เขาโยนขวดน้ำลงบนโต๊ะพับข้างตัวอย่างแรงจนน้ำกระเซ็น แววตาคมกริบจ้องเขม็งราวกับพญาเหยี่ยวที่กำลังหงุดหงิดเพราะเหยื่อไม่ยอมดิ้นรนใต้กรงเล็บ

​ชายหนุ่มก้าวเท้าเข้าหาตัวดีไซเนอร์สาว ขยับกายบดบังแสงแดดจ้าจนเกิดเงาทอดยาวทับตัวเธอ ลมร้อนของสนามแข่งหอบเอาไอร้อนจากยางและกลิ่นน้ำมันไหม้จางๆ อบอวลระค้างในอากาศ แต่สิ่งที่ร้อนรุ่มที่สุดในตอนนี้กลับเป็นกระแสอารมณ์ในอกของเพลย์บอยหนุ่ม

​"มินตรา คุณรู้ไหมว่าผู้หญิงทุกคนที่นั่งเบาะข้างผม เวลาผมเหยียบมิดไมล์ขนาดนี้ พวกเธอจะทำยังไง?" ธามโน้มตัวลงมา มือหนาทั้งสองข้างยันพนักพิงเก้าอี้สนาม ตรึงร่างระหงให้อยู่ในอาณาเขต "พวกเธอจะร้องกรี๊ด กอดแขนผมแน่น และขอร้องให้ผมปกป้องชีวิตเธอ... แต่คุณกลับนั่งหน้านิ่ง นับตัวเลขในไอแพดทุเรศๆ นั่นเนี่ยนะ?!"

​มินทร์ไม่ได้ถอยหนี ใบหน้าสวยยังคงนิ่งสนิทราวกับภาพวาดพู่กันจีน เธอยกนิ้วเรียวสวยขึ้นดันอกกว้างของเขาให้เว้นระยะห่างอย่างสุภาพ ทว่าแววตากลับสบประสาทอย่างเยือกเย็น

​"เพราะผู้หญิงพวกนั้นเขาอยากให้คุณเป็นฮีโร่ขี่ม้าขาวสิคะคุณธาม พวกเขาพึ่งพิงลมหายใจของคุณ" มินทร์ปิดหน้าจอแท็บเล็ตลงอย่างแผ่วเบา "แต่สำหรับฉัน... รถคันละห้าสิบล้านของคุณ ระบบความปลอดภัยมันเกือบเต็มร้อยเปอร์เซ็นต์ ถ้าคุณจะตาย มันคงไม่ใช่เพราะอุบัติเหตุหรอกค่ะ แต่เป็นเพราะความอยากเอาชนะจนขาดสติของคุณเองมากกว่า"

​เธอยกยิ้มมุมปากเบาๆ สายตามองสำรวจใบหน้าหล่อเหลาที่มีหยาดเหงื่อเกาะพราว

​"แล้วอีกอย่าง... ฉันไม่ได้ถูกจ้างมาเพื่อกรี๊ดกร๊าดกับความเร็วของคุณนะคะ หน้าที่ของฉันคือวางตัวเป็นคู่ควงที่สมบูรณ์แบบ แข่งรถเสร็จแล้วใช่ไหมคะ? ถ้าเสร็จแล้ว... มินทร์ขอตัวไปคุยงานกับทีมช่างแพทเทิร์นต่อนะคะ"

​ธามขบกรามจนขมับปูดโปน ความยโสและเสน่ห์ที่เขาเคยใช้โปรยเสน่ห์ใส่ผู้หญิงทั้งเมืองกลับไร้ความหมายเมื่ออยู่ต่อหน้าผู้หญิงคนนี้ เธอฉลาด รู้ทัน และที่ร้ายที่สุด... เธอไม่แคร์อะไรในตัวเขาเลยนอกจาก 'เม็ดเงินร่วมทุน'

​"มินตรา..." ธามกระซิบเสียงลอดไรฟัน นัยน์ตาคุกรุ่นด้วยประกายป่าเถื่อน "อย่าให้ถึงทีผมบ้างแล้วกัน กฎสามเดือนนี้... ถ้าคุณหลุดกรอบแสดงความรู้สึกออกมาแม้แต่ครามครันเดียว ผมจะทบต้นทบดอกให้คุณจนเดินออกจากเพนต์เฮาส์ไม่ได้เลย คอยดู!"

​มินทร์ไม่ตอบ เธอเพียงแค่ลุกขึ้นปัดเศษฝุ่นออกจากกระโปรง ส่งยิ้มเรียบเฉยที่ทำเอาเพลย์บอยตัวพ่อแทบกระอักความอัดอั้นตายอยู่ตรงนั้น แล้วเดินนวยนาดจากไป ทิ้งให้เสือร้ายแห่งอัครเดชโภคินยืนหอบหายใจกระชั้นด้วยความโกรธระคนคลั่งไคล้ที่พุ่งสูงขึ้นทุกวินาที