บทที่ 9: ค่ำคืนที่ไม่ได้กิน

​ภายในห้องนอนใหญ่ของเพนต์เฮาส์หรู ธามกำลังพลิกตัวไปมาบนเตียงกว้างด้วยความกระสับกระส่าย เสียงเครื่องปรับอากาศทำงานอย่างเงียบเชียบ แต่มันกลับขับเน้นให้ความเงียบในอกของเขาดังอื้ออึงอย่างน่าหงุดหงิด กลิ่นเทียนหอมอ่อนๆ รสลาเวนเดอร์ผสมเปปเปอร์มินต์ลอยโชยมาจากใต้ช่องประตูห้องนอนของมินทร์ที่อยู่ฝั่งตรงข้าม มันเป็นกลิ่นที่เรียบง่ายแต่กลับปลุกเร้าสัญชาตญาณในตัวเขาอย่างประหลาด

​"ผู้หญิงอะไร... เย็นชาชะมัด" ธามสบถกับตัวเอง นึกถึงภาพผู้หญิงคนอื่นๆ ที่ผ่านมาในชีวิต ทุกคนล้วนพยายามเดินมาออดอ้อน เอาอกเอาใจนุ่งน้อยห่มน้อยมาเคาะประตูห้องเขาตั้งแต่วันแรก แต่มินทร์กลับทำเหมือนเขาเป็นเพียงเพื่อนร่วมห้อง หรือร้ายกว่านั้น... เป็นแค่หัวหน้างานในเวลาราชการ

​ความหงุดหงิดระคนเสียหน้าขับเคลื่อนให้ร่างสูงลุกขึ้นจากเตียง ชายหนุ่มจงใจหยิบขวดบรั่นดีราคาแพงมาดกสลักรวดเดียวสองอึกใหญ่ แกล้งทำเป็นคนเมาเดินตุปัดตุเป๋ไปเคาะประตูห้องเธอ ก๊อก ก๊อก ก๊อก

​"มินทร์... เปิดประตูให้ฉันหน่อย" เขาลากเสียงยานคราง แกล้งทิ้งตัวพิงบานประตู

​ไม่ถึงนาที บานประตูก็เปิดออก มินทร์ปรากฏตัวในชุดนอนผ้าซาตินแขนยาวขายาวสีมิดชิดติดกระดุมถึงคอ เรือนผมยาวสลวยปล่อยสยาย ใบหน้าสวยนิ่งสนิทและดวงตาเรียบเฉยไร้ความตื่นตระหนก เธอไม่แม้แต่จะหลบตาขี้เมาอย่างเขา แต่มินทร์กลับเดินไปรินน้ำอุ่นจากกาน้ำร้อนในห้องยื่นให้เขาแทน

​"ดื่มน้ำอุ่นแล้วกลับห้องนอนเถอะค่ะคุณธาม" มินทร์พูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

​ทว่าธามกลับไม่ยอมรับแก้วน้ำนั้น ชายหนุ่มอาศัยจังหวะที่เธอไม่ทันตั้งตัวคว้าข้อมือบางแล้วกระชากร่างระหงเข้ามาปะทะแผงอกแกร่งอย่างรวดเร็ว แก้วน้ำอุ่นร่วงหล่นลงบนพรมหนาจนน้ำสาดกระจาย ทว่าไม่มีใครสนใจมันในเวลานี้

​"คุณธาม!" มินทร์อุทานด้วยความตกใจ ดวงตาไหววูบไปชั่ววินาทีเมื่อแผ่นหลังของเธอถูกดันไปกระแทกกับผนังห้องนอน โดยมีร่างสูงใหญ่ของเพลย์บอยหนุ่มทาบทับคุมขังเธอไว้ในวงแขน

​"คุณคิดว่ากฎงี่เง่าของคุณมันจะกั้นซูเปอร์คาร์ที่กำลังเหยียบมิดไมล์ได้งั้นเหรอ มินตรา?" ธามกระซิบเสียงพร่าต่ำชิดใบหู กลิ่นบรั่นดีฉุนกึกผสมกับน้ำหอมบุรุษรสร้อนแรงบดเบียดเข้าใส่ประสาทรับรู้ของเธอ

​ชายหนุ่มฉวยโอกาสบดริมฝีปากลงมาครอบครองเรียวปากอิ่มทันที มันไม่ใช่จูบที่นุ่มนวล แต่เป็นจูบที่เต็มไปด้วยความอัดอั้น ทะยานอยาก และคลั่งไคล้ที่พุ่งพล่านอยู่ภายใน ธามสอดแทรกเรียวลิ้นร้อนเข้าไปกวาดต้อนความหวานอย่างดุดัน รุกเร้ากระชั้นชิดจนหญิงสาวแทบหายใจไม่ทัน มือหนาข้างหนึ่งเลื่อนลงไปบีบเค้นสะโพกมนผ่านเนื้อผ้าซาตินลื่นมือ รั้งร่างของเธอให้บดเบียดเข้ากับความแข็งแกร่งของร่างกายเขาจนร้อนผ่าวไปทั้งตัว

​มินทร์ใจสั่นสะท้านกับสัมผัสจู่โจมที่รุนแรงราวกับพายุ คลื่นอารมณ์สวาทเริ่มตีตื้นขึ้นมาจนร่างกายของเธอเริ่มโอนอ่อนตามสัญชาตญาณ ทว่า... สมองอันชาญฉลาดของเธอกลับทำงานได้เร็วกว่า

​หญิงสาวไม่ขัดขืน ไม่ดิ้นรน แต่เธอกลับนิ่งสนิทและปล่อยให้เขาจูบจนพอใจ ดวงตาหงส์ปรือขึ้นมองใบหน้าหล่อเหลาที่กำลังหลงระเริงในรสรักด้วยสายตาที่เย็นเยียบและเยิ่งยโสดุจเดิม ไม่มีแววเคลิบเคลิ้ม ไม่มีหยาดน้ำตาแห่งความยอมแพ้

​เมื่อธามผละริมฝีปากออกช้าๆ หวังจะเห็นท่าทีสยบแทบเท้า เขากลับต้องชะงักกึกเมื่อพบกับดวงตาที่สงบนิ่งราวกับผืนน้ำแข็งของมินทร์

​เธอยกมือขึ้นเช็ดคราบน้ำลายที่มุมปากอย่างเนิบนาบ ก่อนจะช้อนสายตามองเขาด้วยรอยยิ้มพรายที่ทำเอาชายหนุ่มรู้สึกเหมือนโดนสาดด้วยน้ำเย็นจัด

​"รสจูบเร่าร้อนสมเป็นเพลย์บอยอันดับหนึ่งค่ะคุณธาม..." มินทร์เอ่ยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าประโยคถัดมากลับทำให้ธามสว่างวาบและหน้าชาดิกทันที "...แต่รบกวนจำไว้ด้วยนะคะ ถ้าคุณแกล้งเมามาเคาะห้องและพยายามล้ำเส้นแบบนี้อีกครั้งหน้า ฉันจะถือว่าคุณมีเจตนาคุกคาม และสัญญาปรับเงินสองล้านบาทจะทำงานทันทีโดยไม่มีข้อยกเว้นค่ะ"

​"มินตรา! นี่คุณ..." ธามอึกอัก เสียงทุ้มสั่นเครือด้วยความโมโหที่ปนเปไปกับความต้องการที่ค้างเติ่ง

​"อ้อ... สองล้านสำหรับจูบเมื่อกี้ มินทร์จะถือว่าเป็นการ 'ซ้อมมือ' แล้วกันค่ะ แต่ถ้ามีครั้งต่อไป... เตรียมเช็คเงินสดไว้ได้เลยค่ะประธานธามไท เชิญกลับห้องค่ะ"

​ปัง!

​บานประตูปิดลงพร้อมเสียงล็อกแน่นหนา แกร๊ก! ต่อหน้าต่อตา ทิ้งให้ประธานบริหารหนุ่มพันล้านยืนทึ่มทื่ออยู่กลางทางเดิน ความเงียบครอบงำพร้อมกับอารมณ์รักที่ยังคงพลุ่งพล่านอยู่ใต้ร่มผ้าแต่กลับไม่มีที่ระบาย

​ธามกำหมัดแน่นจนสั่นสะท้าน นัยน์ตาคมคุกรุ่นด้วยไฟแห่งความคลั่ง ยิ่งเธอทำเป็นไม่แคร์ ยิ่งเธอใช้กฎเกณฑ์มาบีบบังคับเขา เขากลับยิ่งกระหายที่จะครอบครองเธอจนแทบบ้า! คืนนี้... เสือร้ายแห่งอัครเดชโภคินต้องนอนกอดหมอนข้างด้วยความทรมานลึกซึ้ง หงุดหงิดจนแทบกระอักเลือดเพราะผู้หญิงที่เขาคิดว่าจะเคี้ยวได้ง่ายๆ คนนี้!