บทที่ 7: หน้าที่ที่ไม่มีที่ติ

​งานเลี้ยงเปิดตัวเครือโรงแรมใหม่ของอัครเดชโภคิน แสงแฟลชสาดส่องจนตาพร่า มินทร์ปรากฏตัวในชุดราตรีเกาะอกสีทองหรูหราที่ออกแบบตัดเย็บเอง เดินเคียงคู่และควงแขนธามเข้างานได้อย่างสง่างามและไร้ที่ติ

​ตลอดทั้งงาน มินทร์ทำหน้าที่ "คู่นอน/คนรัก" ได้อย่างสมบูรณ์แบบ เธอคอยตักอาหารให้ พูดจาเพราะหวานหู ยิ้มแย้มและเออออไปกับกลุ่มเพื่อนของธาม จนกวินถึงกับเดินมาสะกิดธามด้วยความอิจฉา

​"ไอ้ธาม... ผู้หญิงคนนี้ทำไมเพอร์เฟกต์ขนาดนี้วะ วางตัวดี พูดจาฉลาด มึงไปหามาจากไหนวะ"

​ธามยืดอกรับด้วยความภูมิใจลึกๆ นัยน์ตาคู่คมทอดมองร่างระหงในชุดสีทองที่กำลังยืนสนทนากับนักธุรกิจใหญ่ด้วยจริตที่พอดิบพอดี ไม่มากไม่น้อยไปจนน่าเกลียด เสือร้ายยิ้มกริ่มอย่างยโส คิยมโนไปเองว่าน้ำแข็งขั้วโลกอย่างมินตรากำลังจะหลอมละลายเพราะเสน่ห์อันเหลือล้นของเขา

​ทว่า... ความสุขสมหวังของธามก็ถูกขัดจังหวะด้วยการปรากฏตัวของตัวแปรที่ไม่ได้รับเชิญ

​"คุณธามขา! ทำไมทำแบบนี้กับลินคะ!"

​เสียงแหลมสูงของ 'นลิน' นางแบบสาวสุดฮอตที่เป็นอดีตคู่ควงเบอร์ล่าสุดของธามดังขึ้น ท่ามกลางวงสนทนา นลินในชุดเดรสแหวกหน้าอกลึกเดินดิ่งเข้ามาหาทั้งคู่ด้วยใบหน้าที่บูดบึ้ง ดวงตาเคลือบแคลงไปด้วยความอิจฉาริษยาจ้องมองมินทร์ตั้งแต่หัวจรดเท้า

​"นลิน... ผมบอกคุณแล้วไม่ใช่เหรอว่าเราจบกันแล้ว" ธามเอ่ยเสียงเย็น นัยน์ตาฉายแววหงุดหงิดที่อดีตผู้หญิงในสต็อกมาทำเรื่องรบกวนในงานสำคัญ

​"ไม่จริงค่ะ! คุณแค่เบื่อลินชั่วคราวมากกว่า แต่อีผู้หญิงคนนี้มันเป็นใครคะ? อ๋อ... ดีไซเนอร์ที่ถังแตกนี่เอง ที่แท้ก็ยอมเอาตัวเข้าแลกเงินร้อยล้าน ข่าวลือในวงสังคมท่าจะจริงสินะคะ!" นลินแผดเสียงอย่างจงใจให้คนรอบข้างได้ยิน หวังจะทำลายเกียรติของมินทร์ให้ย่อยยับ

​แขกในงานเริ่มหันมามองเป็นตาเดียว ธามขบกรามแน่น กำลังจะอ้าปากสั่งการ์ดให้ลากตัวนลินออกไป แต่ทว่า... มินทร์กลับยกมือห้ามเขาไว้

​ดีไซเนอร์สาวคลี่ยิ้มงดงาม ท่วงท่ายังคงนิ่งสงบดุจผืนน้ำที่ไร้คลื่น เธอขยับกายก้าวไปข้างหน้านลินหนึ่งก้าว สายตากลมโตที่มองจ้องนางแบบสาวไม่มีความโกรธเคือง มีเพียงความเวทนาและสมเพชอย่างปิดไม่มิด

​"คุณนลินคะ..." มินทร์เอ่ยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าชัดถ้อยชัดคำ "การที่แบรนด์ของฉันกำลังปรับโครงสร้างธุรกิจ มันเรียกว่า 'การบริหารความเสี่ยง' ค่ะ ไม่ใช่ถังแตก และที่สำคัญ... สัญญาร่วมทุนระหว่างฉันกับคุณธามผ่านการพิจารณาจากบอร์ดบริหารอย่างถูกต้องตามกฎหมาย"

​มินทร์เว้นจังหวะ เลื่อนสายตาไปมองธามที่ยืนทึ่งอยู่ข้างๆ ก่อนจะหันกลับมามองนลินด้วยรอยยิ้มที่เหนือกว่า

​"แต่สิ่งที่น่าเป็นห่วงกว่างบการเงินของฉัน คือ 'ศักดิ์ศรี' ของคุณนลินนะคะ การเดินเข้ามาโวยวายผู้ชายที่เขาเขี่ยทิ้งไปแล้วกลางงานสังคมแบบนี้ มันไม่ได้ทำให้คุณดูน่าสงสารหรอกค่ะ... มันทำให้คุณดู 'ไม่มีราคา' แนะนำว่าให้รีบเดินออกไปตอนนี้ ก่อนที่รูปสวยๆ ของคุณจะกลายเป็นข่าวหน้าหนึ่งในฐานะผู้หญิงขี้แพ้ชวนตีนะคะ"

​คำตอกกลับนิ่มๆ แต่เชือดเฉือนถึงทรวงทำให้นลินหน้าชา สั่นไปทั้งตัวด้วยความอับอาย สายตาของแขกเหรื่อรอบข้างเปลี่ยนเป็นมองเธอด้วยความรังเกียจทันที นลินกรีดร้องเบาๆ ในลำคอก่อนจะหมุนตัววิ่งสะอื้นออกจากงานไป

​ธามลอบถอนหายใจและแอบทึ่งในความฉลาดเฉียบคมของมินทร์อย่างปิดไม่มิด เขาเอื้อมมือไปโอบเอวเธอไว้ "ทำดีมากครับมินทร์... หน้าที่ภรรยาของคุณคืนนี้ คะแนนเต็มร้อยผมให้ล้านเลย"

​มินทร์ไม่ได้ตอบอะไร เธอเพียงแค่ยิ้มรับตามมารยาทหน้ากล้อง แสงแฟลชรัวกระหน่ำภาพคู่รักสุดเพอร์เฟกต์ส่งท้ายค่ำคืนอันแสนหวาน

​ทว่า... ทันทีที่งานจบและทั้งคู่ก้าวขึ้นมาบนรถยุโรปคันหรูที่ประตูปิดสนิท

​ฟึ่บ!

​มินทร์สลัดคราบสาวช่างเอาใจทิ้งทันที เธอดึงมือออกจากการเกาะกุมของธามอย่างรวดเร็ว ใบหน้าที่เคยหวานหยดย้อยแปรเปลี่ยนเป็นนิ่งสนิทราวกับรูปสลักหินอ่อน หญิงสาวดึงทิชชู่ออกมาเช็ดลิปสติกส่วนเกิน นัยน์ตาคู่สวยหันไปทอดมองบรรยากาศนอกหน้าต่างรถที่มืดมิด ราวกับธามที่นั่งอยู่ข้างๆ เป็นเพียงอากาศธาตุหรือสิ่งไม่มีชีวิต

​ความคอนทราสต์อันรวดเร็วชนิดหน้ามือเป็นหลังมือนี้ ทำให้ธามรู้สึกเหมือนกำลังดิ่งพสุธาจากตึกสูง พลังอำนาจและออร่าความเป็นชายเหนือกว่าที่เขาคิดว่ามีเหนือเธออันตรธานหายไปในพริบตา

​"มินตรา..." ธามเอ่ยเสียงเครียด ความหงุดหงิดพลุ่งพล่าน "เมื่อกี้ในงานคุณยังพูดจาคะขาหวานหูอยู่เลย พอขึ้นรถมาทำไมทำท่าทางเหมือนรังเกียจผมขนาดนี้?"

​มินทร์ละสายตาจากกระจกหันมามองเขา ดวงตาเรียบเฉยไร้ความรู้สึก "คุณธามคะ... เวลาทำงานคือเวลาทำงาน ตอนนี้จบงานแล้ว และอยู่นอกพื้นที่สื่อ ฉันไม่จำเป็นต้องแกล้งทำเป็นรักคุณให้เปลืองพลังงานค่ะ"

​"แกล้งทำงั้นเหรอ?!" ธามเค่นยิ้มประชด ตัวตนเพลย์บอยผู้ไม่เคยง้อใครเริ่มประท้วง "รวมถึงไอ้ฉากปกป้องผมจากนลินเมื่อกี้ด้วยเหรอ? คุณทำเพราะหึงผมล่ะสิ"

​"หึง?" มินทร์หลุดหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ทำเอาคนฟังรู้สึกเหมือนโดนตบหน้า "คุณตื่นหรือยังคะคุณธาม? ฉันทำเพราะมันคือ 'หน้าที่' ในสัญญา ถ้าภาพลักษณ์ของคุณเสียหาย หุ้นบริษัทร่วง ดีลร่วมทุนของฉันก็พัง สิคะ... ฉันปกป้องเงินร้อยล้านของฉันต่างหาก ไม่ใช่คุณ"

​พูดจบ หญิงสาวก็หันกลับไปสนใจวิวนอกหน้าต่างต่อ ทิ้งให้ประธานหนุ่มรูปงามนั่งกำหมัดแน่น หน้าชาดิกด้วยความอัปยศล้ำลึก

​เขารู้สึกเหมือนตัวเองเป็นแค่ 'หุ่นเชิด' หรือ 'เครื่องมือทำเงิน' ของเธอ มากกว่าจะเป็นหนุ่มฮอตที่ผู้หญิงทั้งเมืองฝันถึง... เสือร้ายแห่งอัครเดชโภคินกำลังกระอักความเยิ่งยโสของตัวเองจนแทบกระอักเลือด!