บทที่ 8: เหยื่อลองเชิง

​ความสงบสุขพังทลายลงในวันต่อมาเมื่อธามพามินทร์ไปทานอาหารกลางวันในห้องอาหารส่วนตัว และ "นลิน" นางแบบสาวแฟนเก่าเบอร์ล่าสุดของธาม บุกเข้ามาด้วยใบหน้าถมึงทึงจากความหึงหวง

​"อ๋อ... นึกว่าใคร ที่แท้ก็ดีไซเนอร์ตกอับที่ยอมเอาตัวเข้าแลกเงิน!" นลินกรีดร้อง เสียงดังพลางคว้าแก้วน้ำส้มบนโต๊ะตั้งท่าจะสาดใส่หน้ามินทร์

​หมับ!

​มินทร์คว้าข้อมือของนลินไว้กลางอากาศได้อย่างแม่นยำและรวดเร็ว นัยน์ตาของมินทร์นิ่งสนิท ไม่มีแววตระหนกตกใจ เธอค่อยๆ บิดข้อมือนลินออกอย่างสุภาพแต่ทรงพลัง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง

​"คุณนลินคะ การกระทำนี้เข้าข่ายพยายามทำร้ายร่างกาย และหมิ่นประมาทในที่สาธารณะ หากน้ำในแก้วนี้โดนตัวฉัน แม้แต่หยดเดียว ทนายของฉันจะส่งหมายศาลไปถึงคอนโดของคุณภายในยี่สิบสี่ชั่วโมงค่ะ... คิดให้ดีก่อนจะทำลายอนาคตตัวเองนะคะ"

​นลินหน้าเสีย สะบัดหน้าหนีแล้วเดินกระทืบเท้าออกไปอย่างอับอาย ธามที่นั่งดูเหตุการณ์อยู่ถึงกับทึ่ง เขามองมินทร์เพื่อค้นหาแววตาหึงหวงหรือความเรียกร้องให้เขาปกป้อง แต่มินทร์กลับหยิบผ้าเช็ดปากขึ้นมาซับมือเบาๆ แล้วพูดเรียบๆ

​"ฉันไม่ได้หึงคุณนะคะคุณธาม ฉันแค่ปกป้องภาพลักษณ์ของ 'ดีล' ของเราค่ะ ทานข้าวต่อเถอะค่ะ"

​ธามนั่งนิ่ง... เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เพลย์บอยอย่างเขารู้สึกว่าตัวเองกำลังเป็นฝ่ายถูกควบคุมในเกมที่เขาเป็นคนสร้างขึ้นมาเอง!

​บรรยากาศในห้องอาหารส่วนตัวกลับคืนสู่ความเงียบสงบ มีเพียงเสียงช้อนส้อมกระทบจานกระเบื้องเคลือบราคาแพงเบาๆ เป็นระยะ มินทร์ยังคงจัดการกับสเต็กปลาหิมะตรงหน้าด้วยท่าทีเนิบนาบ สง่างาม ราวกับเมื่อครู่ไม่มีพายุอารมณ์ของนลินพัดผ่านเข้ามาในห้องนี้เลยสักนิด

​ผิดกับชายหนุ่มที่นั่งฝั่งตรงข้าม... ธามวางมีดและส้อมลง สายตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาเรียบเฉยของหญิงสาว หัวใจของเขามันปั่นป่วนจนไม่สามารถกลืนอาหารลงคอได้อีกต่อไป

​"คุณทำได้ยังไง มินตรา" ธามเอ่ยทำลายความเงียบ น้ำเสียงทุ้มต่ำแฝงกระแสความไม่พอใจลึกๆ

​มินทร์ละสายตาจากจานอาหาร เงยหน้าขึ้นมองเขา "ทำอะไรคะ?"

​"ทำท่าทางเหมือนไม่รู้สึกอะไรเลยแบบนี้" ธามเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ยกมือขึ้นกอดอก "ผู้หญิงคนเมื่อกี้ขึ้นชื่อว่าเป็นอดีตคู่ควงของผม คนทั้งประเทศรู้ว่าเธอเพิ่งเดินออกไปจากชีวิตผมไม่ถึงอาทิตย์ แต่คุณ... นอกจากจะไม่ถาม ไม่ขุดคุย ไม่แม้แต่จะแสดงอาการไม่พอใจที่คุณต้องมาเจอเรื่องไร้สาระเพราะผม คุณกลับห่วงแค่เรื่อง 'ดีล' บ้าๆ นั่น"

​"แล้วทำไมฉันต้องรู้สึกอะไรด้วยล่ะคะ?" มินทร์ถามกลับหน้านิ่ง "ในเมื่อคุณนลินเป็นอดีต และฉันเป็นปัจจุบัน... ที่เป็นแค่คู่สัญญาชั่วคราว การที่อดีตของคุณจะมาตามราวี มันเป็นปัญหาส่วนตัวของคุณที่คุณบริหารจัดการไม่ดีเอง หน้าที่ของฉันคือทำอย่างไรก็ได้ไม่ให้ตัวเองต้องแปดเปื้อนไปกับความสัมพันธ์ยุ่งเหยิงของคุณ"

​"นี่คุณกำลังด่าผมว่าจัดการชีวิตตัวเองห่วยแตกงั้นเหรอ?" ธามขบกรามจนขึ้นสัน นัยน์ตาพญาเหยี่ยววาวโรจน์ด้วยความโกรธที่ถูกลบเหลี่ยม

​"ฉันแค่พูดตามข้อเท็จจริงค่ะ" มินทร์ยกแก้วน้ำขึ้นจิบเชื่องช้า "ถ้าเสือร้ายอยากจะล่าเหยื่ออย่างสง่างาม ก็ควรจะเก็บกวาดซากกระดูกชิ้นเก่าให้เรียบร้อยก่อนจะเริ่มมื้อใหม่นะคะ ไม่อย่างนั้น... มันจะดูสกปรก"

​ปัง!

​ธามตบโต๊ะอาหารเบาๆ ทว่าเน้นย้ำอารมณ์คุกรุ่น เขาโน้มตัวข้ามโต๊ะเข้ามาใกล้เธอ สายตาแฝงความร้ายกาจดุดัน "คุณพยายามจะทำเป็นนิ่งเพื่อลองเชิงผมใช่ไหม? คุณคิดว่าถ้าคุณทำตัวแตกต่างจากผู้หญิงคนอื่น แล้วผมจะหันมาสนใจคุณ ร้องขออ้อนวอนคุณงั้นเหรอ มินตรา? อย่าเล่นเกมจิตวิทยากับผมดีกว่า เพราะคนอย่างผม... มีแต่จะเบื่อผู้หญิงอวดฉลาดแบบคุณเร็วขึ้น!"

​มินทร์มองใบหน้าหล่อเหลาที่อยู่ห่างไปไม่ถึงคืบ รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากของเธออีกครั้ง มันไม่ใช่รอยยิ้มเย้ยหยัน แต่เป็นรอยยิ้มของผู้เหนือกว่าที่มองเห็นไพ่ในมือของคู่ต่อสู้หมดแล้ว

​"ถ้าคุณธามคิดแบบนั้น แล้วทำไม... หัวใจของคุณถึงเต้นแรงขนาดนี้ล่ะคะ?" มินทร์ปัดสายตาลงมองที่แผงอกแกร่งของเขาที่สะท้อนขึ้นลงตามจังหวะหายใจกระชั้น "ถ้าคุณเบื่อฉันจริงๆ คุณก็แค่สะบัดบ๊อบเดินจากไป หรือไม่ก็สั่งฉีกสัญญาแล้วไล่ฉันออกจากเพนต์เฮาส์สิคะ เงินร้อยล้านสำหรับอัครเดชโภคินมันแค่เศษเงินไม่ใช่เหรอ? แต่ที่คุณยังนั่งอยู่ตรงนี้... ยังโกรธจนหน้าดำหน้าแดงเพราะฉันไม่หึงคุณ"

​หญิงสาวโน้มตัวเข้าไปใกล้เขาอีกนิด กระซิบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่บาดลึกถึงกระดูก

​"มันเป็นเพราะคุณกำลัง 'เสียเซลฟ์' ที่ผู้หญิงตรงหน้าไม่ได้คลั่งไคล้คุณเหมือนคนอื่น... เกมนี้คุณเป็นคนสร้างกฎเองนะคะคุณธาม ถ้าทนแรงกดดันจากกติกาของตัวเองไม่ได้ จะยอมแพ้แล้วโอนเงินค่าปรับล้ำเส้นมาให้ฉันตอนนี้เลยก็ได้นะคะ ฉันยินดีรับไว้"

​ธามชะงัก ลมหายใจสะดุดกึก ราวกับถูกหมัดฮุกเข้ากลางแสกหน้า คำพูดของมินทร์แทงทะลุกำแพงความทะนงตนของเขาจนแหลกละเอียด ชายหนุ่มค่อยๆ ถอยกลับไปนั่งที่เดิม ขบกรามแน่นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน

​เขารู้ตัวแล้ว... ผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่แค่ 'น้ำแข็งขั้วโลก' แต่เธอคือ 'กับดัก' ที่เคลือบด้วยน้ำแข็ง ที่หากเขาเผลอก้าวพลาดแม้แต่ก้าวเดียว... เสือร้ายอย่างเขาอาจจะต้องติดบ่วงจมดิ่งอยู่ใต้แทบเท้าของเธอไปตลอดกาล!