Kabanata 52

Kahit anong gawin kong alis sa mga luha ko ay hindi pa rin natutuyo ang mukha ko. Sunod-sunod pa rin ang pag agos ng mga ito na para bang ilang taon akong hindi umiyak at ngayon lang talaga ako nabigyan ng pagkakataon para umiyak ng ganito.

Pero shit! Anong dahilan ko para umiyak ako ng ganito kalala?

Para sa simpleng pagtira ni Merila dito? Ang babaw ko naman yata kung iyon lang ang rason ko? E, ano naman kung tumira iyong bestfriend niya dito? E, ano naman kung magkasama sila sa iisang bubong? Anong pakialam ko? Wala akong karapatang makaramdam ng kung ano man itong nararamdaman ko ngayon. I might end up breaching the contract if I won't stop this instant. At Ayaw ko namang mangyari iyon. Ayaw kong tuluyang mawala sa akin ang kompanya at ang mansyon. Iyon na lang ang natitira kong alaala kay daddy. Hindi ko maaatim na pati ang mga iyon ay mawala sa akin dahil lang nahulog na ako kay Spike.

Kaya blessing in disguise na rin siguro itong pagtira ni Merila dito.

Kinatok ako ni Spike ng banda alas otso. He wants me to go out for dinner pero hindi ako lumabas. Hindi ko rin siya sinagot. I remained silent. He has keys pero hindi siya sumubok na buksan ang p***o ng kwarto ko. I think nirerespeto niya ang desisyon kong hindi lumabas.

Kung hindi lang siguro ako buntis ay baka nakaya ko pang hindi kumain ng hapunan. Pero dahil buntis ako ay hindi talaga ako patutulugin nitong bata sa tiyan ko hangga't hindi ko siya napapakain. Tiniis ko ng ilang oras ang gutom. Kahit na naiiyak na ako ay nagtiis pa rin ako, huwag ko lang makikita sina Spike at Merila. I am not yet ready to face them!

Ala una na ng madaling araw ako bumaba para kumuha ng makakain. Siniguro kong nasa kani-kanilang kwarto na sila at nakapatay na ang ilaw nang bumaba ako. Pero laking gulat ko nang nakita si Spike na nakaupo sa kabisera. Agad na nag pang abot ang aming mga mata. Nanigas ako sa kinatatayuan ko. Hindi ako makagalaw dahil hindi ko alam ang gagawin ko. Kung babalik ba ako sa kwarto o kung magpapatuloy ako sa paghahanap ng pagkain at balewalain siya?

Pwede ba 'yon? Kaya ko ba siyang balewalain? Papaano ko siya babalewalain? E, nakataas na nga ang kilay niya sa akin ngayon.

"Uhh... Kukuha lang ako ng pagkain. I didn't mean to disturb you," saad ko. Mukha kasing nagtatrabaho siya dahil nakaharap siya ngayon sa MacBook niya.

Sandali siyang nagbaba ng tingin sa wristwatch niya bago siya muling nagtaas ng tingin sa akin. "Pasado ala una na ng madaling araw, Serra."

I nodded. "I know."

"Bawal sa iyo ang nagpupuyat 'di ba?"

"Ngayon pa lang naman ako napuyat. Hindi naman siguro nakakasama ang isang beses."

He smirked. "Kahit na ilang beses pa... If it's bad, it's bad."

Hindi ako nakasagot. Nakuha ko ang ibig niyang sabihin. Pero hindi ko nakuha ang iba pang nais niyang iparating. Alam kong may iba siyang kahulugan sa mga sinabi niya.

He took a deep breath and sighed. "Gutom na gutom si Merila kanina kaya kinain niya pati ang pagkain na dapat ay para sa iyo. I apologize."

Napapikit ako ng mariin, pinipilit ang sariling huwag magalit. What the fuck? Hindi lang siya sa bahay makikihati? Pati na rin sa pagkain? Don't tell me next time kay Spike naman?!

"It's okay. Bibili na lang ako sa labas."

"You don't have to. Pwede ka namang magpa-deliver."

I shook my head. "I preferred walking outside. Gusto ko ring makalanghap ng sariwang hangin," sabi ko at tinalikuran na siya.

Iritado at padabog akong naglakad palabas ng bahay. Hindi naman ako matatakutin pero bigla akong kinabahan pagkalabas ko ng gate at nang nakita ko ang walang katao-taong kalye. Malayo-layo pa ang labasan. What if may biglang magpakita sa akin dito? What if may aswang tapos kainin ako ng buhay? Sabi pa naman nila lapitin daw ng mga aswang ang mga tulad kong buntis kasi raw mabango sa pang amoy nila ang mga babies. What if-

"Fuck!" Agad kong naibulalas dahil sa gulat nang bigla na lang may humawak sa balikat ko. Agad akong napahawak sa dibdib ko na para bang aatakehin ako sa puso.

"What the fuck, Spike! Papatayin mo ba ako sa gulat ha?!"

Bahagya siyang natawa. Mas lalo akong nainis.

"Anong iniisip mo at hindi mo man lang narinig ang paglapit ko?"

Mabilis akong umiling ng sunod-sunod. "Wala ka na do'n!"

Naglakad ulit ako palayo sa kanya. Agad din naman niya akong sinundan.

"Wait!" he said.

Hinawakan niya ako sa siko. Natigil ako sa paglalakad. Is he going to join me? Sasamahan ba niya akong bumili ng makakain?

"Oh right!" Wala sa sarili kong naibulalas after kong ma-realize na wala pala akong perang pambili! Medyo tanga ka sa part na iyon, Serra!

Natawa na naman siya. "Nagdala ako ng pera," saad niya saka niya isinuot sa akin ang itim na jacket na hawak-hawak niya. Sandali akong natulala lalo pa nang hawakan niya ang palapulsuhan ko at iginiya papasok sa loob ng jacket. Ngayon lang ako binihisan ng isang lalake. Madalas ay hinuhubaran nila ako at pagkatapos ay hinahayaan na lang nila akong magbihis sa sarili ko.

"W-what are you doing?" nauutal kong sabi. And shit! Bakit ako nauutal?

Nagtaas siya ng isang kilay at inayos ang hood ng jacket sa ulo ko, siniguro niyang natakpan ng maayos maging ang noo ko.

"May hamog... Ayaw kong mahamogan ka."

Nagsimula na siyang maglakad. Habang ako ay naiwan sa kinatatayuan ko. Ramdam ko ang mabilis na pagdabog ng dibdib ko na para bang may nagkakarerang mga kabayo sa loob. I admit, my heart flutters from what I've heard. Nangingiti ako pero ayaw kong ngumiti. Pinipilit ko ang sarili kong huwag ngumiti. I can't let him see me smiling like an idiot.

Ganito ba ang feeling ng kinikilig? Ito ba iyon? Iyong parang inaalon ka pero mga ulap ang umaalon sa iyo at dinadala ka papuntang langit?