Kabanata 89

Tahimik ang paligid ko. Kaya agad ko 'yong ipinagtaka. Sa huling naaalala ko ay maingay ang paligid ko. Kabilaang tunog ng mga emergency trucks at iyakan ang pumupuno sa aking pandinig. Nakumpirma ko ring isa sa mga anak ko ang nakita naming sunog na katawan bago ako nawalan ng malay. Kaya agad akong napadilat ng mga mata at nakitang wala ako sa kung nasaan ako kanina.

Napakagat ako sa labi ko at agad na napabangon. Nasa isang kwarto ako na sobrang pamilyar sa akin. Maging ang amoy na naaamoy ko ay pamilyar. I've been here before.

Bumukas ang pintuan kaya agad akong napatingin doon. Nakita kong pumasok si Welvorn na may dalang isang tray ng pagkain.

"Gising ka na pala. Hinimatay ka sa dagat kanina habang nag s-swimming tayo."

Kumunot ang noo ko. Anong hinimatay sa dagat?

"Nag s-swimming? Ako?"

Walang ekspresyon ang mukha niya nang tumango siya. Inilagay niya ang tray sa table na nasa gilid ng kama saka siya naupo sa harapan ko.

"Sabi ko naman sa 'yo huwag ka na munang maggagagalaw dahil baka mabinat ka. I know it's been months since nakunan ka pero hindi ka pa totally healed, Serra."

Mas lalong kumunot ang noo ko. "Anong pinagsasasabi mo? Nakunan ako?"

Kumunot na rin ang noo niya. "You were diagnosed with pre-partum depression, Serra at dahil hindi malakas ang kapit ng mga bata ay nawala sila sa 'yo. Teka.... Bakit parang hindi mo maalala?"

Umiling ako. "Hindi ako nakunan, Welvorn. Naipanganak ko ang triplets ko! Lennox, Lois at Levi ang ipinangalan ko sa kanila. At... At..."

Ramdam ko ang panginginig ng labi ko't pamumuo ng mga luha sa aking mga mata. Naaalala ko na naman ang bangkay ng anak ko.

"Si Levi... He's dead."

Agad na bumuhos ang mga luha ko. Niyakap ako ni Welvorn at doon ako napahagulgol sa dibdib niya.

"Shh... I know you were devastated with what happened to your triplets that's why you're making up stories on your head. But it is what it is, Serra. They're gone. And it's been three months already."

Humiwalay ako mula sa yakap niya. "Naguguluhan ako. Bakit ka nandito? Bakit ako nandito?"

"Naguguluhan na din ako sa 'yo. Five months na tayong nandito, Serra. Hindi mo ba naaalala? Nandito na tayo simula no'ng naghiwalay kayo ni Spike."

Umiling ako. "Hindi. Hindi lang 5 months ang lumipas, Welvorn. Taon! Taon ang lumipas!"

Malungkot siyang napangiti. "Ito na marahil 'yong sinasabi ng doctor mo. That you need to undergo a psychological treatment."

"What?! Iniisip mong baliw ako?!"

"No, Serra! No! It's just that you're..."

"I'm what? That I'm just imagining everything that happened? Welvorn, naaalala ko lahat right before nawalan ako ng malay. Sumabog 'yong building, hinahanap namin ni Spike 'yong mga anak namin tapos... Tapos nakita namin 'yong isa sa mga sunog na katawan. Nakita namin doon ang gold necklace na suot ni Levi. Sigurado akong si Levi 'yon kasi may pangalan niya at saka white gold ang suot ni Lennox samantalang silver naman kay Lois. Welvorn, kailangan ko pang hanapin 'yong dalawa. Bakit ako nandito? Sinong nagdala sa akin dito?"

Tumutulo na ang mga luha ni Welvorn habang nakatingin sa akin.

He shook his head. "Serra, I'm sorry pero walang Levi. Walang Lois at Lennox. Mula no'ng umalis ka sa bahay niyo ni Spike ay hindi pa kayo muling nagkikita."

Umiling na din ako habang panay ang tulo ng mga luha ko. "Hindi totoo 'yang sinasabi mo. Sabi pa nga sa akin ni Spike na may gustong pumatay sa kanya kaya nadamay kami sa nangyaring pambobomba sa building na 'yon sa Makati."

Pumikit na si Welvorn. Yumuko at humagulgol habang panay pa rin ang iling.

"Walang nangyaring gano'n, Serra."

Natulala ako sa kanya. Hindi ko na alam kung ano pang sasabihin ko. Alam kong totoo 'yong mga nangyari. Alam kong hindi ko gawa-gawa ang lahat ng nangyari sa loob ng halos anim na taon.

"M-magbi-birthday na nga ang mga anak ko, Welvorn." May pagsusumamo sa boses ko nang sabihin ko 'yon. Puno ng pagmamakaawa. Nagmamakaawa akong sabihin niya sa akin ang totoo. Na hindi ako nag i-ilusyon. Na naipanganak ko ang mga anak ko. Na binigyan ko sila ng magagandang pangalan at napalaki ko sila ng maayos kahit ako lang mag isa. Alam kong totoo lahat ng 'yon kaya nais kong sabihin niya sa akin na lahat ng iyon ay hindi ilusyon. Na hindi ako nababaliw.

"I'm sorry... I'm sorry, Serra. Pero wala na sila."

Umiling ako. Hinampas ko ang kamao ko sa dibdib niya.

"Hindi 'yan totoo!"

"I'm sorry... I'm sorry na kinailangan mong maranasan lahat ng 'to. I'm sorry, Serra. P-patawad kung naging m-malupit sa 'yo ang mundo. I'm sorry..."

Paulit-ulit ko siyang sinuntok sa dibdib. "Bawiin mo 'yang sinabi mo! Hindi totoong hindi ko naipanganak ang mga anak ko! Nagsisinungaling ka lang! Hindi ko alam kung anong motibo mo para magsinungaling sa akin pero alam ko ang totoo sa hindi, Welvorn! Alam kong nabigyang buhay ko ang mga anak ko at nagawa kong bigyan sila ng magandang mundo! Kaya hindi totoo 'yang mga sinasabi mo!"

Pati ang dibdib ko'y sinusuntok ko na. Walang paglagyan ang sakit na nararamdaman ko. Para itong pinipiga ng paulit-ulit. Na kahit anong iyak ang gawin ko'y hindi pa rin naiibsan ng kahit konti man lang. Hindi ko na alam kung alin doon ang iniiyak ko. Hindi ko na alam kung alin pa doon ang dahilan kung bakit sobrang sakit ng dibdib ko. Hindi ko na alam kung saan doon ang kaya kong tanggapin... Ang sinasabi niyang nakunan ako, na hindi nangyari ang lahat ng pinaniniwalaan ko o ang alam kong naipanganak at nakasama ko ang mga anak ko ng ilang taon pero umabot na sa pangyayaring nawala rin sila sa akin dahil sa nangyaring pagsabog at pagguho ng building.

"Tell me it's not true. That you're just lying. Sabihin mong nasa Manila lang sila at hinahanap pa ni Spike. Sabihin mo sa aking naipanganak ko sila, Welvorn please."

Paulit-ulit siyang umiiling. "I'm sorry, Serra. I promise you that I will take care of you... And gave you the proper treatment that you need."