แสงนำทาง

บ้านคงจะกลายเป็นบ้านที่เงียบผิดปกติจากทุกวัน ถ้าหากโทรทัศน์ที่ปราศจากคนดูเครื่องนี้ไม่ได้ถูกเปิดทิ้งเอาไว้ เจ้าชาร์ลีถูกทิ้งให้อยู่คนเดียวอีกแล้ว และตอนนี้เขากำลังนั่งสร้างสรรค์ศิลปะแนวใหม่บนผนังบ้านที่คาเลบเพิ่งทาสีขาวไปเมื่อเดือนก่อน ชาร์ลีอาจคิดว่ากำแพงโล่งเกินไป เขาจึงวาดลายใหม่เพื่อความสมบูรณ์ ซึ่งรูปที่เขาวาดนั้นดูเหมือนกับยีราฟที่มีขาเป็นงู บนโต๊ะอาหารมีไอศกรีมของป๊อปปี้ เจลาโต้ จำนวนหกควอทซ์ถูกวางทิ้งละลายไว้อยู่ เมื่อคาเลบเดินเข้าไปใกล้จึงเห็นว่ารสเชอร์เบทหมดเกลี้ยงกล่องแล้ว ส่วนรสช็อกโกแลตมิ้นต์สี่ที่ รวมถึงรสช็อกโกแลตคาราเมลมาคาเดเมียยังเหลืออยู่เต็มและกำลังแข่งกันละลายเป็นน้ำ ในห้องครัว หม้อต้มบนเตาเดือดปุด ๆ จนเกือบจะไหม้ ชาร์ลีวิ่งมาหาพวกเขาทันทีที่เบียนน่าปิดประตู คราบไอศกรีมเชอร์เบทยังติดอยู่ที่แก้มและริมฝีปาก

“ทำไมทิ้งน้องไว้คนเดียวอีกแล้ว” เขาพูดกับตัวเอง เจ้าชาร์ลีวิ่งเล่นเกี่ยวพันรอบขาผู้เป็นพ่ออย่างอารมณ์ดี

“ไอศกรีมละลายแล้วนะที่รัก” เบียนน่าเก็บไอศกรีมเข้าตู้เย็นและเดินไปปิดเตาอย่างใจเย็น

ชาร์ลียังคงเล่นกับพ่อ ปากพูดเจื้อยแจ้วว่า “วันนี้เจสซี่กับอเล็กซ์พาผมไปเที่ยวห้าง เราทานพิซซ่าที่ร้านคุณบินอคคิโน่ แล้วก็พาผมไปเล่นที่สวนสาธารณะ ผมเจอโอลลี่กับเคย์ซี่ด้วย พวกเราเลยเล่นด้วยกันคับ” เสียงของเขาบ่งบอกว่าวันนี้เป็นวันดีของชาร์ลีจริง ๆ “อเล็กซ์ซื้อไอศกรีมมาด้วย มันจะเป็นวันที่ดีที่สุดของผมเลย ถ้าอเล็กซ์ไม่เศร้าแบบนั้น”

ชาร์ลียังเล่าต่อ เข้าชี้นิ้วสั้น ๆ ไปที่ดวงตาตัวเอง “ตาอเล็กซ์แดงก่ำเลยคับ แถมยังแทบไม่พูดไม่จากับใครเลย”

คาเลบและเบียนน่ามองหน้ากัน พวกเขาสัมผัสได้ถึงเรื่องไม่ดีบางอย่าง

 “แล้วพี่ ๆ อยู่ไหนล่ะ เจ้าลิงน้อย”

เด็กน้อยยิ้มแล้วชี้ไปยังห้องนอนของพี่สาวทั้งสอง “พอพวกเรากลับมาถึงบ้าน อเล็กซ์ก็เอาแต่เก็บตัวอยู่ในห้อง ผมได้ยินเจสซี่กับไบรซ์คุยกันว่ามันแปลกที่อเล็กซ์เอาแต่เก็บตัวเงียบแบบนี้ แต่เธอบอกว่ามีฝุ่นเข้าตาก็เลยร้องไห้ ผมคิดว่าพี่คงเอามันไม่ออก เจสซี่กับไบรซ์เลยไปช่วยดูให้”

“ที่รักคะ” เบียนน่าจับไหล่สามี “ฉันไปดูลูกดีกว่า คุณดูแลชาร์ลีนะคะ” เธอว่า คาเลบพยักหน้า แม้เขาอยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับอเล็กซิสกันแน่ แต่เมื่อภรรยาสั่ง เขาก็ต้องทำตาม ทว่าเมื่อเบียนน่าไปถึงหน้าประตู เจสซี่กับไบรซ์เดินออกมาพอดี

“เกิดอะไรขึ้นกับน้อง” เบียนน่าซัก

“พวกเขาเลิกกันแล้ว ก็อเล็กซ์กับไอ้โง่เดวี่...โทษครับแม่ ก็...น้องบอกว่าเจอเขากำลังนอน...หมายถึง อยู่กับจูน” พี่ชายคนโตเป็นคนเล่าเรื่องทั้งหมดให้พวกพ่อแม่ฟังอย่างรวบรัด เจสซี่ยังเสริมอีกว่า “อเล็กซ์ต้องการเวลาส่วนตัว โธ่ แม่ครับ! อย่ามองผมแบบนั้นได้ไหม! อเล็กซ์ขอเอง ใช่ว่าผมพูดเองซะหน่อย!”

“เดวี่ทำอะไรอเล็กซ์เหรอคับ” เจ้าชาร์ลีถาม ตากลมจ้องพวกคนโตกว่าคุยกัน “ผมไม่เข้าใจที่เจสซี่พูด”

คาเลบส่งสายตาไปที่เจสซี่ ลูกคนโตถอนหายใจแล้วอุ้มเจ้าชาร์ลีออกไป “ยังไม่ใช่เวลาสมควรที่นายจะรู้เรื่องพวกนี้นะ ไอ้ลิงแคระ”

“แต่ผมอยากรู้เรื่องด้ววววววย” เสียงสะท้อนของชาร์ลีดังจนหายลับไป

พอคาเลบหันมาขอความเห็นจากไบรซ์ ลูกสาวคนนี้ตอบด้วยการยักไหล่ใส่พ่อแม่ทีนึงแล้วทำไม่รู้ไม่ชี้เดินเข้าห้องครัวไปเลย

“ให้มันได้อย่างงี้สิ แต่ละคน!”

พวกคาเลบและเบียนน่าไม่สามารถปล่อยให้อเล็กซิสทำตามใจชอบได้หรอก เวลานี้เด็กสาวต้องการกำลังใจและพลังใจจากพวกเขาต่างหาก

เบียนน่าไม่รอช้า เธอเปิดประตูเข้าไปในห้องเลย คาเลบรีบตามเข้าไป เขาไม่เข้าใจว่าทำไมเดวี่กับจูนถึงทำให้ลูกสาวของเขาเสียใจ โดยเฉพาะจูนที่เป็นเพื่อนสนิทของอเล็กซิส เขาเห็นเด็กคนนี้มาตั้งแต่เล็ก จูนอาจไม่ใช่เด็กพูดเก่งเจ๊าะแจ๊ะ แต่ก็สามารถเข้ากับอเล็กซิสได้เป็นอย่างดี แถมหน้าตาของทั้งสองยังมีคล้ายกันจนเหมือนกับฝาแฝดที่น่ารัก ทั้งสองคบหาเป็นเพื่อนกันมานาน เที่ยว คุย ทำทุกอย่างด้วยกัน พอโตขึ้น จูนยิ่งสวยสะพรั่ง ส่วนอเล็กซิสก็สวยน่ารัก เหมือนเหล่าดอกไม้ที่กำลังเบ่งบานอย่างสดใสด้วยกันทั้งคู่ จูนอาจจะกลายเป็นดาราใหญ่เหมือนแม่ของเธอในวันหนึ่งก็ได้ แล้วทำไมถึงทำเรื่องแบบนี้

แล้วยังเจ้าเดวี่อีกคน เด็กหนุ่มที่คาเลบเคยรู้จักเป็นคนขี้อายและสุภาพ ในฐานะผู้ชายด้วยกัน คาเลบมองออกว่าความรู้สึกที่เขามีให้กับอเล็กซิสนั้นแท้จริง ทำไมตอนนั้นเขาถึงตาบอดอย่างนั้นนะ ในฐานะที่ตัวเองเป็นผู้ใหญ่และพ่อของลูก เขาควรจะปกป้องลูกสาวได้มากกว่านี้หรือเปล่า

คาเลบไม่คิดว่าตัวเองจะเห็นอเล็กซิสนั่งร้องไห้คร่ำครวญเป็นวรรคเป็นเวร ซึ่งเขาก็คิดถูก ลูกสาวของพวกเขานั่งอยู่คนเดียวในมุมมืดหลังเตียงนอน เขาและเบียนน่ารุดเข้าไปหา เห็นว่า

อเล็กซิสกำลังนั่งจ้องมองรูปภาพของตัวเองกับจูนในวัยเด็กจนถึงปัจจุบัน ท่าทางเศร้าสร้อยแต่ยังคงสงบนิ่งปราศจากอาการสะอึกสะอื้นได้อย่างน่าอัศจรรย์

ลูกสาวของเขาไม่ได้ร้องไห้หรือคร่ำครวญให้กับความรักและมิตรภาพที่สูญเสียไป แต่กระนั้น ดวงตาของเธอยังมีน้ำตาคลอเบ้าอยู่ เบียนน่านั่งลงข้างเด็กสาว ส่วนคาเลบนั่งเผชิญหน้ากับลูก ครั้งสุดท้ายที่พวกเขาปลอบเจ้าตัวน้อยคงเมื่อห้าปีก่อน เมื่อพวกเขาสูญเสียเจ้าแบล็กกี้ สุนัขฮัสกี้วัยสิบสองปีไปอย่างไม่มีวันกลับ

“สีหน้าของลูกดูเศร้ามากเหลือเกิน ร้องไห้ออกมาเถอะนะคนดี ปล่อยให้น้ำตาไหลออกมา พรุ่งนี้ทุกอย่างจะดีขึ้นเอง อย่าเก็บมันไว้เลยนะจ๊ะ” เบียนน่าบอกกับเด็กสาว

“หนูไม่เป็นไร หนูร้องไห้ไปเยอะแล้ว ดูตาหนูสิคะ พ่อและแม่ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ หนูขอเวลาแค่...สองสามวัน แค่สองสามวันเท่านั้น...หนูจะกลับมาเป็นลูกสาวคนเดิมของพ่อและแม่นะคะ” เธอยิ้ม แต่เป็นรอยยิ้มที่แสนเศร้า มันไม่ใช่เรื่องปกติหรือธรรมชาติของอเล็กซิสที่จะกลายเป็นคนเศร้าซึมแบบนี้ คาเลบรักรอยยิ้มของลูกสาว มันเป็นรอยยิ้มที่สวยและสดใสราวกับเธอเป็นคนนำพาความสุขมาให้กับผู้ที่เห็น แต่ตอนนี้อเล็กซิสกลับจมอยู่กับความเศร้า

ทุกอย่างดูเหมือนว่าจะดำเนินไปได้ด้วยดีสำหรับตัวอเล็กซิส ทั้งการเรียน เพื่อนฝูง คนรัก และอาชีพการงาน เหมือนกับกราฟที่กำลังพุ่งไปสู่จุดสูงสุดแล้วจู่ ๆ หักดิ่งตกลงมา แต่ชีวิตก็แบบนี้ พายุมักเข้ามาในวันที่ดูเหมือนคลื่นลมสงบ วันต่อมา กว่าจะรู้ตัวอีกที ฝนก็ตกหนักเสียแล้ว

“ลูกของพ่อเข้มแข็งเสมอ เขาไม่ใช่คนที่ใช่ และถ้าลูกอยากจะร้องไห้ หรือพูดระบายมันออกมา ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร มันเป็นปกตินะลูก” คาเลบไม่ใช่แค่ปลอบ แต่ยังลูบหัวเธอเบา ๆ เขาพยายามอย่างยิ่งที่จะปลอบโยนลูกสาว อเล็กซิสมีนิสัยบางอย่างที่ตรงข้ามกับเจสซี่อยู่บ้าง แม้เธอจะร่าเริงกว่าไบรซ์ แต่ก็มีส่วนคล้ายพ่อของเธอ เพราะคาเลบมักเก็บความรู้สึกทุกอย่างไว้กับตัว อเล็กซิสก็เป็นเหมือนกัน และเขารู้ดีว่ามันไม่ใช่เรื่องดีที่จะเก็บความเศร้าไว้แบบนี้

อเล็กซิสรับฟังคำพูดของพ่อ ดังนั้นเธอจึงเริ่มระบายความอัดอั้นออกมา “หนูไม่รู้ว่าทำไมพวกเขาทำกับหนูแบบนี้ หนูไม่เข้าใจจูนเลย เธอโทษว่าหนูทิ้งเธอ เธอโทษว่าพวกเราชอบเอโลดี้

มากกว่าเธอ หนูคิดว่าพวกเราเป็นเพื่อนรักกัน ทำไมเธอถึงเกลียดหนูขนาดนี้ และเดวี่อีกคน เขาบอกว่าเขารักหนู...มาก”

คู่รักหนุ่มสาว น้อยคนนักที่จะสามารถไปถึงฝั่งฝัน